Nieuws/Vrouw
1295987034
Vrouw

Judith wist dat haar kindje zou sterven, maar voldroeg de zwangerschap

Judith Prins (29) en haar man Douwe (35) wisten na twaalf weken zwangerschap al dat hun tweede kindje een ernstige afwijking had, die niet met het leven verenigbaar was. Toch voldroeg Judith de volle negen maanden.

"Ondanks de slechte berichten, hadden we hoop. We konden het niet weg laten halen. En daarnaast leek het ons mooi dat de organen van ons kindje misschien andere kindjes kon redden. Die optie was er in Nederland helaas niet."

In Amerika wel. Want deze week kwam het verhaal van Abbey Ahern (34) naar buiten. Abbey en Roberts kindje had, net als Mats, anencefalie. Ze besloten de zwangerschap niet af te breken met een prachtige reden; hun meisje Annie werd de jongste orgaandonor van Amerika ooit.

Niet ongerust

"Na onze dochter Yara (4), mochten we een tweede kindje verwelkomen. We waren dolgelukkig. Tijdens de twaalf weken-echo, werd een vlek in het hoofd van ons kindje gezien. We werden doorverwezen naar het ziekenhuis, maar waren nog niet direct heel erg ongerust. Het kon net zo goed niets zijn, had de verloskundige immers gezegd. Daar hoopten we op.

Natuurlijk hebben we thuis wel wat gegoogled, dat doe je in zo'n situatie. Het ergste scenario was anencefalie, lazen we. Een stoornis waarbij de grote en kleine hersenen niet of nauwelijks zijn aangelegd. Dat was het vast niet, zeiden we tegen elkaar."

Ze zou geen grote zus worden

Maar in het ziekenhuis verdwijnt dat optimisme snel. "De echoscopiste bleef stil, dat is nooit een goed teken natuurlijk. 'Ik kan het niet mooier maken dan het is', sprak ze toen. Ons kindje had anencefalie. Het zou niet in leven blijven...

Onze wereld stortte in. Aan onze dochter legden we later uit dat haar broertje geen dakje op zijn hoofd had, waardoor er een bobbel op zat. We moesten haar ook vertellen dat hij niet zou blijven leven. Het was heel verdrietig, ze had nét van ons te horen gekregen dat ze grote zus zou worden."

Orgaandonatie

In eerste instantie wilde het stel meteen dat het kindje werd weggehaald. "In het ziekenhuis vertelden ze ook dat we dit nog diezelfde week konden doen. Toen we er wat rustiger over nadachten, besloten we anders. We wilden dit kindje toch een kans geven, ook vanuit onze geloofsovertuiging.

Bovendien lazen we op internet dat een Amerikaans kindje met dezelfde afwijking al anderhalf was geworden. Mocht het inderdaad zo zijn dat ons kind niet zou blijven leven, dan konden de organen misschien nog van betekenis zijn voor andere baby's. We besloten dat voor te leggen aan de arts."

Stichting Make a Memory

Stichting Make a Memory

Orgaandonatie

"In het ziekenhuis werd uitgezocht of de mogelijkheid tot orgaandonatie er was. Het bleek onmogelijk, omdat niet voldoende bekend is of de organen ook afwijkingen vertonen. Dat vonden we heel erg jammer. Wat als alles verder nou gewoon perfect was? Hoeveel kindjes kon onze baby dan wel niet redden? Maar het was niet anders, we moesten ons daar bij neerleggen."

Judith voelt het kindje al heel vroeg bewegen, al rond de twaalf weken. "Dit was een sterk mannetje. En, in tegenstelling tot de zwangerschap van Yara, waar je eigenlijk maar voor lief neemt dat het allemaal goed gaat, heb ik van de zwangerschap van Mats heel bewust genoten. Dit zou de enige tijd zijn die we met hem hadden. Ik genoot van zijn bewegingen en van de gesprekken die ik met Yara over haar broertje had. Tegelijkertijd was het ook heel verdrietig, natuurlijk. We hebben wat afgehuild met elkaar..."

"Niet iedereen in onze omgeving begreep onze keuze. Ze waren vooral bezorgd over mij; zou ik dat verdriet wel aankunnen? Voor mij is de zwangerschap heel waardevol geweest. Het heeft me mijn zoon gegeven. Ik ben er ook sterker door geworden. Je doet een behoorlijk heftig stuk levenservaring op en dat verandert je."

Stichting Make a Memory

Stichting Make a Memory

Onderdeel van ons gezin

"Mats is op 10 april 2016 geboren, na een ingeleide bevalling die enkele dagen duurde. Van Yara ben ik bevallen met een keizersnede en zij werd direct bij mij weggehaald. Dit keer had ik mijn kind zelf ter wereld gebracht en werd hij op mijn borst gelegd. Dat moment is het mooiste moment geweest dat ik met Mats heb gedeeld. Van tevoren werd gevraagd of er een mutsje op zijn hoofdje moest worden gedaan. Dat wilden we. Maar toen ik hem bij mij had, maakte dat mij niets meer uit. Mats was een prachtig mannetje, echt perfect. Alleen bovenop zijn hoofdje zag het er anders uit."

"Mats heeft nog 29 uur geleefd. We hadden met de kinderarts duidelijk afgesproken dat we echt niet wilden dat hij pijn had. Toen hij wat zwaarder begon te ademen, heeft hij direct morfine gekregen. Die 29 uur die we met hem hebben gehad, zijn voor ons heel belangrijk geweest, maar ook voor Yara. Ze heeft een broertje gekregen en hem volop geknuffeld. We noemen zijn naam dagelijks en gaan zeker drie keer per week naar zijn grafje. Mats maakt echt onderdeel van ons gezin uit. Dat was waarschijnlijk anders geweest als we de zwangerschap na twaalf weken hadden afgebroken.

We hebben alles van tevoren goed kunnen regelen, wat heel fijn was. De uitvaart, bijvoorbeeld, maar we hebben ook mooie foto's laten maken door Stichting Make a Memory. Stiltebeeld.nl heeft zijn afdrukken van zijn hand gemaakt en in brons gegoten, waardoor we hem toch nog een beetje vast kunnen houden. Voor ons allemaal heel waardevol en belangrijk."

Stichting Make a Memory

Stichting Make a Memory

Rouwen doe je alleen

"Ik heb rond 30 weken nog wel even getwijfeld. Deed ik hier echt wel goed aan? Wat doe je het kindje aan? Het heeft ook een flinke impact op je leven. En nu nog. We hebben de beslissing voor 100% met ons gevoel genomen. Zoiets kan een ander ook niet voor je invullen, je weet pas wat je doet als je er mee te maken krijgt. Ik heb steeds meer goede momenten en Yara sleept ons er doorheen. Als we haar niet hadden gehad, was ik mijn bed niet uitgekomen.

Douwe heeft de eerste maanden vooral geregeld, gewerkt en voor ons gezorgd. Dat resulteerde uiteindelijk in een burn-out, waar hij nu langzaam uit opkrabbelt. We hebben elkaar weer moeten vinden, want je verandert door het overlijden van een kind. Rouwen doe je ook grotendeels alleen. Maar onze band is sterker geworden. Dit hoort ook bij het leven: je krijgt tegenslagen te verwerken."

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.