Vrouw/Alles komt goed
1253559571
Alles komt goed

Alles komt goed

’Blijkbaar mag je dit gore drankje gewoon drinken als je zwanger bent’

Renée Brouwer heeft vier kinderen. In juli 2018 verloor ze tijdens haar vakantie in Spanje haar ongeboren tweelingdochters waar ze later het boek Alles komt goed over schreef. Momenteel is ze zwanger van haar vijfde kindje en voor VROUW schrijft ze elke week over het verloop van haar huidige zwangerschap.

Kotsmisselijk neem ik plaats in het kleine restaurantje van het ziekenhuis. Het is maandag 2 december en ik ben 32 weken zwanger. Ik heb net een mierzoet en vreselijk goor drankje achterover geklokt voor de zwangerschapsdiabetestest en daarna is er bloed bij mij afgenomen. Over een uur moet ik opnieuw bloed laten prikken en een uur daarna nog een keer. Tot die tijd mag ik niks eten of drinken, zelfs niet een slokje water om de vieze smaak in mijn mond weg te spoelen.

Geel spul

Bah, in gedachten ga ik terug naar het eerste trimester van deze zwangerschap. Toen was ik ook de hele dag misselijk en kon ik alles maar moeilijk binnenhouden. In die periode dacht ik echt dat het nooit meer over zou gaan. Bij de meisjes vorig jaar was ik tot 15 weken supermisselijk en werd ik zelfs meerdere keren opgenomen wegens uitdroging, dus ik had me daar ergens weer op ingesteld, maar gelukkig is het in het tweede trimester toch gestopt. Het is gek hoe snel je bepaalde dingen ook weer vergeet zodra je er vanaf bent…

Maar ja, nu moet ik er dus weer even doorheen. Met mijn hoofd in mijn handen probeer ik me te focussen op mijn ademhaling. Niet denken aan die vieze smaak, niet denken aan dat volle glas geel spul dat meer op afwasmiddel leek dan op een drankje dat je dus blijkbaar veilig mag drinken als je zwanger bent. Ik vraag me af hoe ik het vorig jaar heb weggekregen toen ik zwanger was van de meisjes en de diabetestest ook moest doen. Ach, ik was toen zo’n zombie, heel veel dingen zijn in die eerste maanden totaal langs me heen gegaan…

Niet leuk

„Renée? Ben jij dat?” Een vriendelijke vrouwenstem roept mijn naam en nieuwsgierig kijk ik op. Het is een oude schoolvriendin van de havo. Wat leuk om haar weer te zien! Het is denk ik wel vijftien jaar geleden dat we elkaar voor het laatst zagen. Enthousiast zeggen we elkaar gedag. Tot mijn verrassing is ze ook zwanger en blijkbaar bijna even ver als ik. Ook zij krijgt een meisje en ook zij probeert zich momenteel dapper door de zwangerschapsdiabetestest te slaan. Ze had zich al wat vroeger gemeld, dus ze hoeft alleen nog één keer bloed te prikken en dan mag ze gaan. Lucky her

„Hoe gaat het met je?” vraagt ze. „Ik volg je al een tijdje online en lees elke week je blog, wat erg wat jullie allemaal hebben meegemaakt.” Ik knik. „Dank je, het was niet leuk nee.” Dank je, het was niet leuk nee… Wat zeg ik nou weer? Het is nogal een understatement, maar wat moet ik anders zeggen? Het is al dapper dat ze het aankaart, maar toch wil ik haar niet een ongemakkelijk gevoel geven door er al te veel op in te gaan. Ze is zelf zwanger. En bovendien, om eerlijk te zijn, word ik er altijd een beetje verlegen van als iemand zegt dat hij/zij mijn blogs leest. Dat anderen daar daadwerkelijk tijd voor nemen en met zoveel liefde met mij meeleven, denk ik dan... Het bezorgt me elke keer weer kippenvel.

Ik krijg best vaak privéberichtjes op Instagram en ik heb me nooit gerealiseerd hoeveel ouders hun kindje(s) helaas zijn verloren, totdat ik er zelf mee te maken kreeg. En ook het feit dat deze zwangerschap zo anders is dan mijn vorige is iets wat andere sterrenouders blijkbaar erg herkennen. Op de een of andere manier is het een fijne geruststelling dat ik niet de enige ben die soms zo van de ene naar de andere emotie geslingerd wordt.

Vetrolletjes

„Hoe gaat het met jou?” vraag ik snel aan mijn oude maatje om van onderwerp te veranderen. „Voel je je goed?” „Ja, dat wel”, antwoordt ze. „Maar het is al de tweede keer dat ik deze test moest doen. De eerste keer kwam er niks uit, maar aangezien onze dochter erg hard groeit, moest ik het voor de zekerheid nog een keer doen. Moet je kijken, op deze echo zie je letterlijk haar vetrolletjes…” Ze opent haar telefoon en showt me de laatste echo van haar kindje. Inderdaad! In het stukje aan de zijkant van de foto dat door de echoscopist omcirkeld is, zie je duidelijk drie kleine rolletjes.

We lachen. „Dat belooft wat!” zeg ik. „We zullen het zien”, zegt ze. „Als ze maar gezond is. We hebben er heel wat voor moeten doen om haar te mogen krijgen, dus ik kan niet wachten om haar straks eindelijk te mogen ontmoeten.” Ik knik en snap precies wat ze bedoelt. Het is niet voor iedereen vanzelfsprekend om zwanger te worden en/of een gezond kindje te krijgen. Ik vind het altijd bewonderenswaardig als andere vrouwen daar ook zo eerlijk over zijn.

En terwijl ze mij het hele verhaal van het vruchtbaarheidstraject van haar en haar vriend vertelt, kan ik alleen maar denken hoe dankbaar we mogen zijn. Dankbaar voor de kindjes die hopelijk nog even blijven zitten in onze buiken en dankbaar voor alle liefde en vreugde die ze nu al aan ons geven…

Renée

Renée

Meer weten over Renée? Volg haar op Instagram

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.