Nieuws/Vrouw
1191686301
Vrouw

Laura Dekker (21), alleen rond de wereld... 'Op mijn 13de was ik er klaar voor'

Toen ‘zeilmeisje’ Laura Dekker (21) op haar dertiende aankondigde dat ze in haar eentje de wereld rond wilde zeilen, viel iedereen over haar heen. Het werd een lang gevecht. Maar ze won. Zo werd Laura de jongste zeiler ooit die solo de wereldzeeën bedwong!

“Het is een periode waar ik liever niet meer aan terugdenk. Het ene moment wilde ik de wereld rondzeilen, het volgende zat ik in de rechtszaal en werd mijn familie bijna kapotgemaakt. Dat had ik echt niet zien aankomen."

Reislustig

"Ik was acht toen het idee om een wereldreis te maken zich in mij nestelde. Ja, dat is jong, maar voor wie mij kent, is het niet zo gek. Mijn vader zeilde op zijn 24ste met zijn zelfgebouwde jacht de wereld rond. Samen met mijn moeder. Dat reislustige heb ik van hen. Vijf jaar later werd ik geboren in Nieuw-Zeeland. Ik heb de eerste vijf jaar van mijn leven op een zeilboot doorgebracht. Al kan ik me daar weinig van herinneren. Maar de verhalen van mijn ouders waren zo mooi dat ik het graag een keer bewust wilde meemaken. Dat gevoel was heel sterk."

"Daar kwam bij dat ik me in Nederland nooit echt thuis heb gevoeld. We zijn er gaan wonen toen ik zes was, maar verhuisden zo vaak dat geen enkele plek als mijn ‘thuis’ voelde. Zo is mijn droom om de wereld rond te reizen ontstaan. Dat ik dit zeilend wilde doen, was voor mij logisch. Ik had op mijn zesde al mijn eerste zeilbootje."

"Ik was heel vastberaden. Had precies uitgerekend hoeveel een boot kostte en ben er vanaf dat moment voor gaan sparen. Ik maakte schoon in winkels, deed op een eenwieler kunstjes in de stad, liep een krantenwijk… Op mijn elfde had ik genoeg geld om er een te kopen."

Laura Dekker / Eigen foto

Laura Dekker / Eigen foto

Verwend kind

Twee jaar later maakte ik in mijn eentje de oversteek naar Engeland. Daarna zag ik het nut er niet meer van in om langer te wachten. Maar ik was nog leerplichtig. Om mijn droom te kunnen verwezenlijken, moest ik naar de Wereldschool zodat ik op afstand kon leren. Daarvoor moesten we eerst toestemming vragen aan de leerplichtambtenaar. Toen mijn vader en ik haar over mijn plan vertelden, ging ze compleet uit haar dak. Woest was ze. Ik vermoed dat zij de Raad voor de Kinderbescherming heeft geïnformeerd.

Vanaf dat moment raakte alles in een stroomversnelling. Voordat ik het wist, zat ik in de rechtszaal. Voordat ik het wist, stroomden ook de lelijke reacties en zelfs bedreigingen binnen: ‘Je gaat toch dood’, ‘Je verdrinkt’, ‘Je zinkt’. En dat van volslagen vreemden! Ik begreep er niks van. Al deed het me weinig. Wat me wel erg raakte, waren de opmerkingen over hoe slecht mijn ouders waren. Iedereen had zijn mening klaar. Maar het zijn gewoon ontzettend goede ouders van wie ik heel veel hou."

"Bovendien waren het allemaal leugens. Er werd met name gezegd dat ik een verwend kind was van rijke ouders die hun kind maar even op een boot zetten. We hadden helemaal geen geld en mijn ouders sprongen echt geen gat in de lucht toen ik ze van mijn plan op de hoogte bracht. Ze wilden het allerliefste dat ik gewoon thuisbleef. Het was al pijnlijk genoeg om mij te moeten laten gaan en dan ook nog zo door het slijk worden gehaald…"

Steun en vertrouwen

"De enige reden waarom ze me hebben gesteund, was omdat ze wisten dat ik toch wel zou gaan. Dat als ze me zouden tegenwerken, ze me waarschijnlijk zouden verliezen. En ze wisten dat ik het kon. Ik heb alles over zeilen van mijn vader geleerd. Hij was heel kritisch. Bleef de nadelen maar opdreunen en vroeg te pas en te onpas of ik het écht zeker wist. We hebben mijn plannen wel honderd keer doorgenomen en waar nodig verbeterd. Zijn steun en vertrouwen was me alles waard. Anders had ik het nooit gedaan."

Wil je weten hoe het nu met Laura gaat? Lees dan haar hele verhaal in VROUW magazine: 'Ik was helemaal klaar met Nederland. In mijn woede had ik besloten om er nóóit meer heen te gaan.'

Door Denise Mosbach

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.