Vrouw/Columns & Opinie
1160349748
Columns & Opinie

Columns & opinie

’Ik ben geschrokken van al die pieperds waar de maatschappij geen hol aan gaat hebben’

„Lieve sneeuwvlokjes, het leven is geen ponykamp hè?”

„Lieve sneeuwvlokjes, het leven is geen ponykamp hè?”

Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws en het dagelijks leven. Dit keer over de reacties die een tweet over een van haar pubers teweegbracht. „Alsof er een blik snowflakes was opengetrokken; wat een hypergevoeligheid en vooral: wát een gebrek aan humor.”

„Lieve sneeuwvlokjes, het leven is geen ponykamp hè?”

„Lieve sneeuwvlokjes, het leven is geen ponykamp hè?”

„We gingen een weekendje weg met de jongste kinderen. Onze dochter van 17 bleef thuis met haar vriendje. We waren de straat nog niet uitgereden of ik had al een whatsappbericht van haar. Of ik de vaatwassertutorial die ik ooit voor haar maakte nog een keer wilde sturen. ’Je bent bijna 18. Volwassen voor de wet’, stuurde ik gekscherend terug. Het is ook absurd, toch? Het kind runt een eigen bedrijf, maar krijgt nog geen bord en vork schoon.

Ik zag haar zitten

Daarop volgde een dramatisch relaas over hoe het haar nooit goed was uitgelegd en hoe ze dat moest weten. Mind you: ik had er dus een tutorial over gemaakt, dus hoezo ’nooit goed uitgelegd’. ’Het is niet dat als je bijna 18 bent er ineens iemand langskomt om je al die dingen uit te leggen’, voegde ze eraan toe. Ik zag haar zitten, lachend met de telefoon in haar handen om mama gek te maken. Zo gaat dat bij ons thuis.

Humor

We hebben twee pubers, één van bijna 18 dus en één van 21 en ja; ook dan ben je nog puber, leerde ik ooit van puberdeskundige Marina van der Wal. Ik geniet van de Zwitsalgeur van onze baby van vier maanden, maar net zo hard van de humor van mijn oudsten. Het puberbrein is zo absurd; daar kun je alleen maar om lachen. Never a dull moment.

Echte reden

Die tutorial maakte ik destijds omdat mijn kinderen echt NOOIT (ook niet na vriendelijk vragen) ook maar iets van vaat in de vaatwasser zetten. ’Ik weet toch niet of-ie aanstaat?’, verklaarde mijn dochter ooit. Nee. Want dat hoor je niet. De enige echte reden is gewoon dat het een heel stuk eenvoudiger is de vaat op het aanrecht te slingeren. Als het al niet tot schimmelen aan toe in hun slaapkamers blijft staan.

Tekst gaat verder onder tweet.

Hypergevoelig

Goed, ik postte er een tweet over. Dat heb ik geweten. De ene na de andere woeste reactie kwam binnen. Alsof er een blik sneeuwvlokjes was opengetrokken. Allemaal begin-twintigers met ingewikkelde bio’s, gefilterde foto’s en een taalgebruik dat ik enigszins herken van mijn dochter: afkortingen, geen interpunctie en wat scheldwoorden. Hypergevoelig was iedereen. Ik pestte mijn dochter. Het zou ’kk ziek’ zijn dat ik haar te kakken zette terwijl ik zelf niet kon opvoeden; ik had het haar moeten leren.

Toxic

Met frisse moed legde ik uit dat het een grapje was. Dat mijn kinderen er akkoord mee zijn dat ik over ze twitter. Het maakte niet uit, de sneeuwvlokjes hoorden alleen zichzelf. Mijn dochter reageerde. Dat ze het alleen maar leuk vindt, dit soort berichten, en ze zelfs deelt met anderen die er ook om kunnen lachen. Het maakte niet uit. De zure twintigers vonden het fijn dat zij er oké mee was, maar konden er zelf echt niet mee leven. Wat ik deed was ’toxic’.

Blokkeren

’Je moeder draagt bij aan een systeem waarin mensen hun kinderen als clout gebruiken om ze belachelijk te maken over dingen’, las ik. Mijn dochter en ik wisten niet eens waar we moesten beginnen met duiden hoe belachelijk die suggestie was. Ik ben gaan blokkeren. De een na de ander; als je nog te jong bent om met mij mee te lezen, doe je het maar niet. Maar het zette me ook aan het denken.

Geen roze wolk

Hoe komt het dat een complete groep als door een wesp gestoken reageert? Ik gebruik de term sneeuwvlokjes, want heel veel hypergevoeliger krijg je het niet natuurlijk. Het kenmerkt een generatie jongeren op een negatieve manier als je het mij vraagt. De wereld is geen roze wolk. Je moet ook wel een beetje tegen een stootje of grapje kunnen, anders blijf je niet overeind.

Grow a pair of balls

Ik wil mijn kinderen leren niet alles serieus te nemen. Ik wil dat ze snappen dat ze niet overal met rode loper worden ontvangen. Dat het gros van de wereld niet aan fluwelen handschoenen doet. Dat je niet voor ieder wissewasje bij een therapeut op de bank hoeft te gaan liggen. Dat het leven vol tegenslagen, hobbels, enorme eikels en oneerlijkheden zit. ’Grow a pair of balls’, postte ik dan ook diverse keren onder de huilreacties. Ik vrees alleen niet dat dit werkt.

Geen ponykamp

Ouders please: breng je kroost wat humor bij. Lach met ze. Haal ze van dat voetstuk af. Ik ben echt geschrokken van het grote aantal pieperds waar de maatschappij geen hol aan gaat hebben: het leven is geen ponykamp. Aankomend weekend zijn we weer weg en gaat de puber en klein feestje thuis geven. Nu al zin om te twitteren dat ik bang ben dat we ons huis moeten herbouwen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.