Nieuws/Vrouw
1273030
Vrouw

Catherine Keyl

Catherine Keyl doet boekje open over haar pestverleden

Was ik eigenlijk zielig toen ik gepest werd? Ach, ik was elf en dan denk je dat het erbij hoort. Van school naar huis gaan, was een marteling. Ze sprongen vanuit een portiek bovenop me, met z'n zessen. Sloegen en stompten me onder de vermelding dat ik misschien wel goed kon leren, maar er 'veel te truttig' uitzag.

Niks gezegd

Heb ik dat indertijd ooit aan iemand gemeld? Nee, waarom. M'n moeder had al zorgen genoeg, m'n zusjes waren te klein en de leraar... daarvan had ik ook niets te verwachten.Het is moeilijk er open over te praten. Als ze met z'n allen bovenop me lagen en me in elkaar rosten, dacht ik maar één ding: wacht maar tot ik groot ben, dan krijg ik jullie nog wel. In zekere zin heb ik ze gekregen. Geen van allen hadden ze zo'n mooi spannend leven als ik.

Zelfbeeld

Leverde ik ook iets in? Dat denk ik wel, ik heb m'n hele leven niet kunnen geloven dat er mensen van me hielden. Zelfs vandaag, toen ik wakker werd, verbaasde ik me dat m'n partner naast me lag. Ongelooflijk, hij heeft het nog een dag uitgehouden. Voor je zelfbeeld is pesten niet goed, zeg maar.

Lees verder op VROUW.nl: 'Mijn familie en vrienden hebben er nooit van geweten en ik voel me enorm gegeneerd om er hier over te schrijven.'