Nieuws/Vrouw
1161974917
Vrouw

Het legenestsyndroom... 'Opeens heeft hij een eigen thuis. Slik'

Zo mopper je nog over al die rondslingerende kleren van je puberzonen en zo zijn ze allebei het huis uit. Journalist Marjolein Schipper moest best even iets wegslikken. Want ja, wat moet je met zo’n leeg huis?

"Achteloos gooi ik mijn tas plus mobiel op de bank, rondkijkend in de net ingerichte Leidse studentenkamer van mijn zoon (21). Pinnig kijkt hij mij aan. "Kijk je wel uit? Je tas is helemaal nat en dan krijg ik een vlek op mijn nieuwe bank!" Volstrekt verbijsterd staar ik hem aan.

Dertig Red Bull-blikjes

Wat? Is dit dezelfde jongen - sorry, mán - die een week eerder nog bivakkeerde in een compleet chaotische kamer in mijn huis? Die een stoffige verzameling van dertig lege Red Bull-blikjes creëerde, weigerde zijn kniehoge schoolboekenverzameling van vijf jaar op te ruimen en waar de vuile was steevast door de kamer slingerde? Zelfstandig wonen blijkt wonderlijke veranderingen tot stand te kunnen brengen.

Maar goed, dit verhaal moet gaan over mijn nu geheel en al lege nest, zo luidde de opdracht. En of ik daar, na bijna een kwart eeuw redderen met stapels was, lunchtrommels, een ontelbare reeks volgeladen borden en vooral twee drukke kinderen en later nog drukkere pubers, moeite mee heb.

Kleuter en peuter

We draaien de film even zo’n twee decennia terug. Ik zit op de fiets, een 5-jarige kleuter achterop en een 2-jarig peutertje voorop. We rijden naar de geitenboerderij en ik ruik aan peuters vlassige haar. De oudste slaat zijn armen om me heen. Wat een gezelligheid.

's Avonds liggen ze in bed, een aandoenlijke verzameling bruine armpjes en beentjes in bijna hartbrekende weerloosheid, licht bezwete koppies. Ik zie het aan en de schrik slaat om mijn hart bij het idee dat ze ooit de deur zullen uitgaan. Hoe zal ik ze kunnen missen en vooral: hoe moeten zij zonder hun vader en moeder kunnen?

Vuile kleding

Maar dan gaat de film weer een stuk vooruit. Vijf jaar geleden: de oudste is 19, de jongste 16. Ik heb het gevoel dat ik weinig anders doe dan wassen draaien en ontelbare boodschappentassen het huis insjouwen. Dagelijks trekken volle manden vuile kleding voorbij; hun vader (inmiddels ex-man) probeert te promoten dat ze een sweatshirt best meer dan één dag aankunnen. Tevergeefs.

Flessen shampoo annex douchegel vliegen erdoorheen alsof het niets is. In de koelkast vind ik steevast lege verpakkingen. Of met nog één korstje kaas erin. Het lijkt trouwens wel alsof die koelkast sowieso na een dag alweer leeg is.

Lappen vlees

Wonderbaarlijk, want ze liggen in de weekenden steevast tot één of twee uur ’s middags in bed. Soms verdenk ik ze ervan dat ze ’s nachts stiekem al mijn aankopen opeten. Dat doen ze in ieder geval tijdens de maaltijden waar vooral grote lappen rood vlees favoriet zijn.

De oudste walgt van sla of zaken die zelfs in de verte maar groen zijn, de jongste levert steevast commentaar op het gekookte: "Getver, wat heb je nu weer voor viezigs gemaakt!" Hij staart vol afschuw naar zijn bord. Om het vervolgens met smaak op te eten, dat dan weer wel.

Boer zoekt vrouw

In de avonden, als ze al thuis zijn, draperen ze hun lange lichamen op de bank en nemen met volledige vanzelfsprekendheid de afstandsbediening van de televisie over. "Jees, mam! Je gaat toch niet naar Boer zoekt vrouw zitten kijken? Ben je dement aan het worden, of zo? Ik moet je tegen jezelf in bescherming nemen, voor je het weet ben je een aftandse bejaarde", vindt de oudste.

Hij klikt via Netflix op één van zijn favoriete oorlogsfilms. Ik graai resoluut de afstandsbediening terug, verstop ’m geroutineerd achter de bank en ga koffie zetten. Al bij het aanzetten van het apparaat hoor ik vanuit de kamer luid geweervuur komen en eenmaal weer in de kamer vliegen de bloederige lichaamsdelen door de lucht. Ik laat Yvon Jaspers maar zitten.

Vijftigjarige

Verder is het toch zaak stevig in de schoenen te staan. Vind ik mezelf er best nog aardig uitzien voor een ruimschoots vijftigjarige, in de ogen van mijn zoons ben ik stok- en stokoud. Ja, ik sta bijna op de drempel van het bejaardentehuis. "Als wij straks weggaan is dit huis natuurlijk veel te groot voor jou", vindt de oudste. "Moet je niet alvast kijken naar een senioren-appartement?" Tja...

Natuurlijk is het ook heel vaak reuze gezellig. Opeens veranderen de pubers in interessante volwassenen met wie je een echt gesprek kunt voeren. Ze houden, net zoals ik, van reizen en we maken een geweldige trip met de Trans Siberië Express.

Dronken

Mijn soms wat vreemde gevoel voor humor blijkt in de genen te zitten, dus ze komen niet meer bij als een dronken Rus in de restauratiewagon aan de serveerster vraagt "Do you have husband?" en zij ijverig in het menu gaat zoeken.

Maar het gaat ook wringen. Opeens wonen er geen kinderen meer in huis maar volwassenen, die er een heel ander leefritme op na houden dan ik. De jongste slaat ’s avonds om elf uur, als ik net slaperig naar bed wil gaan, nog even de laptop open.

Diners

"Ik moet morgen dit essay van drieduizend woorden inleveren. Kijk jij even of het wat is?" De oudste stommelt om drie uur ’s nachts pas binnen en moet om half zeven alweer op; hij moet anderhalf uur reizen om bij zijn opleiding te komen.

Gezamenlijke diners worden sporadisch. Tijdens mijn ontbijt zijn ze óf al weg óf ze liggen nog in bed. Soms laten ze via WhatsApp weten hoe laat ze thuis zijn, steeds vaker niet. Voor Sinterklaas krijgt ik het bordje Hotel Mama en daar begint het inderdaad steeds meer op te lijken.

Eigen thuis

Ze krijgen een eigen leven daarbuiten en dus is het geen verrassing als de oudste aankondigt een kamer te gaan zoeken. Vreemd genoeg maak ik mezelf in het begin nog wijs, dat hij doordeweeks alleen maar een soort van 'uit logeren' gaat. Even een paar nachtjes in Rotterdam en dan is hij vrijdagavond weer gewoon thuis om mijn medium gebakken biefstukken te verslinden, inclusief een flinke portie fruit.

Die droom wordt in diggelen geslagen als we na een vakantie, achteraf gezien waarschijnlijk de laatste samen, op Schiphol aankomen. "Op naar huis!" zeg ik en been richting de taxistandplaats. "Ja, op naar huis!" roept de oudste, en gaat op zijn beurt richting treinstation. O... thuis is dus niet meer bij mij. Opeens heeft hij een eigen thuis. Slik.

Losser

De jongste is er nog wel en krijgt en neemt meer ruimte. Qua gesprekken, qua aanwezigheid, qua alles. Ons huishouden wordt losser - wat is er eigenlijk mis met een keer voor de televisie eten?

Hij kan trouwens prima voor zichzelf zorgen, dus ik ben zelf opeens ook veel vaker de deur uit. Tripjes, reizen voor het werk, etentjes met vrienden... Was het vroeger een heel georganiseer thuis, tegenwoordig hoef ik me vrijwel nergens meer om te bekommeren.

Kinderkamer

Bijna naadloos glijd ik weer in het leven van vroeger terug, het leven van voor-de-kinderen. Ik hobbel net zo onregelmatig het huis binnen als de jongste, met wie het dan wel weer heel gezellig kletsen of Netflixen is. Dus komt het best even aan als ook hij aankondigt op zoek te gaan naar een kamer.

"Anders ben ik straks afgestudeerd en heb ik nooit op kamers gewoond." Eerlijk gezegd: toen hij net was vertrokken naar z’n eigen mini-woninkje ("Kun jij vijf potten gel voor me kopen, want die zijn altijd heel duur"), heb ik wel even ontheemd in die voormalige kinderkamer gezeten. Heel erg leeg zonder zijn geliefde spelcomputer en zijn verzameling vreemde souvenirtjes. 'Gelukkig' heeft hij wel de dertig Red Bull-blikjes en de stapel stoffige schoolboeken laten liggen.

Nostalgie

Hoe prima je het ook denkt aan te kunnen, toch slaat de nostalgie toe. Kijk, dat zelfgemaakte houten vogeltje waarmee hij toen trots thuiskwam van handarbeid. De zeven stukgelezen Harry Potter-boeken. Opeens dringt pijnlijk duidelijk door dat het tijdperk 'Kleine Kinderen' definitief voorbij is.

Maar: dat betekent dat er ook een nieuw tijdperk aanbreekt. Bovendien zijn ze niet naar Australië geëmigreerd. In het weekend rollen ze, als er geen andere afspraken zijn, nog steeds binnen. Met spannende verhalen, soms nog met vuile was en altijd met Grote Honger naar Rood Vlees ("te duur om zelf te kopen").

Fulltime

Soms kan ik zelf niet, want mijn dagen blijken zich op volstrekt wonderlijke wijze weer razendsnel te vullen met heel andere zaken dan Zonen-Verzorgen. Steeds vaker vraag ik me af hoe ik dat, naast een fulltime baan, allemaal voor elkaar heb kunnen boksen?

Er hoeft niet meer elke dag gezond gekookt te worden, de boodschappen kunnen opeens in slechts één tas en de afstandsbediening is weer helemaal van mij. Best relaxed. Of ik ga bij ze langs, even uit eten of een biertje drinken. Mijn nest is dan misschien leeg, er zijn ook twee nieuwe gezellige nesten bijgekomen."

Tekst: Marjolein Schipper

Dit interview is ook te lezen in VROUW Magazine (week 47), elke week bij De Telegraaf.

Jij op VROUW.nl

Heb jij een leuk, bijzonder of verdrietig verhaal en wil je dat met ons delen?

Dan kan dat hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.