Vrouw/Alles komt goed
1170908471
Alles komt goed

Alles komt goed

Deel 18: ’We rouwen nog steeds om onze meisjes, maar zijn ook weer gelukkig’

Renée Brouwer heeft vier kinderen. In juli 2018 verloor ze tijdens haar vakantie in Spanje haar ongeboren tweelingdochters waar ze later het boek Alles komt goed over schreef. Momenteel is ze zwanger van haar vijfde kindje en voor VROUW schrijft ze elke week over het verloop van haar huidige zwangerschap.

Weeënstorm

„En toen beviel ik in de auto op de parkeerplaats van het metrostation…” Met open mond luister ik naar het verhaal van een moeder die afgelopen april van haar zoon beviel in de auto op weg naar het ziekenhuis. Het is 10 november en ik ben 29,5 weken zwanger. Wat een nachtmerrie, denk ik huiverig.

De vrouw was 38 weken zwanger en haar vliezen waren thuis gebroken. In het ziekenhuis bleken haar weeën onregelmatig en omdat de gynaecoloog dacht dat ze voorlopig nog niet zou bevallen, werd ze samen met haar man weer naar huis gestuurd.

Eenmaal thuis kreeg ze een weeënstorm en onderweg terug naar het ziekenhuis werd hun zoon dus geboren. Gelukkig liep het goed af, maar zijn navelstreng zat wel om zijn nek en die hebben ze er zelf af moeten draaien.

Schuldgevoel

In gedachten ga ik terug naar mijn eigen herinnering. Naar het moment dat Féliz werd geboren en ik totaal verstijfde van de shock. Wat als ik van deze baby ook weer alleen beval? Dan moet ik toch echt direct gaan handelen. Ondanks het grote schuldgevoel dat ik na het overlijden van Féliz had omdat ik haar niet heb opgepakt, zie ik nu ook wel in dat ik op dat moment niet anders kon.

Ik handelde vanuit een traumatoestand. Ik had geen idee wat ik moest doen en het enige wat ik kon bedenken, was rustig blijven en hulp regelen. Zolang zij in mijn schoot bleef liggen, maakte ze misschien nog een kans. In paniek smeekte ik haar om vol te houden, maar ik wist ook wel dat ze totaal geen kansen had. Ze was 21 weken en 4 dagen, te jong om levensvatbaar te zijn…

Wachten

Als ik later thuis over het verhaal van de vrouw nadenk, neem ik een belangrijk besluit. Mocht het zover komen dat ik hoogzwanger ook met gebroken vliezen en onregelmatige weeën in het ziekenhuis kom en weer word weggestuurd, dan ga ik gewoon net zo lang in het restaurant beneden wachten totdat de weeën heftiger worden.

„Tuurlijk”, zegt mijn vriend als ik het mededeel. „Alsof je echt wordt weggestuurd als je vliezen gebroken zijn. Dat gaan ze heus niet doen hoor.” Ik schud mijn hoofd. „Nou, waarom gebeurde het dan wel bij die vrouw? Haar ontsluiting werd nog niet eens opgemeten. Achteraf denkt ze zelf dat ze toen al vijf centimeter had.” Lachend wuift mijn vriend mijn beweringen weg.

Grr… Het zullen wellicht de hormonen zijn, maar ik vind hem op dit moment zo irritant. Waarom baart dit verhaal hem geen zorgen? „Geloof mij nou, dit gebeurt normaal niet. Ik denk eerder dat deze ouders de uitzondering op de regel waren.” „Ja, net zoals wij”, kaats ik terug. „Hoe groot was de kans dat Féliz na Joëlle ook zou overlijden en dat ik op vakantie van hen zou bevallen? Dat dacht onze arts toch ook niet…”

Pleisters

Even is het stil. Het blijft een moeilijk onderwerp voor ons. „Bespreek het de volgende keer met de gynaecoloog”, zegt hij dan. „Dan weet je het meteen.” Ik knik en we laten het erbij. Het is af en toe net alsof we iets te hard de pleister eraf trekken samen. Over het algemeen gaat het prima.

Ja, we rouwen nog steeds om onze meisjes, maar we zijn ook weer gelukkig met elkaar en met onze andere kinderen. Maar soms, als we iets bespreken dat voor ons allebei te dichtbij komt, dan verstijven we even en dan voelen we voor een paar seconden die rauwe, diepe pijn die we zo snel mogelijk weer willen bedekken.

Als ik een dag later toevallig de gynaecoloog aan de telefoon heb over de uitslag van mijn bloedwaarden (alles was goed) vertel ik haar over de bevalling van de vrouw in de auto. „Wat een merkwaardig verhaal”, zegt ze. „Dit is inderdaad niet zoals het zou moeten gaan. Het klopt dat we bij gebroken vliezen en onregelmatige weeën liever niet de ontsluiting meten wegens infectiegevaar, maar zeker in jouw geval zal ik je niet zomaar weer naar huis sturen. Daar hoef je dus echt niet bang voor te zijn.”

Opgelucht haal ik adem. Dat had ik even nodig. Ik ben weer gerustgesteld. Voor nu…

Meer weten over Renée? Volg haar op Instagram

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.