Nieuws/Vrouw
1180893415
Vrouw

'Alleen al de gedachte dat Poes er op een dag niet meer is, doet pijn'

Thuis op de boerderij was het een ware beestenboel. Koeien, kippen, konijnen, katten, honden, een paard... Heel veel vriendjes waarmee ik heb gespeeld, maar waar ik ook weer afscheid van heb moeten nemen. Op zo’n moment realiseer je je wat zo’n dier eigenlijk voor je betekent.

Al enige tijd geleden is mijn vader gestopt met de boerderij en zijn de meeste dieren in de loop der tijd verkocht of doodgegaan. Nu hebben we nog twee beesten: kat Poes (9) en hond Famke (9). Ik ben dol op ze, maar Poes… ja die heeft wel een heel speciaal plekje in mijn hart.

Troosten

De band tussen mens en dier is moeilijk uit te leggen. Normaliter ben ik meer een hondenmens, maar tussen mij en Famke heeft het nooit écht geklikt. Tussen mij en Poes daarentegen wel. Nog maar een kitten zijnde, beschermde ik haar al tegen de speelse poten van - een toen eveneens piepjonge - Famke en lag ze uren op mijn schoot.

Ze is mijn vriendinnetje en net als honden dat kunnen, lijkt zij het ook aan te voelen als ik verdrietig ben - of ze vindt het gewoon lekker om tegen mijn warme lijf aan te liggen. Desalniettemin fleurt het mij op als ik na een rotdag op de bank plof en Poes bij mij komt liggen. Iets minder charmant vind ik het als je naar buiten stapt en bijna op een dode muis gaat staan. Lief bedoeld, maar bah…

Poes en Famke

Poes en Famke

Paardenlippen door mijn haar

Het liefst zou ik later weer heel veel dieren om mij heen willen hebben, net zoals vroeger. Met een glimlach denk ik terug aan die boerderijtijd; koeien die het heerlijk vonden om geborsteld te worden, zachte konijnen die soms in huis mochten rondtrippelen en geknuffeld wilden worden, een lammetje dat was verstoten door zijn moeder en ik met de fles groot heb gebracht...

Tel daarbij nog kippen, twee honden, een tiental katten en een pony op en de beestenboel was compleet. Stuk voor stuk konden die dieren mij opvrolijken wanneer ik boos of verdrietig was. Van zachte paardenlippen door mijn haar tot een hondenkop op mijn schoot.

Femke

Femke

Afscheid nemen

En dat is nu nog steeds zo. Als Poes mij aankijkt met zo’n blik van: 'Stel je niet zo aan. Geef me eten en doe weer normaal' schiet ik automatisch in de lach. Als ik Famke aanhaal en ze vervolgens bij mij op schoot kruipt, móét ik wel lachen. Uit alle macht probeer ik haar dan weg te duwen, want dat beest weegt inmiddels ruim 50 kilo.

Maar het meest verdrietige is nog wel het afscheid nemen. In de loop der jaren heb ik afscheid genomen van heel wat dieren. Het heengaan van de een deed meer pijn dan dat van de ander, maar pijn deed het altijd. Door mijn achtergrond ben ik er ook heel nuchter in; dieren worden gemiddeld nou eenmaal niet zo oud als mensen, maar dat betekent niet dat je er niet om mag rouwen.

Ik met mijn poezenvriendje

Ik met mijn poezenvriendje

Terwijl ik dit stukje tik ligt Poes pontificaal op mijn schoot - het is haar gelukt - om aandacht te vragen. Met een steek in mijn hart kijk ik naar haar. Ik moet er nu nog even niet aan denken dat dit beestje op een dag niet meer wakker wordt; want ze is een vriendje, mijn speciale poezenvriendje.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.