Vrouw/Columns & Opinie
1222906898
Columns & Opinie

Maartje zoekt een man

Column 41: ’Hij gebruikt mijn designer oorbellen als chantagemiddel’

„Toen ik hem na afloop van een tenenkrommend avondje uit vertelde dat we de avond beter als vrienden konden afsluiten, wilde hij eerst nog mee naar mijn huis om zijn pet op te halen. Tuurlijk heb jij je pet bij mij laten liggen. Slimme zet, Alain.”

„Toen ik hem na afloop van een tenenkrommend avondje uit vertelde dat we de avond beter als vrienden konden afsluiten, wilde hij eerst nog mee naar mijn huis om zijn pet op te halen. Tuurlijk heb jij je pet bij mij laten liggen. Slimme zet, Alain.”

Maartje is 33 en woont samen met haar 6-jarige dochtertje in Amsterdam. Na een relatie van tien jaar is ze nu al best een poos single. En zelfs met aardig wat ’date-ervaring’ op zak blijven mannen en de datingwereld haar verbazen. Bij VROUW deelt Maartje wekelijks haar meest bizarre avonturen.

„Toen ik hem na afloop van een tenenkrommend avondje uit vertelde dat we de avond beter als vrienden konden afsluiten, wilde hij eerst nog mee naar mijn huis om zijn pet op te halen. Tuurlijk heb jij je pet bij mij laten liggen. Slimme zet, Alain.”

„Toen ik hem na afloop van een tenenkrommend avondje uit vertelde dat we de avond beter als vrienden konden afsluiten, wilde hij eerst nog mee naar mijn huis om zijn pet op te halen. Tuurlijk heb jij je pet bij mij laten liggen. Slimme zet, Alain.”

Sommige mannen ghosten je nog voor je veilig thuis bent van je eerste date. Andere mannen lijk je met geen mogelijkheid van je af te kunnen schudden. Zo ook Alain, die na slechts een paar dates ’geplakt zat als een kenteken’, zoals rapper Boef het zou noemen. Al vanaf de seconde dat ik hem zag, wilde ik me terugtrekken. Maar na zo veel mismatches denk je ’misschien moet ik toch eens doorzetten, wie weet komen de kriebels later wel.’

Unmatch please

Nou, die kwamen inderdaad, maar dan op de verkeerde manier: na date 3, 4 en 5 begon het echt te jeuken. Het was mooi geweest. Deze man paste totaal niet in mijn leven. Niet qua attitude, noch qua looks. Hoe beter ik hem leerde kennen, hoe meer ik hem een zelfingenomen kwal vond. Hij kon ook alleen maar praten over boten en horloges die hij nog ging kopen. Echt, hoe snel wil je een exit? Ik hoefde geen fling, geen vriendschap. Unmatch please. Maar hoe vaak ik ook zei dat ik het niet zag zitten, mijn woorden leken gericht aan dovemansoren.

Petje af

We hadden elkaar slechts een handjevol keren gezien, dus je zou denken dat je zo’n man dan ook snel kunt lozen. Alain bleef echter maar komen en greep álles (maar dan ook alles) aan om nog contact te zoeken. Je kent het wel: dat eindeloze over en weer. „CD van jou, CD van mij”, waardoor je na een relatie of datefase nog oeverloos moet blijven schakelen. Het begon met zijn petje. Toen ik hem na afloop van een tenenkrommend avondje uit (ik walgde vooral van zijn pocherige white privilege verhalen) vertelde dat we de avond beter als vrienden konden afsluiten, wilde hij eerst nog mee naar mijn huis om zijn pet op te halen. Tuurlijk heb jij je pet bij mij laten liggen. Slimme zet, Alain.

Op de versierstoel

Eenmaal bij mij thuis gooide hij zijn jas op een stoel, trok een biertje open en begon met zijn relaas. Waarom we zo’n goede match waren, wat voor plannen hij allemaal nog met me had. Alain was op de versierstoel geklommen en daar zou hij niet vanaf gaan voordat ’ie me overtuigd had dat ik met hem verder moest. Ik gaf geen kick, luisterde hem uit fatsoen aan, maar wilde naar bed. Eindelijk kreeg ik hem de deur uit gewerkt. „Contact me niet meer, oké.”

Van geen ophouden

Ik zat de volgende ochtend echter nog maar net aan mijn bak havermout toen er alweer een bericht van hem oppopte op mijn scherm. Een linkje naar de concertkaartjes van rapper Anderson Paak die we samen hadden gekocht: „We gaan hier toch nog wel heen?” probeerde hij. „Nee, Alain, beter van niet. Neem maar iemand anders mee.” Zucht... Het leek wel één grote assertiviteitstraining. Hoognodig geloof ik, want ik blijf altijd maar te lief.

Claustrofobisch nachtje weg

Een paar uur later opnieuw: Alain op mijn beeldscherm. Dit maal een screenshot van een hotelovernachting. „Dit moeten we wel echt nog doen hoor Maartje. Desnoods gewoon als vrienden.” Shit, dat is waar ook. In een spontane bui hadden we een nachtje in een tiny house in Noordwijk geboekt. Het was pas over maand. Geen haar op mijn hoofd dat ik met hem in piepklein huisje ga zitten. Ik werd al claustrofobisch bij de gedachte. „Liever niet. Ik neem de reservering en de kosten wel over”, bood ik alleraardigst aan. Ik stonk er mooi in, maar alles beter dan nog nacht met deze bal onder één dak(je).

Gegijseld met een paar oorbellen

Diezelfde avond had Alain echter alweer iets gevonden: „Je YSL oorbellen liggen nog hier.” Verdomme! Hardop vloekend zat ik op de bank. Hoe kon ik zo stom zijn mijn favoriete en ook nog eens allerduurste oorbellen (nee niet die ik met Sinterklaas van buurman Omar kreeg) bij hem te laten liggen? Alain woonde diep in Amsterdam Oost dus ik zou er echt speciaal voor op pad moeten. Plus: ik zou hem weer moeten zien en dan zou zijn hele liefdesbetoog weer opnieuw beginnen. „Kun je ze op de post doen? Stuur maar een tikkie voor de verzendkosten”, reageerde ik. Maar Alain was natuurlijk te beroerd om helemaal naar het postkantoor te gaan. Hij had een grote troef in handen en dat wist ’ie. „Wij zijn klaar toch? Kom ze zelf maar halen.”

Moeilijk moeilijk

Kutzooi! Ik kon hem niet blokkeren en ik moést hem dus nog een keer onder ogen zien. Ik sprong op mijn fiets. Deze pleister kon ik er beter maar in één keer aftrekken. Hij liet me een half uur voor de deur wachten (meneer was ’een boodschap’ doen) en deed daarna doodleuk alsof ’ie ze niet kon vinden. Toen mijn pareltjes eenmaal waren overhandigd, volgden er nog wat sneertjes, wanhoopspogingen nog iets bij mij te triggeren. Maar de kous was af. Ik snelde naar de deur en sjeesde naar huis. Alain ging onmiddellijk ’op de block’!

Over & uit

Twee dagen later in mijn berichteninbox op Instagram (daar had ik ’m nog niet geblokkeerd): „Je waterfles ligt nog hier.” Eerlijk waar? Ga je me gijzelen om mijn waterfles? Deze man was zo doorzichtig desperaat. Hoe hard moest ik zijn echt? „Weet je wat Alain, hou ’em!” Zijn lijntjes waren maximaal uitgewerkt. Nu had ’ie echt niets meer op me. Delete, block (en hoewel ik anti ben), ghost.

Meer VROUW

Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.