Nieuws/Vrouw
1175885110
Vrouw

'Mijn zoontje volgde me de eerste weken na de race tot aan het toilet'

Soms kabbelt een jaar voorbij zonder dat je er erg in hebt. Maar voor sommige vrouwen is 2018 echt memorabel. Een jaar met grote impact, door het lot, of omdat ze zelf het roer omgooiden.

Carolijn Brouwer (45, getrouwd, zoontje van 7) won, met haar team, als eerste vrouw de Volvo Ocean Race. Ze werd hierom uitgeroepen tot Wereldzeiler van het Jaar.

Bloed, zweet en tranen

Het was ongelooflijk spannend. Met drie boten met een gelijk aantal punten begonnen we aan de laatste etappe. Niemand wist hoe de race, na acht maanden en 44 duizend zeemijl, zou eindigen. Ik vergeet nooit dat we als eerste bij Scheveningen over de finish kwamen. We hadden ons doel behaald.

Behalve familie en vrienden zag ik zo veel mensen die speciaal voor mij kwamen. Het heeft lang geduurd voordat ik weer met beide benen op de grond stond. Ik ben normaal gesproken niet zo uitbundig, maar wel na die finish. Anderhalf jaar ‘bloed zweet en tranen’ werd in één keer uitbetaald.

Zware momenten

Er waren genoeg zware momenten tijdens de race, maar alle ontberingen vielen in het niet bij het bericht dat een lid van een andere boot overboord was geslagen en niet meer is gevonden. De grootste nachtmerrie van iedere oceaanzeiler...

Sinds de race heb ik geen moment stilgezeten. Ik woon met mijn gezin in Australië, maar reis veel naar Nederland voor lezingen en interviews. Mijn partner zei laatst: ‘Tijdens de Volvo Ocean Race zag ik je meer dan nu.’ Mijn zoontje volgde me de eerste weken na de race tot aan het toilet. Toch heb ik niet het gevoel dat ik iets moet goedmaken. Hij was in prima handen bij zijn vader en onze nanny; een vriendin, die met hem de wereld over reisde als ik een stop-over had. Het is een ontzettend zelfstandig en open jongetje geworden.

Herstelfase

Dat de Française Marie en ik – de enige twee vrouwen op de boot – de titel ‘Wereldzeiler van het Jaar’ hebben gekregen, is een bekroning voor ons hele team. Dit jaar deden er voor het eerst gemengde teams mee aan de race, maar zodra we aan boord stapten, waren we gewoon ‘bemanningslid’.

Als ik beelden van de race terugzie, begint het weer te kriebelen. Wat zou het mooi zijn om met een volledig Nederlandse bemanning deel te nemen. Maar ik zit nog in de herstelfase, ben moe, heb soms rugklachten. En ik wil meer thuis zijn, bij mijn man en zoontje. Dat is mijn doel voor het nieuwe jaar. Je kind naar school brengen, is voor veel mensen ‘sleur’, maar ik kan er geen genoeg van krijgen!”

Tekst: Hanna Gillissen

Jij op vrouw

Heb jij iets memorabels meegemaakt in 2018 en wil je dit met ons delen?

Klik hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.