Vrouw/Columns & Opinie
1175416902
Columns & Opinie

Columns & opinie

’Als we nou gewoon eens meer gaan werken met z’n allen’

„Het lijkt wel alsof werken in deze steeds individualistischer wordende maatschappij een vies woord is.”

„Het lijkt wel alsof werken in deze steeds individualistischer wordende maatschappij een vies woord is.”

Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer over het chronisch personeelstekort in steeds meer sectoren. ’We moeten gewoon met z’n allen meer werken, zo simpel is het misschien wel.’

„Het lijkt wel alsof werken in deze steeds individualistischer wordende maatschappij een vies woord is.”

„Het lijkt wel alsof werken in deze steeds individualistischer wordende maatschappij een vies woord is.”

Minst van Europa

„Al die parttimers; het breekt op. Jongeren die net van school komen kiezen voor hun vrije tijd en daarmee een 30-urige werkweek. Mannen met papadagen. Moeders die veelal weigeren fulltime aan de slag te gaan (Nederlandse vrouwen werken het minst van Europa!). Kinderen de deur uit en dan nog aan die driedaagse werkweek vastklampen. Nou, dan heb je nog de kinderopvang waar een tekort aan is en waar je je nu nog blauw aan betaalt en wat regelingen vanuit de overheid waardoor de helft van de tijd thuis zitten nou eenmaal meer loont dan aan de slag gaan.

Netflixen

Dat alles resulteert in (weer) een dagje je kinderen thuis, omdat er geen invaller voor de juf te vinden is, pas over twee maanden een afspraak in het ziekenhuis kunnen maken, ouders geen plek in een verzorgingshuis, overal veel te lang in de rij omdat de hele hut draaiende wordt gehouden door een minimale bezetting en vorige week de Ketheltunnel dicht, omdat er twee man ziek was. Dat valt toch niet te rijmen met al die mensen die thuis op de bank zitten te Netflixen?

Gewoon meer werken

Ik hoorde vorige week een 65-plusser op Radio 1 de oplossing aandragen voor het personeelsprobleem. Hij wond er geen doekjes om: ’We moeten gewoon meer gaan werken.’ De goede man had zijn leven lang 60 uur per week gewerkt en nu een stapje teruggedaan naar 50 uur. Hij had zijn eigen transportbedrijf. ’Je blijft er jong en gezond bij’, zoiets stelde hij. En: ’Als we er allemaal een paar uur per week bij pakken, kunnen we alle tekorten wegwerken.’

Me-time

„Dat geloof ik direct. Soms is een oplossing simpeler dan je zou denken. Wij vrouwen kunnen ons wel massaal voordoen als rasechte feministes, maar dat strookt niet helemaal met het feit dat we eindeloos veel me-time opeisen en onze week naast wat uren werken bij voorkeur vullen met wat volstrekt onbruikbare zelfontplooiings-coach-cursussen, wat yogasessies of het groter staren van onze kinderen.”

Haatknop

„Ik kan de reacties hieronder nu al uittekenen. ’Ik leef niet om te werken!’ Of: ’Ik bepaal zelf wel hoeveel uren ik maak, jij niet Hester Zitvast!’ Zet de haatknop maar weer aan; het is immers niet de eerste keer dat ik hier over schrijf en het roept nogal wat emoties op, zeggen dat we meer aan de bak moeten. Ik vind alleen dat als je zelf 28 uur werken méér dan genoeg vindt, je geen enkel recht tot klagen hebt als je pas over een maand bij je arts terecht kunt, om maar eens wat te noemen. Of dat je moet mantelzorgen voor je ouders omdat er geen zorgprofessionals te vinden zijn. Daar ben je dan zelf mede-oorzaak van. ”

Alleen maar goed

Kinderen gaan niet dood van een paar dagen opvang in de week. Het worden er alleen maar leukere types van: ze leren er samenspelen, delen en krijgen een dagplanning voorgeschoteld waar door professionals over is nagedacht (ja echt, ze leren er dingen). Na drie kinderen durf ik met stelligheid te zeggen dat opvang alleen maar goed voor ze is. De vierde gaat er dan ook zonder enig rotgevoel naar toe. Zo kan zij zich ontwikkelen en kunnen mijn vriend en ik blijven werken.

Vies woord

Het lijkt wel alsof werken in deze steeds individualistischer wordende maatschappij een vies woord is. Waarom werken als je ook kunt sporten of in een vrouwencirkel kunt gaan zitten of aan je eerste boek kunt werken. Nou heel eenvoudig: omdat werken ook een maatschappelijk doel dient. We hebben elkaar nodig om de boel draaiende te houden. Oh en het betaalt ook nog eens de almaar hoger wordende kosten van het bestaan. (Want klagen dat je het allemaal niet meer kunt betalen als je maar twee of drie dagen werkt is ergens ook wel bijzonder, niet?)

168 uur

Iedereen dus wat uren erbij; ik zie dat wel zitten. Meer mensen fulltime aan de bak. Opvullen die arbeidstekorten. Weg met tegenwerkende overheidsregels; laat arbeid lonen. En stamp als de sodemieter een berg kinderdagverblijven uit de grond waar kinderen gratis naartoe kunnen. Een week telt 168 uur. Bij een 40-urige werkweek blijft er echt nog genoeg tijd over om te doen wat jou echt gelukkig maakt.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.