Nieuws/Vrouw
1226520386
Vrouw

'Ik word verdrietig van de gedachte te moeten stoppen zonder baby in mijn armen'

Dat vrouwen veel overhebben voor een zwangerschap is wel bekend, maar na 35 miskramen toch nog één poging doen, dat hoor je ook niet vaak . De Britse tv-presentatrice Alex Kramer is al moeder van twee kinderen, maar kan de kinderwens niet loslaten. De vrouw ondergaat nog een keer een ivf-behandeling. Ook journaliste Irene van den Berg wil haar babywens nog niet opgeven na de zoveelste teleurstelling in het vruchtbaarheidstraject. Want misschien is het de volgende keer wél raak...

Voel ik nou een zeurend gevoel in mijn buik? Ik ben uit eten met een vriendin en ze vertelt over gedoe op haar werk. Maar mijn gedachten zijn ergens anders en ik luister maar half naar haar verhaal. Twee weken eerder is een bevruchte eicel in mijn baarmoeder geplaatst; mijn man en ik zijn bezig met ivf.

Ongesteld

Als ik niet zwanger ben, dan word ik vandaag ongesteld. Of anders morgen, overmorgen, of wie weet wanneer. Ik onderbreek mijn vriendin en vlucht naar het toilet. Daar laat ik het licht uit en prop in het donker een maandverband in mijn onderbroek. Als ik inderdaad ongesteld ben, wil ik dat pas weten met mijn lief erbij. De rest van de avond probeer ik gezellig te doen. Maar thuis kom ik erachter dat ik weer niet zwanger ben.

Een maandelijkse cyclus van hoop en teleurstelling: eerst het optimisme, dan de zenuwen en ten slotte de kater. Bijna twee jaar vruchtbaarheidsonderzoeken en behandelingen in een notendop. Tuurlijk, er zijn mooie vakanties, fijne avondjes met vriendinnen en mooie kansen op mijn werk. Maar in gedachte ben ik maar met één ding bezig: de vervulling van onze babywens. En dat lukt niet. Toch moet ik er niet aan denken om te stoppen met het hele medische gedoe. Wie een baby wil, moet volhouden. Toch?

Geheim uitje

Mijn man en ik stappen onbevangen in het traject. De eerste keer dat we samen naar het ziekenhuis gaan, zijn we zo’n jaar bezig om zwanger te worden. Het is een zonnige dag in november. Mijn gynaecoloog heeft dienst in een dorp even verderop, niet in de stad waar we wonen.

De rit ernaartoe voelt als een geheim uitje van ons tweeën. We krijgen hulp; het gaat vast goed komen. En inderdaad, de arts stelt ons gerust: we zijn begin dertig en er zijn nog zoveel mogelijkheden. Ze plant een paar onderzoeken in. Op de terugweg in de auto hebben we het over babynamen.

Goede kwaliteit

Anderhalf jaar laten zitten we voor de zoveelste keer in het ziekenhuis, na een reeks behandelingen en onderzoeken. De eerste ivf-poging is mislukt. Vijf bevruchte eicellen waren er, maar het werden allemaal geen baby’s. Toch is de gynaecoloog hoopvol. "Het klinkt gek, maar ik vind de behandeling goed verlopen: de embryo’s waren van goede kwaliteit. Voor soortgelijke gevallen geldt meestal: de aanhouder wint."

De aanhouder wint, echoot het in mijn hoofd. We moeten volhouden. Op naar de volgende poging. De assistent pakt de agenda erbij voor IVF-poging nummer twee. Het valt me op dat de gynaecoloog helemaal niet vraagt of we dat wel willen. Zelfs niet als ik zeg dat ik met een psycholoog wil praten.

Stress

Ik betrap mezelf namelijk steeds vaker op negatieve gedachtes als: 'Ik word nooit écht gelukkig als ik niet weet hoe het is om een kind te krijgen' of 'Het is mijn eigen schuld, ik ben te gespannen, daarom lukt het niet.' Bij de gynaecoloog is er geen tijd om het hierover te hebben. Ook niet over de stress die ik voel. Of dat mijn man er liever mee wil stoppen, omdat hij vindt dat de behandelingen te veel ons leven bepalen. Al vindt hij ook dat uiteindelijk de keuze bij mij ligt.

Praten over stoppen ligt gevoelig tussen ons. Ooit spraken we af dat we niet meer dan drie ivf-behandelingen zouden doen, het aantal dat de basisverzekering vergoedt. 'Tegen die tijd ben ik allang zwanger', dacht ik toen. Terwijl mijn man inmiddels twijfelt of we die drie behandelingen wel moeten uitzitten, word ik heel verdrietig van de gedachte te moeten stoppen zonder baby in mijn armen.

Draagmoeder

Ik weet inmiddels dat van alle stellen die met ivf beginnen, de helft na drie behandelingen een kindje heeft. Ik moet er niet aan denken dat wij bij de verkeerde helft kunnen horen. Na die drie ivf-behandelingen zijn er nog allerlei opties, stel ik mezelf gerust als ik ’s nachts in mijn bed lig te malen.

Zelf betalen- een behandeling kost gemiddeld 3000 euro - of een dure aanvullende verzekering afsluiten. Of naar België, waar meer diagnostisch onderzoek wordt verricht naar de oorzaak van een uitblijvende zwangerschap. Of eiceldonatie, een zaaddonor, draagmoeder, baarmoedertransplantatie... Er kan steeds meer, daar kunnen we gebruik van maken.

Zwangerschapstest

Bovendien, we kunnen toch niet stoppen nu we al zoveel hebben geïnvesteerd? En dan is er eindelijk een positieve zwangerschapstest. Een paar dagen droom ik van onze toekomst als gezin. Ik koop een boekje over zwanger zijn. Drie dagen later word ik alsnog ongesteld.

Ik bel naar het ziekenhuis en krijg te horen te horen dat ze nog even een echo willen maken om te kijken of mijn baarmoeder wel helemaal leeg is. Anders kan dat later complicaties opleveren. Ik voel me vreselijk.

Raak

Voor het eerst durf ik mezelf de beladen vraag te stellen: 'Hoe lang houd ik dit vol?' Maar ook: 'Hoe lang houden wij dit samen nog vol?' Want we moeten uitkijken dat onze relatie niet alleen draait om onze onvervulde kinderwens. Drie maanden later is het weer raak en deze keer echt. Maar na alle teleurstellingen sta ik mezelf niet toe echt blij te zijn. Het duurt even voordat ik dat kan loslaten en er echt met volle teugen van kan genieten.

Het misselijk zijn, de vermoeidheid, de buik die in de weg zit... Het is allemaal niet erg. Ik voel me geweldig! Ongeveer twee jaar en zeven maanden na ons eerste bezoek aan het ziekenhuis wordt ons mooie dochtertje geboren. Dolblij zijn we met haar!

Eicellen in de vriezer

Vijf jaar later liggen er nog altijd drie bevruchte eicellen in de vriezer van het ziekenhuis te wachten. Ons dochtertje zit inmiddels op de kleuterschool en waarschijnlijk blijft ze enig kind. Omdat ik weet hoe lastig het is om te stoppen, wil ik niet weer het traject in.

Ik weet niet of ik sterk genoeg in mijn schoenen sta om het op te geven als ik na drie keer niet zwanger ben. Ons verhaal heeft een happy end: een gezonde dochter en een papa en mama die gelukkig samen zijn. Laten we het lot niet tarten.

Tekst: Irene van den Berg

VROUW.nl

Heb jij ook een lange weg moeten afleggen om zwanger te worden? En wil je erover vertellen?

Vertel het ons hier...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.