Vrouw/Culinair
1291524513
Culinair

Bezoekje aan gadgetwinkel loopt uit de hand: Ach joh, dan kook ik toch voor 20 man

Bij Flying Tiger was deze dinsdag alles voor 1 euro. En Marjolein had nog eenhoornspullen nodig. Samen met haar dochter die op jacht was naar zwarte boa’s, waagde ze zich in het feestgedruis. Met verrassende gevolgen.

“Wat doen we hier ook alweer,” vraagt Dochter. “Eenhoornspulletjes kopen,” zeg ik. We zijn al een half uur binnen bij Flying Tiger, schuifelen langs de telefoonhoesjes. Best leuk: transparant met dansende skeletten en glitters.

Maar ik hoef geen telefoonhoesjes, ik wil eenhoornspullen. Voor de sinterklaasreportage die ik aan het maken ben. En Dochter wil boa’s. Zwarte boa’s. Vijf om precies te zijn. En dat moeten dan weer engelenvleugels worden voor de videoclip die ze binnenkort op gaat nemen met het bandje dat ze samen heeft met haar amant. Hartstikke stoer in Frankrijk. Het mag wat kosten.

Kunst- en vliegwerk

Of eigenlijk ook niet. Vandaar onze strooptocht door de goedkope gadgetwinkel op een doordeweekse dinsdag. Vandaag is alles er maar 1 euro, omdat Flying Tiger jarig is. En zo’n band in de beginfase heeft geen cent te makken.

Gelukkig hebben we een oud-buurjongen die regisseur is geworden. Hij was acht toen het meisje werd geboren, heeft nog opgepast toen ze vier was en hij twaalf, dus dat schept een band. Hij filmt de boel voor een habbekrats. En alles wat verder nodig is om een YouTube-hit te scoren, moet met kunst- en vliegwerk in elkaar worden geknutseld.

Een bevriende kunstacademiestudent heeft aangeboden met de vleugels te helpen. “Het zou fijn zijn als hij ook mee naar de locatie kan,” zegt Dochter. We staan inmiddels stil tussen de schrijfboekjes en paperclips. Vanaf het rek erboven grijnzen een paar Halloweenmaskers ons onvriendelijk toe. “Kijk,” zeg ik, “leuk, ze hebben ook afgehakte vingers.”

Kon-ie maar mee...

We hebben nog geen kwart van de route die door de winkel loopt afgelegd. Vooralsnog hebben we geen boa’s gespot en ook in de verte zie ik niks dat op regenbogen of eenhoorns lijkt. Teruggaan is echter geen optie meer. Achter ons drommen de mensen samen.

“Het zou echt heel praktisch zijn als R. mee naar Frankrijk kon. Hij is goed in stellages bouwen,” zegt Dochter ter hoogte van de knutselspullen. “Nou,” zeg ik, terwijl ik een zwart/wit gestreepte hoed in mijn mandje leg onder het motto: beter mee verlegen dan om verlegen en wat is nou 1 euro? “Dan vraag je toch of hij meegaat.”

Geen eenhoorns

“Geld,” zegt Dochter somber. “Slaapplaatsen hebben we genoeg, maar iedereen die meegaat, moet ook eten natuurlijk. Je kunt moeilijk zeggen dat ze hun eigen maaltijden moeten betalen als ze je komen helpen. En we hebben sjouwers nodig en geluidsmannen…”

We pakken allebei tegelijkertijd dezelfde gezellige lampjesslinger uit een van de schappen. “Ik vraag me af of ze wel boa’s hebben,” zeg ik. “En we zijn al voorbij het kinderspeelgoed,” zegt Dochter. “En daar heb ik ook geen eenhoorns gezien.”

Zal ik anders...

Mijn nieuwe schoenen branden aan mijn voeten. Vooralsnog is de volslagen nutteloze score: een hoed en een slinger lampjes. Maar we moeten nog langs de keukengadgets, dus wie weet. Ik schat dat we daar over een uur of zo wel zullen zijn beland.

“En als ik nou kook,” zeg ik. “Ik huur een huisje in de buurt en zorg dat er drie maal daags eten is voor de hele crew.” Een beetje opgelaten denk ik aan toen ze zeventien was. Ze zou dit hele plan onmiddellijk naar de prullenbak hebben verwezen als zijnde opzichtige bemoeizucht van een moeder die maar niet los kan laten. Maar ze is geen zeventien meer.

“Zou je dat willen doen?” vraagt ze. “Natuurlijk,” roep ik optimistisch. ‟Zorg ik ’s ochtends voor croissantjes en ’s avonds voor een stevige stoofschotel. Tussendoor misschien een soepje? En een schaal snoep. Dat hoort erbij. Als ik voor mijn werk op een filmset ben, staat er altijd een schaal minirepen en drop.”

Ik gooi een trommeltje in het mandje. Normale prijs: 1,50. Dat is dan 50 cent winst in een dik uur verdiend. Maar wie het kleine niet eert…

Ook geen boa’s

Een leesbrilletje en een setje spuitmondjes voor slagroom verder, komt eindelijk de kassa in zicht. We hebben geen boa’s gezien. En ook geen eenhoorns. Dochter googelt al wachtende op winkels die wel zwarte boa’s verkopen, ik inventariseer mijn voorraad succesgerechten voor grote groepen in mijn hoofd: satéstoof, boeuf bourguignon, Irisch Stew.

“Je moet wel even uitzoeken of er vegetariërs in het gezelschap zijn”, zeg ik terwijl ik overweeg servetjes te kopen met limoenprint en dat toch weer verwerp en me plotseling de logistieke implacaties van mijn aanbod realiseer: zo'n crew bestaat al gauw uit een man of 20. Daar heb je flinke pannen voor nodig.

Ik kan misschien maar het beste vooraf thuis koken en alles meenemen. “Ik heb wel grote bewaarbakken nodig. Hadden ze die niet vooraan in de winkel?” Dochter kijkt verontrust door de etalageruit naar buiten. Het ziet zwart van de mensen op de stoep. ‟Die bakken ritselen we wel ergens anders,” zegt ze. “Hier kijk, handig: een eierwekker.”

Buiten staan de mensen nog steeds in de rij. Ik hoop niet dat ze voor boa’s of eenhoorns komen. Voor je het weet heb je jezelf een kookavontuur voor vijftien tot twintig man in Frankrijk op de hals gehaald.

Recept:

Satéstoof van Janneke Philippi

Nodig:

800 g rundersukadelappen

3 el zonnebloemolie

1 gesnipperde ui

1 el sambal badjak

75 ml ketjap manis

2 flinke el pindakaas

400 ml kokosmelk

2 tenen fijngesnipperde knoflook

Snijd het vlees in grove stukken, bestrooi met peper en zout en braad het rondom bruin in de olie in een grote stoofpan. Schep het vlees uit de pan. Fruit de ui en knoflook in het bakvet. Doe het vlees er weer bij, schep de sambal erdoor en bak 1 minuut mee. Voeg de ketjap en de pindakaas toe. Schenk de kokosmelk langs de rand in de pan. Breng tegen de kook aan, zet het vuur laag en laat de satéstoof 2 uur stoven.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.