Nieuws/Vrouw
1176431
Vrouw

Bekrompen

Vorige week hoorde ik bij het Mediaforum (Nederland 1, radio, elke dag 12.30 uur, leuk programma) iemand zeggen dat journalisten  een beetje buiten de wereld staan. Dat ze nu eenmaal meestal een hogere opleiding hebben en daardoor geen idee  van wat er in de rest van de samenleving gebeurt. Ik ben het daarmee eens.

Er gebeurden deze week weer een aantal dingen, die me met de neus op de feiten drukten.

Ik besluit met een vriendin te gaan winkelen. Ze is altijd supergoed gekleed, heel modieus en als ik haar dan vraag waar ze die geweldige top/broek/legging vandaan heeft, komt er altijd een winkelnaam waar ik nog nooit van gehoord heb.

Dus gaat ze me die winkels laten zien.

En passant vertel ik haar dat ik in de Kalverstraat een geweldige zaak  heb ontdekt. Daar moeten we eerst heen. En dan ook naar De Bijenkorf.

“Daar ben ik nog nooit in geweest,`’ zegt ze.

Als iemand mij had verteld dat er vrouwen zijn, die in een straal van 15 kilometer van de Bijenkorf leven en er nog nooit  in zijn geweest, had ik het niet geloofd.

Het warenhuis is een deel van mijn cultuur. Ik dronk er al koffie met m’n ouders als kind, we gingen er elk jaar de ongelooflijke Sinterklaasversieringen en de prachtige kerstbomen kijken.

“Waarom niet?” vraag ik.

“Te duur,” zegt ze.

“Maar je kunt er toch gewoon gaan kijken zonder iets te kopen?” vraag ik haar.

Dat ik allerlei dingen als “gewoon” accepteer en dat daardoor mijn belevingswereld eigenlijk bekrompen is, bleek ook later toen ik met een vriendin wilde lunchen.

‘En waar wou je dat dan doen?” vraagt ze.

Ik noem de naam van een leuke lunchtent.

“Ga je daar dan ook zitten?” vraagt ze.

Ja hoezo, natuurlijk, ik ga het niet staande opeten.

“Nee sorry, dan ga ik niet mee. Als je er kan zitten is het een sjiek restaurant, en dat kan ik niet betalen.”

Weer iets te vanzelfsprekend gedacht dat “iedereen” toch wel eens luncht.

Op een andere dag zit ik aan tafel met een kennis. Het is een trendy restaurant met Aziatische invloeden.

Er wordt veel Yuzu gebruikt, een trendy Japans citroensausje, er hangen geen gordijnen, maar panelen en er liggen natuurlijk stokjes naast het bord.

 “Moet ik die gebruiken?” vraagt mijn tafelgenoot.

Er liggen ook vorken en messen, dus dat hoeft niet.

“O gelukkig, want ik zou niet weten hoe het moet.”

Als ik de twee nieuwe stokjes van elkaar trek, slaakt ze een gilletje.

“Wat doe je nou?!”

Ze denkt dat ik iets kapot maak.

Tot slot ga ik naar mijn zaterdagse markt.

Iedereen heeft het over Maestro, het programma van de AVRO waar je leert dirigeren.

Een koopvrouw vertelt me dat ze het programma helaas niet heeft gezien.

“Dan kijk je toch op uitzending gemist,” troost ik haar.

“Zit dat op internet?” vraagt ze, ”dat heb ik namelijk niet.”

En ja hoor, nooit bij stilgestaan dat er ook nog mensen in Nederland zijn die niet op het web zitten.

Inderdaad, je hebt geen idee wat er in de wereld op 50 meter afstand van je gebeurt. 

Meer Catherine op www.catherine.nl