Vrouw/Mama
1181797569
Mama

Nog in de luiers en al verslaafd aan YouTube

Moeder met baby en mobiel

Moeder met baby en mobiel

'Baby's gebruiken eerder een beeldscherm dan ze kunnen praten', kopt een artikel in NRC. Ik moet bekennen: dat klopt. Waar kleine kinderen tot en jaar of tien geleden nog met Duplo en poppen speelden, hebben ze nu vrijwel allemaal al een iPad in hun bezit en zijn ze ook nog eens hartstikke gek op de telefoon van papa en mama. Dat geeft niet alleen zo nu en dan vierkante oogjes, maar ook de nodige discussie. Want nee, je mag niet de héle dag naar je iPad staren. Hoe pakken jullie dit aan?

Moeder met baby en mobiel

Moeder met baby en mobiel

Onze dochter Belle was een onrustige baby. Veel huilen, niets was goed en als ze moest drinken had ze voor alles aandacht, behalve voor de fles. Wanhopig werd ik ervan. Waar mijn oudste twee de fles nog net niet met speen en al opvraten, wilde dit derde kind er gewoon niet aan.

Pannendeksels

Wat deed ik toch fout? Maar toen kwam Billy and Bam Bam. Twee obese beerachtige tekenfilmfiguurtjes die samenwonen en allemaal avonturen meemaken - zoals (houd je vast) het morsen van melk of het herrie maken maken met pannendeksels.

Belle vond het geweldig; al met 4 maanden keek ze vrijwel zonder met haar ogen te knipperen naar de filmpjes en ondertussen konden wij probleemloos de benodigde hoeveelheid melk naar binnen gieten.

Een uitkomst

Ik ben er eerlijk in: ik vind het een uitkomst. Zo nu en dan. Een lange autorit met heel kleine kinderen draait vaak uit op een drama. Kind krijsen, jij gefrustreerd achter het stuur en als je dan eenmaal op de plek van bestemming bent, lopen alle passagiers op hun tandvlees.

Hoe anders verloopt een autorit met een iPad? Je hoeft hooguit zo nu en dan enthousiast te kraaien als je creatieveling op de achterbank een digitale kleurplaat heeft gemaakt, en jouw aandacht is verder alleen voor de weg.

Wi-Fi

Maar waar ik ook eerlijk in ben, is dat de balans soms weg is. Als ik mijn dochter (3) hoor vragen of er ergens Wi-Fi is (want anders doet YouTube het niet), geneer ik me wel een beetje. Alsof het echt állemaal om internet draait.

Maar ook wanneer ik haar ineens niet meer hoor en ze voor de zoveelste keer in een onbewaakt ogenblik mijn telefoon te pakken heeft, vraag ik me wel eens af of het ooit nog goed komt. Ik vrees het niet. Zij is gewoon net als wij volwassenen: hartstikke verslaafd.

Afspraken

Het is een (soms lastig) verschijnsel van deze tijd. NRC hield onder 591 mensen met kinderen van 0 tot 18 jaar een enquête. Daaruit bleek dat 71% van de ouders afspraken heeft gemaakt over het gebruik van de tv, computer of telefoon.

Van hen heeft 72% afspraken over hoe lang hun kinderen de smartphone of tablet mogen gebruiken. Ik behoor tot de minderheid dus. Want waar ik bij mijn peuter nog wel ingrijp en de schermpjes regelmatig bij haar wegneem, heb ik dat bij mijn twee pubers opgegeven. Het heeft geen nut.

Strenger

De oudere generatie is geneigd te roepen dat wij gewoon eens wat strenger moeten zijn. "Hoezo geen nut, verbieden moet je het!". Ik hoor het ze roepen. Ik zou ze wel eens uit willen nodigen dat hier een paar weken vol te houden. Het is niet te doen: pubers ademen, eten, drinken en... internetten. Terug naar vroeger gaat niet.

Dat hoeft ook niet. Misschien moeten we eens ophouden met zeuren over de nadelen en kijken naar de voordelen. Want hoeveel sociale contacten hebben onze kinderen? Hoe makkelijk spreken ze met elkaar af, hoeveel weten ze van de wereld, hoe bedreven zijn ze met technologie? Het is niet alleen maar kommer en kwel, echt niet!

Mijn peuter heeft een woordenschat waar je 'u' tegen zegt. Niet alleen doordat wij heel veel met haar praten, maar ook door die zo vervloekte schermpjes. Zo weet ze bijvoorbeeld dat eekhoorns hazelnoten eten en maakt ze al een jaar onderscheid tussen een octopus, een haai en een walvis. Om maar eens iets te noemen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.