Vrouw/Opgebiecht
1214302908
Opgebiecht

Opgebiecht

’Ik wil geen getuige zijn op haar huwelijk’

„Het is inmiddels zo’n drie weken geleden toen mijn beste vriendin mij appte dat we moesten praten. Ik had haar al even niet gesproken en voelde meteen dat er iets aan de hand was. Toen ik haar vroeg of ik haar kon bellen, zei ze: ’Het is beter als ik het face-to-face tegen je zeg.’ Het moest dus wel iets heel belangrijks zijn. Ik kon niet langer wachten en belde haar toch op: ’Ben je soms zwanger?’ grapte ik...

Toen werd het akelig stil aan de andere kant van de lijn. Ik wist niet goed of ik iets verkeerd had gezegd of dat zij me in de maling nam. Plotseling zei ze: ’Ja, al drie weken, van mijn nieuwe vriend, André.’ Ik had die André nog nooit ontmoet, wist alleen dat hij veel ouder was, dus ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen. Moest ik haar feliciteren? Of moest ik zeggen dat het wel erg vroeg in de relatie was? Aarzelend besloot ik te zeggen: ’Ennn… ga je het houden?’ Er viel opnieuw een ongemakkelijke stilte totdat ze stellig zei: ’Ja, ik ga het kindje houden. Ik weet 100 procent zeker dat André en ik voor elkaar gemaakt zijn.’ Oei, dacht ik: gaan ze soms ook nog trouwen? Ze kent hem net! En ze heeft net een lange relatie achter de rug…

In shock

Ze bleef aan de telefoon maar doorgaan over hoe gelukkig ze is met André en ’hoe leuk het is’ dat ze moeder wordt. Maar ik ken die beste man helemaal niet! Ik heb alleen maar een vage foto van hem gezien. Hij zit niet eens op Facebook. Aan het einde van het gesprek vertelde ze me dat ze later die week bij hem intrekt… in België! Het duurde even voordat het tot me doordrong: ’Ga je ook nog verhuizen naar een ander land?’ Ik was overdonderd en besloot met een smoesje op te hangen.

Toen ik een beetje van de eerste schrik was bekomen, besloot ik bij haar langs te gaan. Ik moest haar gewoon in de ogen kijken, want ik geloofde het nog steeds niet helemaal. Eenmaal met een theetje bij haar op de bank zei ze dat ze nog een verrassing voor me had. Ik moest mijn ogen dichtdoen en bij ’3’ mocht ik kijken. De steen van haar ring glinsterde me tegemoet. Ik was met stomheid geslagen….

Verdriet

Mijn eerste reactie was ’Gefeliciteerd!’ maar het klonk niet gemeend en dat was het ook niet. Nee, ik was niet blij met al dit nieuws. Het was te veel, te snel en te ingrijpend. Weer zo’n impulsieve actie van haar, waarna ik maar al te vaak de scherven heb moeten lijmen. Hoe kon ik haar waarschuwen voor de ingrijpende, overhaaste keuzes die ze maakt? Hoe kon ik er iets van zeggen zonder haar te kwetsen? Toen ik dacht van alles op de hoogte te zijn, kwam nog de klapper. Ze vroeg: ’Je bent mijn beste vriendin. Je kent mij door en door en daarom wil ik je iets heel bijzonders vragen: wil je mijn getuige zijn?’

En toen gebeurde er iets héél ergs. Ik schaam me nog steeds als ik eraan terugdenk… Ik kon het niet helpen, maar ik begon keihard te lachen. Het hield niet op, ik werd helemaal melig. ’Jij wilt dat ik je getuige word, terwijl ik die nieuwe man van jou nog nooit heb ontmoet?’ zei ik. Ze begon te huilen en ik ben in stilte afgedropen.

Einde vriendschap?

Dat was dus drie weken geleden en ik heb nog steeds niets van haar gehoord. Ik ben bang dat ik door mijn reactie onze jarenlange vriendschap om zeep heb geholpen en dat vind ik heel erg. Ik zit dus met een enorm dilemma. Moet ik het goedmaken en zeggen dat ik toch haar getuige wil zijn, om zo onze vriendschap te redden? Of moet ik het niet doen, omdat ik eigenlijk niet achter haar keuzes sta?”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.