Vrouw/Opgebiecht
1235047122
Opgebiecht

'Ik ben zó klaar met die bh!'

Vrouw doet beha uit

Vrouw doet beha uit

In de rubriek Opgebiecht kun je anoniem je geheim delen. Deze week biecht een lezeres op hoe ze de kledingwetten aan haar laars lapt en voortaan haar beha uit laat.

Vrouw doet beha uit

Vrouw doet beha uit

Je moet dit, je moet dat. Ik heb maling aan wat 'men' vindt. Of wat 'hoort'. Zo lijkt het in dit land wel verplicht om een beha te dragen. Nou, ik doe er niet meer aan mee...

Deining

Hoe duur het ding ook is, hoe zacht ook het materiaal, ik voel me erdoor beperkt. Ik heb het gevoel dat ik niet vrijuit kan ademen. Dus toen ik ze nog droeg, ging de beha meteen uit zodra ik thuiskwam. Wat een bevrijding!

Maar de volgende morgen deed ik 'm toch maar weer aan, want ja, wat zouden de collega’s er anders van denken? Ik had nou ook weer niet zulke kleine borsten dat ze fier rechtop stonden, dus enige deining was er wel als ik liep.

Onzekerheid

Maar op een gegeven moment werd ik 40 en toen was ik er ineens klaar mee. Voor wie deed ik dit eigenlijk? Ik had er toch last van? Dus liet ik mijn beha voor het eerst links liggen. Ik deed wel een strak hemdje aan, zodat de boel nog een beetje beteugeld werd. Maar wat een vrij gevoel... heerlijk!

Totdat ik uit mijn auto stapte en naar kantoor liep. Ineens sloeg de onzekerheid toe. Stel dat ze het zouden zien en er schande van spraken. Of erger: als ze niks zouden zeggen, maar wel tegen elkaar gingen fluisteren.

Hyperventilatie

De rest van de dag liep ik gebogen of met mijn armen over elkaar. Vreselijk. De volgende dag trok ik toch maar weer een beha aan. Het knelde dan wel, maar ik voelde me minder bekeken.

Op een dag kreeg ik op m'n werk last van hyperventilatie. Dat had ik weleens eerder gehad maar tot dan toe altijd thuis. Ik was zo benauwd, dat ik tegen iedereen zei: 'Sorry, maar ik moet mijn beha écht uitdoen.' Tuurlijk, ze begrepen het allemaal.

Stinkende adem

Sindsdien heb ik nooit meer een beha gedragen, ook niet naar mijn werk. De knop ging ineens om. Iedereen lijkt het ook te accepteren. Oké, ik zie weleens iemand afkeurend kijken, maar daar blijft het bij.

Niemand zegt dat dit echt niet kan. En dat moeten ze ook niet doen, want dan weet ik ook wel iets te zeuren: te diepe decolletés, te korte jurkjes, te dikke buiken, te veel make-up, stinkende adem...

Man

Maar goed, mijn collega's hebben er blijkbaar geen problemen mee. Gelukkig. Het enige probleem is eigenlijk mijn man. Hij vindt het prima dat ik thuis de boel laat hangen. Maar hij schaamt zich echt als we samen de deur uitgaan.

Elke keer als we ergens naartoe gaan, zegt mijn man: 'Je doet toch wel een strak hemdje aan, hè? Want je ziet het echt dat je niks draagt.' Ja, dat weet ik ook wel. Maar het is heus niet zo dat de hele wereld naar mij kijkt.

Superstrakke slip

Dat dénkt hij alleen maar. En als ze wel naar mijn deinende borsten kijken: lekker belangrijk. Laat ze maar denken, wat heb ik daarmee te maken? Ik vind het vervelend dat hij zich er ongemakkelijk door voelt, maar ik verplicht hem toch ook niet om een superstrakke slip te dragen?

Of om af te vallen zodat z’n buik niet zo opvalt? Ik vind niet dat ík me moet aanpassen, hij moet leren om zich niet zoveel aan te trekken van wat anderen vinden. Hij moet me maar accepteren zoals ik ben. Toch?

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets - al dan niet anoniem - opbiechten?

Dan kan dat hier...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.