Nieuws/Vrouw
1266287496
Vrouw

Steggelen met je ex om vakantie met de kids

Steggelen met je ex om vakantie met de kids

Steggelen met je ex om vakantie met de kids

Het valt soms niet mee als je een samengesteld gezin hebt. Wie krijgt wanneer de kinderen mee? Over die strijd kan Jasper Groen meepraten.

Steggelen met je ex om vakantie met de kids

Steggelen met je ex om vakantie met de kids

Ja, we waren al een tijd uit elkaar en ja, er moest weer een ‘vakantieplanning’ worden gemaakt. Nondeju, de vakantieplanning. Agenda-gepunnik om tot een overeenkomst te komen waar, wanneer en hoelang je je dochter ziet. Het is het leed van gescheiden ouders. Zo’n vakantie als samengesteld gezin gaat niet altijd van een leien dakje.

Inmiddels ben ik zo’n vier jaar weg bij mijn ex. Ik had een ander. Een nieuw gezin, kreeg er ook nog een zoontje bij... Ja, ik was de boeman. De ex en ik hebben samen een dochter, negen is ze inmiddels. De onderhandelingen die in de loop der jaren volgden over de verdeling van alle vrije dagen, zondagen en vooral die vermaledijde zes weken zomervakantie: ze deden denken aan eind jaren tachtig, hartje Berlijn. De een wil schikken, de ander houdt zijn poot stijf.

Papa blij

Nu is het dan zover, zomervakantie. Dat betekent drie aaneengesloten weken mijn dochter weer onder mijn hoede. Papa blij, een feest voor mijn nieuwe gezin en vooral voor haar twee ‘stiefbroertjes’. Zij (2 en 10 jaar) verheugen zich al maanden op drie weken zomerpret met hun zusje. Maar zo’n vakantieplanning maken met je ex kan zijn als een oorlogspact sluiten. Wie doet er water bij de wijn, wie accepteert zijn verlies en wie onderhandelt er het best? Sinds mijn scheiding is mijn leven eigenlijk alleen maar leuker geworden. Elke dag is het een hittegolf in mijn hart. Grootste smet op al die feestvreugde is het gemis van mijn dochter die na de breuk (uiteraard) bij haar moeder bleef wonen. Gelukkig zijn daar de vakanties, zeker die in de zomer. Dan is ze lekker DRIE WEKEN bij ons! Dat is nog eens wat anders dan die hoi-ik-klop-aan-en-blijf-van-vrijdag-tot-zondag-en-dat-maar-eens-in-de-twee-weken-bezoekjes.

Haat en nijd

Je kunt na een scheiding naar een mediator die ervoor zorgt dat er afspraken op papier worden gezet waaraan je je moet houden. Afspraken die je ook best onderling zou kunnen maken, maar die soms onmogelijk te maken zijn als er haat en nijd in het spel is. Dat was zo in mijn geval. Ik kon er ook niets aan doen dat ik verliefd werd op een vrouw die de liefde van mijn leven is. Mijn vriendin heeft een zoon uit een eerdere relatie, ik dus een dochter. Hun eerste ontmoeting – ze moesten elkaar toch eens zien – was te mooi om waar te zijn. We gingen naar de kermis en vanaf het eerste moment – ze schelen maar een jaar – waren het dikke vrienden. Tot op de dag van vandaag. Ze geven het natuurlijk niet toe, het zijn al pre-pubers, maar die twee zijn dikke mik.

Lieve vrede

Al in de eerste maanden na mijn breuk brak de grote vakantie aan. Pfff, hoe gingen we dat oplossen? Ex was immers nog een wandelend vaatje buskruit die op alles wat ik voorstelde ‘NEE’ zei. Inderdaad, met hoofdletters. Kon ik mijn dochter misschien morgen...? “NEE!” Zou ik misschien volgende week...? “NEE!” Was het misschien een idee als ik een van de komende dagen met haar...? “NEE!” Uiteindelijk werd er via bemiddeling een plan opgesteld dat moest vastleggen hoe de vakanties voortaan zouden moeten worden verdeeld. Voor mij nog best lastig omdat ik een drukke baan heb en dus in december niet weet hoe ik er in de herfstvakantie van het volgende jaar voorsta. Maar alles voor de lieve vrede.

Vaderdag

Tekenen, dat plan. “Doe jij Pasen, pak ik Pinksteren.” “O, dit jaar eerste kerstdag bij mij, volgend jaar andersom.” “Ik dit jaar oud en nieuw, jij volgend jaar pijltjes schieten.” “Moederdag dan bij jou, Vaderdag bij mij.” Bleek Vaderdag in haar weekeinde te vallen... Je stuurt dus een mailtje. “Hoi, nog even qua planning. Ik zag dat Vaderdag in jouw weekeinde valt. Ik hoop dat je begrijpt dat ik het leuk zou vinden als die kleine dan bij mij is.” Jammer maar helaas Antwoord: “Het is jammer dat de kalender dit jaar zo uitvalt.” Mail terug: “Wat bedoel je?” “Dat ze volgens onze afspraken dat weekeinde bij mij is.” “Maar het is Vaderdag!” “Afspraak is afspraak.” “Maar kan ik haar dan niet ophalen om wat leuks te gaan doen?” “Ik denk niet dat we er zijn die dag.”

Flexibiliteit

Daar sta je dan. Met lege handen. Het is van niveautje Teletubbie, zo kinderachtig. Maar je staat wel met je rug tegen de muur. We zijn inmiddels vier jaar verder. Hoewel Ex en ik dus bij het starten van het jaar zo goed als alle vakanties, paas- en en pinksterweekeinden, Hemelvaart, de kerstdagen, wie-is-bij-wie-met-oud-en-nieuw en al die andere belangrijke data hebben onderverdeeld, waart er nog een ander spook. Het spook met de naam... ‘flexibiliteit’. Onze vastgelegde afspraak is dat ik onze dochter eens in de twee weken op vrijdag kom ophalen. Om half zes. Maar wee je gebeente, laat dat door omstandigheden niet een uurtje eerder of later zijn. Half zes is half zes. Ben je vijf minuten te vroeg, dan wordt er niet opengedaan, ben je vijf minuten te laat, dan heb je de poppen helemaal aan het dansen.

Water bij de wijn

Laatst was ik ziek. Zo’n griep die je bij elke stap doet wankelen. Het was zondag, de dag dat dochter weer naar huis moest worden gebracht. Vooruit, ik probeerde het en stuurde een sms naar Ex. Of ze één keer haar dochter zou kunnen komen ophalen. Papa was immers hondsberoerd. “Last van nek- en spierpijn? Nee, dus.” Hieperdepiep hoera en bedankt, hè! Zoveel jaren verder en dan geen druppeltje water bij de wijn willen doen...

Gewoon familie

Het ‘grotezomervakantieoverleg’ verliep dit jaar zowaar voorspoedig. De afspraken waren weliswaar vorig jaar augustus al bijna notarieel vastgelegd, zelf sloot Ex de regels nog even kort. Ging dat even gesmeerd! Onze dochter het eerste weekeinde bij ons, dan drie weken bij haar en dan de laatste tweeënhalve week weer bij ons... precies zoals we vorig jaar hadden vastgelegd. Misschien komt wijsheid met de jaren, misschien toch de redelijkheid die bezit neemt van de mens, maar zo zou het toch moeten? Ineens leek het kwartje te zijn gevallen. Het goede nieuws is dat we momenteel ergens op een camping bivakkeren. Met ons vijven, ons eigen samengestelde gezin. ‘Samengesteld’, een suftuttenterm, trouwens. Net als ‘bonusmoeder’, ‘cadeaumoeder’ of – en deze jeukt echt – ‘aanwaaimoeder’. Wij zijn gewoon met z’n vijven. De oudste heeft een andere vader, de middelste een andere moeder en voor de jongste zijn we er gewoon op uit met zijn familie. Zijn broer, zus en vader en moeder. We zijn met z’n vijven en dat zullen we blijven.

Zo voorkom je problemen

• Stel ruim van tevoren, desnoods een jaar, een vakantieplanning op. Wie neemt wie en wanneer? Excel-sheetje aanmaken en samen akkoord geven. • Wees flexibel, ook al is je ex-partner dat niet. Hoe moeilijk hij of zij ook doet, wees zelf de wijste. Scheelt een hoop stress. • Bespreek je frustraties nooit met je kinderen. “Van mama mag je niet mee naar Turkije.” “Papa wil niet dat je nog een weekendje blijft.” Niet doen! De kinderen zijn daar niet bij gebaat. • Geniet van de tijd die je met je kinderen hebt, helemaal als je ze niet meer elke dag onder je hoede hebt. Bovendien: het is vakantie! Koop af en toe maar eens een extra ijsje. Verwen ze, knuffel ze, geef ze al je liefde.

Tekst: Jasper Groen

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat deze zaterdag voor het laatst bij De Telegraaf zit. Vanaf komende zaterdag ontvang je VROUW Magazine weer.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.