Vrouw/Columns & Opinie
1249245244
Columns & Opinie

'De kinderen hebben je nu nodig, leg je werk eens opzij'

Maaike Olde Olthof is gescheiden en moeder van dochters Charlie (6) en Puck (9). Deze week raken haar dochters gevoelige snaren.

"Ik denk dat je het niet zo leuk vindt.” Haar onderlip trilt. Puck houdt zich groot, ik zie het. “Wat is er dan, lieverd?” vraag ik. We ontbijten in het weekend uitgebreid aan de eettafel. Ik heb roerei gemaakt en er staat een schaal met fruitspiesjes. Charlie heeft, heel stoer, zelf de kaarsen aangestoken. “Het gaat me niet om jou of zo, maar ik wil langer bij papa thuis kunnen zijn. Daar kunnen we nooit in het weekend heen.”

Logische wens

De tranen komen toch. “Het zijn de pony’s. Op de boerderij kan ik altijd naar buiten en paardrijden. Hier in de stad niet.” “Ik snap het,” zeg ik terwijl ik een arm om haar schouder leg. Mijn ex woont nog in de verbouwde boerderij waar we ooit het gezin startten. En daar hoorden destijds al pony’s en een ezel bij. Pucks wens is logisch.

Er is echter een praktisch probleem: haar vader is fulltime piloot en nauwelijks zelf aanwezig. “Ik weet alleen niet hoe we dat voor elkaar krijgen,” geef ik Puck eerlijk toe. “Laten we er deze week met z’n vieren, samen met papa, over praten.” Charlie knikt. “Zij wil dit ook,” zegt Puck, die de oudste zussenrol serieus neemt.

Hij is aan zet

Een paar dagen later zitten we om tafel in de boerderij en vertelt Puck wat ze wil. Ik maak duidelijk dat het voor mij geen probleem is. Mijn ex luistert begripvol. Hij zal voor het eerst sinds hij vader werd misschien minder moeten werken of aanspraak op het ouderschapsverlof moeten doen. Kortom: hij is aan zet.

Ik hoop, voor de meiden, dat hij die verantwoordelijkheid neemt. “Ik ga kijken of ik vaker thuis kan zijn,” zegt hij. Het liefst zou ik hem even apart willen nemen. Dat de noodzaak doordringt: ze hebben je nu nodig, leg je werk eens opzij. Maar ik doe het niet. Zo’n gesprek is killing voor de sfeer en de kinderen.

Negatieve vergelijking

Ik merk dat de sluimerende puberteit zich ook in de kwestie mengt. Dat Puck haar ei kwijt is, is blijkbaar niet genoeg. De dagen na het gesprek hoor ik steeds vaker: “Van jou moet ik zoveel: netjes eten, opruimen, niet te lang op de iPad. Van papa hoef ik niks.”

Nee, denk ik, ik voed je gewoon op. Als ze voor de zoveelste keer een negatieve vergelijking trekt, zeg ik: “Je hebt je punt gemaakt, je vader weet ervan. Hij probeert er iets aan te doen. Tot die tijd hoef je niet continu te vertellen wat je stom vindt aan de stad of aan je moeder.” Ja, kom op zeg, ik ben ook een mens.

Gezellig

Ze zijn nog jong en ik heb ze het liefst elke dag om me heen. Wanneer ik Charlie die avond naar bed breng, lees ik een verhaal voor. Ineens zegt ze: “Ik ben graag hier, mama.” “Weet ik,” zeg ik overtuigd. Het is gezellig in huis en er hangt een gemoedelijke sfeer in het stadsbuurtje.

We hebben lieve vrienden en buren. Charlie houdt van paarden, maar ook van schilderen en dansen. Zij speelt net zo lief binnen. “Wat vind jij dan leuk hier?” vraag ik uit interesse. “Nou, gewoon dat jij er bent.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.