Vrouw/Columns & Opinie
1219338389
Columns & Opinie

Jeffrey heeft een les voor jonge vaders

In het begin is het een gepassioneerde romance; hij kan niet van haar afblijven, zij is verliefder dan ooit. Kees en Valerie lijken voor elkaar gemaakt en in de eerste jaren van hun relatie wordt hun gevoel van verbondenheid met de dag sterker.

Maar de komst van hun tweeling verandert alles. Alsof beiden de grip op zichzelf en de relatie kwijt zijn en de eerste sporen van vervreemding zijn voelbaar.

Verhouding

De pleuris breekt echt uit als Kees meldt dat hij een verhouding overweegt met zijn assistente: "Ik ben nog niet echt wat begonnen, maar de verleiding is groot omdat ik thuis geen spatje aandacht meer krijg."

Valerie: "Ik doe mijn best om, naast een voltijdbaan, ons gezin draaiende te houden en kan het dan niet ook nog eens opbrengen om in de avond echt vrouw te zijn voor Kees."

Toenaderingen

Hij moppert nog wat verder: "Ik kan er niet meer tegen dat mijn toenaderingen keer op keer worden afgewezen. Dan is het toch logisch dat ik gevoelig word voor iemand die mij wel aantrekkelijk vindt?"

Valerie: "Ik weet dat ik, qua lichamelijkheid, tekortschiet. Maar onze tweeling zuigt al mijn energie op. Ik ben al blij als ik ’s avonds nog wat werk kan voorbereiden voor de volgende dag."

Voorspelbare fase

Wat Kees en Valerie doormaken is de voorspelbare fase van elk stel dat kinderen krijgt: de vrouw wordt iets minder vrouw en heel veel meer moeder, terwijl de man, ook al is hij iets meer vader, dezelfde blijft.

Deze fase is een natuurlijk gegeven en dient door beiden ook als zodanig te worden gezien en gerelativeerd. Conclusies als "Blijkbaar ben ik als man niet meer aantrekkelijk" of "Kennelijk ben ik als vrouw alleen goed genoeg wanneer ik hem op zijn wenken bedien" zijn wellicht invoelbaar, maar doen geen recht aan het ingewikkelde samenspel van krachten dat een jong gezin nu eenmaal doormaakt.

Egoïstisch

Het ouderschap zet de kinderen als vanzelf in het middelpunt; en de kunst is om eigen behoeftes (aan intimiteit, aan nabijheid...) opzij te zetten. Hoe geëmancipeerd onze samenleving ook is geworden, het is vooral de vrouw die haar handen vol heeft aan werk, sociale leven, huishouden en constante zorg voor kinderen en andere familieleden.

Voor de man verandert er niet zoveel behalve dan dat hij niet meer het middelpunt is van haar aandacht. Zij heeft wel wat anders aan haar hoofd dan zijn hand vast te houden. Hij kan zich dan wel afgewezen voelen, maar die 'krenking' is op zijn minst egoïstisch te noemen.

Passie is nodig om man en vrouw bij elkaar te brengen. De natuur zorgt vervolgens dat daar kinderen van komen. Het moederschap maakt haar misschien wel iets minder 'vrouw-van', maar echte liefde dicteert dat de man daar begrip voor heeft.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.