Vrouw/Culinair
1251603613
Culinair

De vlaggetjes hangen, nou de hapjes nog Duncan, we zijn er klaar voor

HCA - Merel van Dooren

HCA - Merel van Dooren

In huize Hurkmans ligt de oranje outfit klaar. Naast de schminck in de kleuren van de nationale vlag. Nee, daarmee zijn ze niet een week te laat. Voetbal? Wat is dat? Voor hen moet de wedstrijd van het jaar nog komen. En wel precies over een week…

HCA - Merel van Dooren

HCA - Merel van Dooren

Er was een voetbalwedstrijd deze week. Wie er gewonnen heeft? Geen idee. Ik heb het vast wel gelezen in de krant en ben het daarna meteen weer vergeten.

Schat, blijf binnen

Dat ik überhaupt weet dat er gevoetbald is, komt eigenlijk alleen omdat mijn dochter tijdelijk in Tottenham woont en ik haar erover heb ge-appt: ‘Schat, blijf binnen vanavond. Blije of woedende fans, het maakt wat drinkgedrag betreft weinig uit en het woord ‘hooligan’ komt niet voor niks uit Engeland’.

Ik zag mijn meisje zich al door een meute losgeslagen fans heen worstelen. Slecht idee.

Oranje dresscode

Nee, in huize Hurkmans is het gesprek van de dag een heel andere wedstrijd. ‘Ik heb rood-wit-blauwe schminck gekocht,’ appt mijn oudste zoon. ‘En vlaggetjes. Zullen we een dresscode instellen? Iedereen in het oranje?’

Als klein meisje mocht ik opblijven voor het Eurovisie Songfestival. Samen met mijn moeder op de bank bracht ik gapend de puntentelling door. Chips in een bakje en een glaasje fris erbij. Het ging goed tot de puberteit.

Waren we het tot mijn twaalfde ongeveer ieder jaar eens over wie er moest winnen (ABBA, Milk and Honey), vanaf de brugklas werden we steeds minder eensgezind. Maar dat terzijde.

Die kwis wint-ie!

Die traditie zette ik voort toen ik zelf kinderen kreeg. Met z’n allen op de bank, een eigen puntentelling en wie het dichtst bij de winnaar zat, won aan het eind van de avond ‘de beker’ (een weckpot met snoep). En zo komt het dat mijn zoon deze week op Radio 2 meedoet met een Eurovisie Songfestivalkwis.

Je moet van goeden huize komen om hem te verslaan. Met zijn dyscalculie kan hij nog geen 7 en 6 bij elkaar optellen, maar vraag hem wie er in 2001 uitkwam voor Roemenië en hij weet het feilloos. En van al die jaren daarvoor ook. Ook van lang voor zijn geboorte.

Hij heeft zelfs een Songfestival-playlist op Spotify. Vooral tot ellende van het rockvriendje van zijn zusje, zet hij die ook te pas en te onpas op. Ook met Kerstmis bijvoorbeeld. Alexander Rybak bij de garnalencocktail. Ga er maar aanstaan.

Als je maar voor Nederland bent...

Het Songfestival, kortom, is een groot ding bij ons thuis. En sinds de oudste volwassen is, is het alleen maar groter geworden. Hele volksstammen sleept hij mee naar mijn huis (zowel mijn tv als mijn bank is groter dan de zijne) op de avond van de finale. Van gayvrienden tot heteromatties.

Vorig jaar waren we met zijn tienen, dit jaar verwacht ik minstens 15 man. Soms verdenk ik hem ervan dat hij gewoon mensen van de straat plukt. En ze moeten allemaal in oranje, met vlaggetjes op de snoet. Ja, ook de Engelse, Zweedse en Noorse kennissen, want meekijken bij ons, heeft maar een voorwaarde: je bent per definitie voor Nederland.

Authentiek toch, een orgeltje...

Nou lijkt me dat dit jaar niet zo’n groot probleem. Er zijn jaren geweest waarin we meer overredingskracht nodig hadden. Probeer Sieneke of de Toppers maar eens te verkopen aan de goegemeente (‘Is toch juist heel leuk, zo’n orgeltje. Authentiek en zo’).

Om over de dame met die hoofdtooi maar niet te spreken. Toen vielen we zelf ook bijna van ons geloof af. Maar dit jaar hebben we Duncan.

Winnaar of underdog?

Ik probeer mezelf niet rijk te rekenen. Weliswaar staat onze Nederlandse inzending bovenaan bij de bookers, maar wat zegt dat nou? Met stemgedrag kan het twee kanten op: mensen stemmen graag op de winnaar, maar kunnen zich evengoed tegen de favoriet keren en ineens voor de underdog gaan.

En zingen is niet meetbaar natuurlijk. Het is niet een kwestie van simpelweg tellen hoeveel ballen er bij de ene partij en hoeveel er bij de andere tussen de doelpalen ingaan. Zorgen, zorgen…

Wat moeten we eten?

En wat zet ik al die gasten voor? Vorig jaar had ik oranje sangria. Je plakte aan de vloer vast de volgende ochtend. Zal ik dit jaar in verband met het internationale gezelschap voor wat multiculturele hapjes gaan?

Ook een schaal Engelse drop neerzetten voor de Brit in het gezelschap en Zweedse gehaktballetjes voor de Scandinavische gasten? (Ik vind scones met clotted cream niet zo geschikt voor bij de borrel). Of zal ik gewoon heel nationalistisch iedereen bitterballen door de strot douwen? Nog meer zorgen…

Ik denk niet dat ik komende week nog slaap. Iemand nog leuke borrelsuggesties?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.