1224719
Vrouw

Ondergoed

„Dan zou ik voor alle kinderen ondergoed kopen”, zegt de vrouw in antwoord op mijn vraag wat ze zou doen als ze heel veel geld had.

Ondergoed? Raar, ik denk automatisch dat als je bovenkleren aan hebt dat je dan ook ondergoed draagt, maar dat is blijkbaar niet zo. Het maakt meisjes van acht extra kwetsbaar.

Ik ben op bezoek bij mevrouw Seewigaa te Chang-Mai, in het Noorden van Thailand. Ze was onderwijzeres, maar ze zag op school steeds meer kinderen zonder ouders. Vaders en moeders die werden opgepakt wegens drugshandel en voor jaren in de gevangenis terechtkwamen, of overleden omdat ze HIV hadden.

Ze vond dat die kinderen moesten worden geholpen, vooral omdat ze zelf als wees was opgegroeid en wist hoe moeilijk het leven is voor een kind alleen. Ze besloot van haar gespaarde centjes een stukje land te kopen. Met hulp van vrienden bouwde ze er een huisje op, zodat de kinderen veilig konden slapen. In de loop van de jaren redde ze zo 600 kinderen van het ongeluk.

Ze gaf ze eten, een opleiding en een toekomst. Alles ging eigenlijk behoorlijk voorspoedig, tot een jaar geleden de Europese hulporganisaties zich terugtrokken uit het projekt vanwege de crisis. Daar bovenop volgde een overstroming, die het laatste restje hoop wegspoelde.

„Wil je de slaapzaal zien?” vraagt ze. Als ik over de drempel stap zie ik de kamer van mijn nichtjes en neefje voor me. Vol knuffels, speelgoed, vanzelfsprekend een lekkere matras, een dekbed, allerlei soorten kinderlampjes in de vorm van een beer, of een hart, of een auto.

Hier één spaarlamp. De weinige kleertjes die de kinderen hebben zitten in plastic dozen. De matrasjes zijn eng dun. „Ik weet niet of ik de kinderen nog wel op kan vangen het komende jaar”, fluistert ze. „Ik ben vanaf 1984 bezig en dan heb ik voor mijn gevoel gewoon al die tijd voor niks gewerkt.”

Even een paar dingen. Ik heb jarenlang als verslaggever gewerkt in Derde Wereldlanden en mezelf voorgenomen nooit iets aan grote hulporganisaties te geven. De directeuren reden me in te dikke auto’s en de hulp kwam me ook te vaak bij de verkeerde mensen terecht. Je zag dat vooral in Afrika, waar de dorpshoofden voedselhulp aan hun eigen mensen verkochten voor veel geld.

Maar als ik deze nood zie denk ik: wat erg dat wij ons gewoon maar teruggetrokken hebben en deze mensen hebben laten barsten. Van één knuffel minder bij wijze van spreken kunnen deze kinderen dan eindelijk ondergoed krijgen.

Inmiddels is er in Thailand een organisatie die hulpzoekenden en sponsors bij elkaar brengt. Ze heten Philanthrophy Connections. Het wordt gerund door een oud-collega van mij, die na jaren tv maken een andersoortige zinnige bijdrage aan de wereld wilde leveren en dat doet door kinderen die het heel moeilijk hebben te helpen.

Ik heb meteen geld overgemaakt. Voor een paar honderd euro kunnen ze met die dertig kinderen weer een half jaar eten En ondergoed kopen, misschien.

(Kijk voor meer info over Philanthrophy Connections op www.catherine.nl)

Meer Catherine op www.catherine.nl