Nieuws/Vrouw
1158237725
Vrouw

Anke heeft na kanker moeite om haar ontlasting op te houden

Anke heeft moeite haar ontlasting op te houden

Anke heeft moeite haar ontlasting op te houden

Eind 2016 kwam Anke* (52) bij de huisarts terecht omdat ze bloederige ontlasting had. Ze bleek een tumor in haar endeldarm te hebben en er werd een stuk uit haar endeldarm gehaald. Daarmee is ook de opslagmogelijkheid voor ontlasting verdwenen: “Ik moet nu alles goed plannen.”

Anke heeft moeite haar ontlasting op te houden

Anke heeft moeite haar ontlasting op te houden

Ze was nooit ziek geweest en had nooit eerder een ziekenhuis van binnen gezien toen Anke te horen kreeg dat ze endeldarmkanker had: “Na een paar onderzoekjes was het gelijk duidelijk. Binnen tien dagen lag ik op de operatietafel. Wat was dat schrikken! Je wereld vergaat, maar je moet wel onder het mes, wil je overleven. Ik had erg veel geluk. De tumor kon uit de endeldarm gehaald worden en er waren geen uitzaaiingen. Er was dus ook geen chemo nodig naderhand.”

“Ik had een grote drive om snel weer thuis te zijn en dat lukte. Ik werd met kerst geopereerd en vierde Oud op Nieuw lekker op de bank.”

Opslagmogelijkheid

“Ik heb een sterk karakter en zette alles op alles om snel weer fit te worden om weer met de hond te gaan lopen. Ik wilde niet ziek gevonden worden. Nu anderhalf jaar later, ben ik erachter gekomen dat ik toch echt wel een kankerpatiënt ben. Het werkt allemaal niet meer zoals het was in mijn darmen. Door het verwijderen van een stuk endeldarm is de opslagmogelijkheid voor ontlasting verdwenen. En dus heb ik regelmatig een enorm probleem alles op te houden als ik met de hond ga lopen."

LAR-syndroom

"Soms moet ik ook wel tien keer per dag naar het toilet. Soms ook niet, er is geen peil op te trekken. Het gaat soms ook mis... Echt niet fijn! Het belemmert me erg in wat ik kan doen. Sinds kort weet ik dat wat ik heb een naam heeft. Gehoord van een kennis die hetzelfde heeft ondergaan en dezelfde problemen heeft: Het LAR-syndroom. Een troost is wel dat het erbij schijnt te horen na de operatie, en natuurlijk ben ik erg dankbaar dat het alleen maar bij de operatie bleef! Maar het beïnvloedt mijn leven toch heel erg.”

Maandverbandje

“Als ik ergens heenga moet ik zeker weten dat er een toilet in de buurt is. Dat maakt het natuurlijk allemaal wat minder spontaan. In het begin probeerde ik het op te lossen met een maandverbandje, maar soms gaat het mis. Ik denk dat het al wel eens gebeurd is dat iemand mij geroken heeft en ik durf ook geen witte broeken meer te dragen. Ik word er wel onzeker van!”

Isolement

Het ergste vindt Anke dat ze in het ziekenhuis niet duidelijker zijn geweest: “Er is niet gezegd dat ik nog last zou houden in het na-traject. Ik had dat graag geweten. Want ik heb nu best het gevoel dat ik in een isolement zit. Dan is het best fijn als je een soort coach vanuit het ziekenhuis zou kunnen hebben die je altijd kunt raadplegen. Ik ben heus de enige niet die dit heeft.”

Taboe

"Intimi weten natuurlijk wat er aan de hand is, maar ik merk dat ik er niet graag over vertel tegen vreemden. Er rust toch een taboe op alles wat met darmen en ontlasting te maken heeft. Daarom weten maar een paar mensen het om me heen. Bijvoorbeeld een kennis van de hondenwandelclub. Dan vertel ik waarom ik met de auto kom. Omdat ik zo snel mogelijk naar huis moet kunnen!"

*Anke wilde in verband met de gevoeligheid van het onderwerp niet met haar achternaam in dit stuk.

Heb jij ook een verhaal voor de rubriek 'doorbroken taboe' en wil je daarover vertellen?

Jij op VROUW

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.