Vrouw/Columns & Opinie
1258705177
Columns & Opinie

Columns & Opinie

’Mijn Google-zoektocht naar anticonceptie’

Meer dan 59% van de vrouwen tussen de 15 en de 49 jaar gebruikt anticonceptie. De laatste jaren is er steeds meer aandacht voor de bijwerkingen die bij hormonale anticonceptie komen kijken. VROUW-collega Laura vertelt over haar (online) zoektocht naar een goede anticonceptie en het gebrek aan begeleiding dat ze daarbij ervaarde.

Toen ik een jaar of zeventien was, besloot ik dat het tijd was voor het echte vrouwenleven; voor anticonceptie. Er zijn vrouwen die nauwelijks last hebben van hun ongesteldheid. Ik behoor helaas niet tot die groep. Ik ben drie weken van de maand in de greep van mijn hormonen en als de menstruatieweek eindelijk is aangebroken, slik ik mezelf zo suf aan paracetamol dat ik me afvraag in hoeverre het verantwoord is om de fiets te pakken.

PMS

Ik denk dat ik twee maanden aan de pil zat toen mijn vader zei: „Laura, stop maar met die troep. Je bent jezelf niet.” Ik was al niet gemakkelijk in mijn puberjaren, maar deze labiele toestand tilde de boel naar een nieuw niveau. Ik stopte, maar daarmee tekende ik voor maandelijks een week PMS (Pre Menstrueel Syndroom), daarna minimaal een week lang buikkrampen en dan nog een week een verlaagde weerstand.

Ik besloot een afspraak te maken om te kijken voor een alternatief voor de pil. Mijn toenmalige huisarts was een vrouw die zelf zweerde bij de Mirena-spiraal, dus dat leek haar voor mij ook een goede optie. Nog voor ik de tijd had om kritische vragen te formuleren, had ze me de hand geschud en verteld dat ik een telefonische afspraak kon maken voor de plaatsing ervan.

Op weg naar huis dacht ik aan mijn zus, die drie dagen in een foetushouding op de bank had gelegen met iets wat leek op weeën tot ze dat ding er eindelijk uithaalden. Een garantie dat dat bij mij niet zou gebeuren was er niet, las ik op het internet (nooit ’pijn bij Mirena-spiraal’ googelen trouwens, de resultaten zijn niet erg geruststellend). Het hangt af van ’hoe je baarmoeder hangt’, of zoiets. Bij mij hangt-ie vast niet helemaal goed, vermoedde ik, dus nee. Geen spiraal voor mij.

Doei, NuvaRing

Tijdens bezoekje nummer drie had ik mezelf wat beter ingelezen. Ik had besloten voor een NuvaRing te gaan. Als ik Google mocht geloven was dit een anticonceptie met alleen maar voordelen. Ik kreeg de ring voorgeschreven en ik was gelukkig: hij was pijnloos, ik kon mijn menstruatie overslaan wanneer ik wilde en ik was daarmee eindelijk af van die PMS-gekte.

Het geluk was van korte duur. Na een maand of drie van de liefdesrelatie tussen mij en de ring kreeg ik een belletje van mijn moeder: „Open je whatsapp!” Ik opende een artikel waarin stond dat er een dode was gevallen als gevolg van trombose, door de combinatie van de NuvaRing en roken. Ik was een rebelse puber dus ik rookte als een ketter, maar geen arts die mij daarnaar had gevraagd. Doei, NuvaRing.

Geen alternatief

In een overzichtelijk tabelletje op internet vond ik een ander alternatief voor de pil of de NuvaRing: de Implanon. Het is een staafje in je arm dat geleidelijk een hormoon afgeeft. Het precieze effect van het hormoon stond niet in het tabelletje, dus het was een kwestie van ’proberen en kijken hoe het uitpakt’. Eenmaal bij de huisarts trof ik een goedbedoelende mannelijke arts in opleiding aan die me niets kon vertellen over de werking van het hormoon. Wel had hij besloten mij dusdanig bewust te maken van de risico’s van de Implanon, dat ik me bijna afvroeg of zo’n staafje wel legaal moest zijn.

Bij „en soms vinden ze het staafje niet meer terug”, kapte ik hem af. „Ik wil dit liever ook niet, meneer, maar is er een goed alternatief?” Hij zweeg. Drie ongelukkige maanden later belde ik de huisarts dat ik de Implanon er zo snel mogelijk uit wilde laten halen. De effecten van het werkende hormoon waren nog erger dan bij de pil, ik had momenten waarbij ik het geluk letterlijk uit mijn lichaam voelde stromen. Nog geen week later lag ik in de stoel met een huisarts-assistente die mijn arm vasthield, terwijl de arts na een paar keer sissen - „Waar issie nou?” - het ding er eindelijk uitviste.

Proefkonijn

Ik ben inmiddels hormonale anticonceptie-vrij en ik ben van plan dat voorlopig zo te laten. Om niet zwanger te worden, gebruik ik een pessarium als ik seks heb. Wat ik nog wel doe is af en toe googelen naar anticonceptie; dat is na al die jaren toch wel een beetje een hobby geworden. Ik stuitte laatst op een Deens onderzoek waaruit bleek dat vrouwen die hormonale anticonceptie gebruiken vaker last hebben van depressies en stemmingsstoornissen. Met soms als consequentie (pogingen tot) zelfdoding. Op het einde las ik: „Aangezien het slechts een onderzoek betreft, kunnen we hieruit nog geen conclusies voor in de spreekkamer trekken. Gezien het omvangrijke gebruik van de pil is het echter wel goed om van deze resultaten op de hoogte te zijn.”

Ja, dat lijkt mij ook. Maar ik was dus niet op de hoogte! En met mij nog miljoenen jonge vrouwen niet. Dit moet veranderen. Er moet meer onderzoek komen, en meer voorlichting over dit soort onderzoeken. Een vak op de middelbare school bijvoorbeeld, waar we jonge vrouwen leren over de werking van hormonen - dat lijkt mij geen gek idee. Zolang we onszelf en andere vrouwen niet bijscholen, blijven we afhankelijk van ongenuanceerde zoekacties op Google. En het doet pijn om dit toe te geven, maar Google weet ook niet alles.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.