Vrouw/Mama
123824381
Mama

Blog - De weg naar alleenstaand moederschap

Deel 21: ’Eindelijk zwanger, maar waarom ben ik niet euforisch?’

Isabelle Don Griot (36) was er vroeger van overtuigd dat ze jong moeder zou worden, maar haar relatie strandde en het leven liep anders dan gedacht. Op haar 30e kreeg ze een maagverkleinende operatie. Dit zorgde er niet alleen voor dat Isabelle er anders uit ging zien, maar ook dat ze anders over zaken in het leven ging nadenken. Met deze blog neemt Isabelle je maandelijks mee in haar leven als toekomstige BAM-mer: bewust alleenstaande moeder. Deze week Deel 21: waarom reageer ik niet euforisch op mijn zwangerschap?

Zwanger

Ik blijf het voor mezelf herhalen. Ik ben zwanger, ik ben zwanger, ik ben zwanger. Iedere keer dat ik het uitspreek hoop ik dat het gevoel indaalt, maar het komt niet. Toch nog maar een zwangerschapstest ertegenaan gooien, gewoon voor de zekerheid.

Ja, ik ben nog steeds zwanger en het lijntje loopt op. Dat is goed nieuws, maar waarom voel ik me dan niet helemaal euforisch? Ik baal van mijn eigen reactie, want ik had gedacht dat deze hysterisch zou zijn, maar ik voel me niet zo. Natuurlijk ben ik blij, maar er is iets waarom ik het niet toelaat.

Zoals moet, meld ik mijn zwangerschap in een mail naar de kliniek. Een foto van de positieve test voeg ik bij. Het voelt vreemd om dit nu weer te kunnen doen. Een jaar geleden stuurde ik een soortgelijke mail, om een kleine week later op te bellen dat de zwangerschap was gestopt.

Ik krijg een mail van ze terug en ze reageren enthousiast ’gefeliciteerd met je zwangerschap, je mag over drieënhalve week komen voor de eerste echo’. Pfff drieënhalve week wachten. Genoeg tijd om ook deze zwangerschap fout te zien gaan.

Blij en bang

En ineens kom ik bij mijn pijnpunt. Het punt waarom ik mijn blijdschap en vreugde niet compleet kan toelaten. Ik ben aan het wachten tot wanneer het misgaat, en dat gevoel is heel erg naar. Ik wil ook onbezorgd zijn en mijn kindje nu al het gevoel geven dat het zo gewenst is, maar ik kan het nog niet. Hoe tegenstrijdig is het. Een jaar lang heb ik geknokt voor dit moment, en nu ben ik zwanger, laat ik het niet toe. Wat een anticlimax.

Vanaf het moment dat ik mijn positieve test in handen heb tot aan mijn eerste echo, ga ik met het angstzweet op de rug naar het toilet. Bang voor slecht nieuws. Bang om op dat papiertje bloed te zien, wat duidt op een miskraam.

Ik herken mijn gevoel en lichaam niet en op mijn intuïtie vertrouwen doe ik ook niet meer. Iedere steek, elk krampje en pijntje voelt als een voorteken voor ellende. Natuurlijk zou ik ook kunnen denken: ’er is nieuw leven aan het groeien in mijn lichaam, logisch dat ik dingen voel’, maar nee, zo kan ik het niet bekijken.

Echo

De weken kruipen werkelijk voorbij, en ik ben opgelucht dat de dag van de echo is aangebroken en ik hier samen met mijn moeder naartoe kan gaan. In mijn achterhoofd spelen alle berichten die ik op Facebook in privé-groepen heb gelezen. Het verdriet van vrouwen die bij de eerste echo slecht nieuws kregen.

Ik kijk mijn moeder aan en heb deze gedachten, die ik de afgelopen weken had, nooit uitgesproken, maar ze weet het. Ze weet het omdat ze zegt: ’Als deze echo goed is, ga je dan proberen te genieten?’

Isabelle schreef ook het boek BAM! Moeder worden doe je zo maar niet! over het traject van een BAM moeder.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.