Vrouw/Columns & Opinie
1169588189
Columns & Opinie

Ik word papa

Deel 25 - ’We lijken er klaar voor. Bijna.’

Kamran (36) en zijn vrouw (32) verwachten eind juli hun eerste kind. Hij is nieuwschef bij De Telegraaf, zij werkt op het hoofdkantoor van een winkelketen. Voor Kamran gaat als toekomstig vader een wereld open. Wekelijks schrijft hij over hetgeen hem verbaast en verrast. Deel 25: 36 weken.

Zouden ze bestaan? Theekransjes. Rond de klok van 4 uur? In de ochtend, bedoel ik hè. Louter mannen. Met hun trots van pak hem beet 60 centimeter. Samenklonteren op een pleintje. Of in het speeltuintje waar ze komende jaren nog vaak zullen komen.

Elkaar ontmoeten. Beetje keuvelen. „Die van mij is al twee uur wakker.” Van dat vadergeklets. Verschrikt opkijken wanneer een auto nadert. „Wie rijdt daar nou stapvoets langs de huizen?” Maar dan gerust constateren dat het om een lotgenoot gaat.

Babypraat

Dit beeld staat sinds vorige week op mijn netvlies gebrand. Nu de coronamaatregelen versoepeld zijn, zie ik ook weer anderen dan collega’s en familie. Wat mij door het bizarre voorjaar van 2020 tot nu bespaard bleef, vindt dan toch plaats: babypraat. Met een ieder die ik spreek gaat het alleen nog maar over de zwangerschap, en nog veel meer over de periode na de bevalling. Het naderende slaaptekort staat daarbij met stip op 1.

Aardig is het dat iedere vader met wie ik een gesprek aanknoop direct terugkeert naar die eerste weken en maanden na de geboorte van de oudste. Niet zelden verschijnt een twinkeling in de ogen. Terwijl er wordt gesproken over de ontwikkeling van diepe wallen onder diezelfde kijkers. Hoe dat met elkaar rijmt, weet ik niet. Nog niet.

Draagzak

Zo ontspon zich een gesprek waarbij twee vaders en een moeder hun ervaringen deelden. De meest ervaren papa - ’voor je het weet kunnen ze fietsen’ - wist nog goed hoe hij midden in de nacht al wiegend door het huis liep. Soms wel uren lang. „En als je dan denkt: ’Ja, ze slaapt’, haar in het wiegje legt, dan begint het huilen weer.”

De moeder van twee - een peuter en een baby - in ons gezelschap beaamde dat direct. „Ik ben zelfs wel eens kruipend over de grond terug naar m’n bed gegaan”, vertelde ze onderwijl op handen en knieën aan het voordoen hoe dat eruit moet hebben gezien. Als dat niet lukte, dan nam haar man het van haar over. „Hij liep dan naar buiten voor een wandelingetje. Vaak droeg hij dan een capuchontrui, mensen liepen angstig met een grote boog om hem heen. Totdat ze de draagzak zagen, dan ging lachend het duimpje omhoog.”

In het holst van de nacht

Lopen? Rijden! Beide papa’s vertellen hoe zij hun vrouw de nachtrust gunden, naar buiten liepen, de pasgeborene in het babystoeltje plaatsten, de motor startten en dan een rondje gingen rijden. „Soms wel een uur.” De baby viel binnen enkele minuten al wiegend in slaap. Op straat kwamen ze regelmatig anderen tegen die met hetzelfde bezig waren.

Totaal nieuw dat deze taferelen in het holst van de nacht in onze straten plaatsvinden. Staat mij dit komend najaar ook te wachten? En sta ik in de zomer van 2038 met een twinkeling in de ogen te vertellen hoe ik om 4 uur in de nacht mijn bolide startte? „Ja, niet zo milieubewust, zeker niet voor toekomstige generaties, maar wel de beste start voor ons gezin.” En dat ik enkele uren later me gewoon op mijn werk meldde. „Klopt, ik had als vader gebruik kunnen maken van vijf weken aanvullend geboorteverlof - onvoorstelbaar, hoe weinig dat was - maar dat heb ik niet gedaan, haha!

Rompertjes

Met de verhalen van anderen wordt het naderende vaderschap concreter. In huis neemt de baby die nog lekker in mama’s buik zweeft steeds meer plek in beslag. In de keukenkastjes, in de babykamer, in de badkamer... Overal spulletjes. Op het droogrek hangen rompertjes, gewassen met het speciaal aangeschafte neutrale wasmiddel. Ik kan er verliefd naar kijken. Naar rompertjes! Wat gaat hier mis?

We lijken er klaar voor. Bijna. Bij voorkeur duurt het nog een paar weken. Niet nu al hoor. Is dat babypaniek? Of geboortestress? Bestaat dat? Ervaar ik dat? Ik ga het snel opzoeken. En anders komt het komende week vast voorbij in een willekeurig gesprek dat ik voer.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.