Vrouw/Opgebiecht
1189384627
Opgebiecht

Opgebiecht

‘Ik mis mijn minnaar’

Deze week biecht een vrouw op dat ze door de coronacrisis niet meer naar haar geheime minnaar kan.

„Ik ben een doorsnee vrouw, niet onaardig om te zien, maar ook niet superknap of sexy. En al jaren getrouwd met een lieve goedzak en fijne vader. Zo’n man met twee rechterhanden, die altijd voor iedereen klaarstaat.

Ik moet hem altijd delen met vrienden, familie, buren, de voetbalclub… Ik was er altijd trots op om met zo’n attente, sociale man getrouwd te zijn. Maar op een gegeven moment was hij wel erg vaak van huis en voor anderen in de weer.

Fotografiecursus

Vrijwel elke avond zat ik na het eten in m’n eentje op de bank, nadat ik de kinderen op bed had gelegd. Het begon me te irriteren dat anderen blijkbaar áltijd voor gingen. Meerdere keren heb ik aan de bel getrokken: ’Hallo, ik ben er ook nog!’ Dan zei hij ’sorry’, nam een bloemetje mee of regelde een etentje. Maar dat hield hij maar kort vol. Hij kon gewoon geen ‘nee’ zeggen en in no time slibde zijn agenda weer vol. Zo lang ik met deze man getrouwd was, moest ik er dus maar mee zien te leven.

In plaats van te blijven bedelen om aandacht, besloot ik om dan maar mijn eigen plan te trekken. Dat kon ook, want de jongste ging inmiddels naar school. Ik vond een leuke parttime baan in een lunchroom en schreef me in voor een fotografiecursus. Dat had ik altijd al gewild. Na jaren moederen was het nu mijn beurt. Woensdagavond was voortaan míjn avond.

Vrijpartij

Die fotografiecursus was een gouden greep. Ik vond het altijd al leuk om te fotograferen, maar ik deed maar wat. De cursusleider was een ontzettend inspirerende man, een artistiek type met een beginnend baardje en een ondeugende twinkeling in z’n grijs/groene ogen. Maar het leukste aan hem vond ik zijn humor. We hadden heel veel lol met elkaar. En waar ik niet op uit was, gebeurde…

Hij wakkerde niet alleen de passie voor fotografie in me aan, maar ook andere gevoelens. Door zijn aandacht voelde ik me weer gezien. Er waren van die kleine aanrakinkjes en even een blik die langer bleef hangen dan normaal… Ik dacht eerst nog dat ik het me verbeeldde, maar toen we na een foto-excursie als laatste achterbleven in het café, sloeg de vlam in de pan. Hij kwam steeds dichterbij staan en plagerige aanrakingen ontaardden in een heftige vrijpartij in zijn auto.

Vuur en vlam

Hij was een veel bedrevener minnaar dan mijn man ooit is geweest. Mijn lijf stond in vuur en vlam. Sindsdien beheerst hij mijn gedachten en dromen. Ik leefde van woensdag naar woensdag en van zaterdag naar zaterdag. Zodra mijn man met de jongens naar het voetbalveld verdween, sprong ik in de auto naar mijn geheime minnaar en kwam ik met blosjes op mijn wangen weer terug.

Maar ja, dat was voordat het coronavirus roet in het eten strooide. Vanaf vrijdag 13 maart ziet de wereld er anders uit en vooral ook mijn eigen wereld. De cursus werd gecanceld, de lunchroom ging dicht, school en voetbal stopte en mijn man werkt thuis en gaat ook nergens meer heen. Ik ben nu dus 24/7 met hem en de kinderen.

Ooit heb ik dit misschien gewild, maar nu voel ik me zo ellendig en opgesloten. Van de ene op de andere dag kon ik niet meer naar mijn minnaar toe. En bellen kan ook niet, want er is altijd wel iemand in de buurt.

Mijn man denkt dat ik zo van slag ben vanwege de coronacrisis. Maar ik ben gewoon ziek van verlangen naar mijn minnaar. Social distancing, ik weet niet hoe lang ik dat volhoud...

Deze rubriek is gebaseerd op waargebeurde verhalen. Dit verhaal komt uit VROUW Magazine.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.