Vrouw/VROUW magazine
1223440955
VROUW magazine

VROUW magazine

Hennie (43): ’Mijn bevalling was extra spannend’

Zwanger worden gaat bij sommige vrouwen niet vanzelf. Een jaar geleden spraken we Hennie van der Leij (nu 43). Zij heeft er vier jaar over gedaan om zwanger te raken. We belden haar op om te vragen hoe het nu met haar gaat. Ze woont samen en werkt als planner in de installatietechniek. Op de foto was ze 37 weken zwanger. Een kunstenares maakte haar buik nóg mooier.

Mijn vriend en ik...

„Wilden heel graag een kind. Ik stopte met de pil en was dolblij dat ik na een half jaar een positieve zwangerschapstest in mijn handen had. Totdat ik met negen weken hoorde dat het kindje in mijn buik al met zes weken was overleden.

Op de echo zag ik een klein boontje, waar geen leven inzat. Dat deed ontzettend veel pijn. Het voelde al als mijn kindje. Mijn lichaam stootte het embryo niet zelf af, dus onderging ik een curettage. Het was lichamelijk en mentaal een enorme aanslag.”

Ik was heel verdrietig...

„Dat het niet was ’gelukt’. Na onderzoeken bleek er niets met mij aan de hand, een natuurlijke zwangerschap moest mogelijk zijn. Maar na vier jaar proberen, gaf ik de moed op. Een fertiliteitstraject zoals ivf wilden we niet. Het moest natuurlijk gebeuren of niet. Dan maar geen kinderen.

Toch wilde ik het er niet helemaal bij laten zitten en boekte een reikibehandeling bij een kennis. Ze gaf me een energetische behandeling en raadde me aan om ’te denken alsof ik zwanger was’. Ik voelde mijn buik gewoon gloeien en ik zag het voor me: ik met een wandelwagen in het bos. Geloof het of niet, maar een paar weken daarna was ik zwanger.”

We waren dolgelukkig...

„Maar ook een beetje bang, omdat ik had ervaren hoe het is als het fout gaat. Ik was ook al 41. De eerste keer deelden we meteen met onze naasten dat ik zwanger was, nu hebben we daarmee gewacht tot na de eerste echo. Ik vond het doodeng. Stel dat ik weer geen kloppend hartje zou horen? Gelukkig bleek alles oké.”

Ik ben heel dankbaar...

„Dat ik zwanger ben en kan er nu echt van genieten. Tegen vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten, zou ik willen zeggen: geef niet op. Als je het in je hoofd opgeeft, gaat het ook niet meer gebeuren. Wees sterk en blijf positief.”

Sinds de coronacrisis...

„Kom ik amper buiten en houd ik het huis extreem schoon. Met elke hoest of snif ben ik bang dat ik besmet ben. Voor nu staat mijn hoofd volledig op standje ‘bevallen’ – ik leef in mijn eigen cocon en kijk het nieuws nu maar een keer per dag.

Verder geniet ik van de zon, sorteer ik foto’s, luister muziek of lees een boek. Ik hoop dat ik mijn bevalling zo goed mogelijk kan beleven. Dat is nu extra spannend. Ik kijk heel erg uit naar ons wondertje en dat we, als alles voorbij is, extra kunnen genieten van alle kusjes en knuffels van dierbaren die dan langskomen.”

Hoe gaat het nu met ze?

„Op 1 april, geen grap, ben ik bevallen van Luuk. De bevalling was heftig, want ik had drie dagen lang weeën. Op de derde dag ben ik opgenomen in het ziekenhuis en wilden ze de bevalling in gang zetten met weeënopwekkers. Op een gegeven moment ging het niet goed met Luuk, zijn hartslag viel weg, waardoor er een spoedkeizersnede gedaan werd. Uiteindelijk is hij gezond geboren.

Als je uitgaat van een natuurlijke bevalling, is dit wel heftig om mee te maken. Gelukkig had ik mijn partner Guido aan mijn zijde, hij is echt mijn held. Toen ik Luuk voor de eerste keer zag, zei ik meteen: ‘Wat een knapperd!’ Het gevoel dat ik toen had kan ik niet beschrijven, het was zo’n geluksmoment.

Tekst gaat verder onder de foto.

Hennie met haar gezin.

Hennie met haar gezin.

Het gaat nu heel goed met Luuk. Het is een vrolijk en lief kind dat veel lacht. In het begin was het wennen voor ons, maar dat zal voor alle kersverse ouders gelden. De kraamtijd was rustig, we mochten door corona alleen ‘raamvisite’ hebben. Op dat moment vond ik het prima, maar achteraf vind ik het heel jammer dat het twee maanden heeft geduurd voordat Luuk bijvoorbeeld zijn opa en oma kon zien.

Omdat het zwanger worden niet makkelijk was voor ons, zien we Luuk echt als ons wonder. Als ik hem zie lachen, is mijn dag meteen weer goed. De reikibehandeling zou ik zeker aanraden aan vrouwen in dezelfde situatie als ik. Zij gaf mij mee: als je er zelf niet meer in gelooft, werkt het niet. De behandeling geeft je een gevoel van rust, dus ik denk zeker dat dat goed is.’’

Dit verhaal komt uit VROUW Magazine en als premium-lid kun je dit verhaal nu ook online lezen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.

POPULAIRE VIDEO'S