Vrouw/Columns & Opinie
1298058700
Columns & Opinie

Blog - De weg naar alleenstaand moederschap

Deel 6: ’Spannend, ik ga vandaag mijn zaad halen’

Isabelle Don Griot (35) was er vroeger van overtuigd dat ze jong moeder zou worden, maar haar relatie strandde en het leven liep anders dan gedacht. Op haar 30e kreeg ze een maagverkleinende operatie. Dit zorgde er niet alleen voor dat Isabelle er anders uit ging zien, maar ook dat ze anders over zaken in het leven ging nadenken. Met deze blog neemt Isabelle je wekelijks mee in haar leven als (hopelijk) toekomstige BAM-mer: bewust alleenstaande moeder. Deze week: het donorvoorstel.

Bijna anderhalf jaar heb ik gewacht op dit moment, het moment van mijn eerste inseminatie. Maar op het moment dat het dan echt bijna staat te gebeuren, is het toch wel heel erg spannend. Na het krijgen van mijn donorvoorstel (waarover ik in mijn vorige blog vertelde), had ik nog één afspraak met mijn behandelend arts. Nog even alles doorspreken, nog even de puntjes op de i. Volgens haar stond niets mij meer in de weg en kon ik met ovulatietesten op zoek gaan naar mijn piekmoment.

Ovulatietest

De maanden voorafgaand aan dit moment had ik gelukkig al heel mijn cyclus in kaart gebracht en wist ik precies wanneer ik deze ongeveer kon verwachten. Precies 1 dag na het laatste gesprek dat ik met de arts had, kreeg ik om 06.00 uur in de ochtend een smiley te zien op mijn ovulatietest. Geloof mij, ik zat met trillende handen op de wc. Het gaat nu toch echt gebeuren. Zo onwijs spannend.

Na bekomen te zijn, de hond te hebben uitgelaten en mijn ontbijt te hebben gemaakt, vul ik het ’positieve ovulatietesten’-formulier in, dat op de website staat van het MCK (Medisch Centrum Kinderwens). Deze mail ik door en vanaf daar is het wachten totdat ik een oproep krijg voor mijn inseminatie. Bij mijn kliniek is de inseminatie altijd op de dag van de positieve ovulatietest. Of de dag erna, als je je eerste positieve test de avond ervoor had. Dat is niet bij elke kliniek hetzelfde. Sommige klinieken insemineren altijd een dag erna.

You’ve got mail

Op de fiets naar werk bedenk ik wat ik straks ga zeggen. Waarschijnlijk moet ik tussentijds, of eerder weg. Ieder kwartier check ik mijn e-mail; zou ik al wat binnen hebben? Ik merk dat ik gespannen ben, mijn gedachten zijn er niet helemaal bij en ik wil gewoon weten hoe laat ik met mijn benen in de stijgbeugels mag.

Iets voor 10.00 uur krijg ik de melding op mijn telefoon ’you’ve got mail’. Ik open hem en daar staat het; u wordt verwacht om 16.30 uur. Daarna sta ik op, loop ik naar mijn manager en vertel hem dat ik wat eerder weg moet van de zaak. „O,” zegt die, „waarom dan?”

„Ik ga vandaag mijn zaad halen.” Mijn manager blikt of bloost hier niet van. Hij wenst me succes en that’s it. Wat ben ik blij dat ik altijd open ben geweest over dit traject tegen mijn collega’s. Geen gedoe, geen smoesjes. Gewoon precies kunnen vertellen hoe het is.

Klinisch en kil

Nu zou ik een heel spannend verhaal willen vertellen over mijn eerste inseminatie, maar dat is er niet. Ondanks dat de benadering in de kliniek heel persoonlijk is, is de behandeling klinisch en kil. Nadat mijn bankrekening in één seconde met € 225,- is geslonken (nog nooit gaf ik dit geld zo makkelijk uit), mag ik plaatsnemen in de wachtkamer en niet veel later word ik door de verpleegkundige in de behandelkamer naar binnen geroepen.

Daar controleren we samen het reageerbuisje met het zaad. Staat mijn naam en geboortedatum erop en klopt het donornummer wel? Stel je voor, dat je het zaad van een ander geïnsemineerd krijgt. Ik moet er niet aan denken.

Knikkende knietjes

Na deze korte controle vraagt ze of ik er klaar voor ben. Ik knik en mag me uitkleden en op de stoel gaan liggen. Benen in de beugels en ontspannen. Het speculum wordt ingebracht, ze brengt de katheter in en uiteindelijk spuit ze het zaad voorbij mijn baarmoedermond in mijn baarmoeder naar binnen.

Nu is het de tijd aan de zaadcellen om mijn eitje te vinden. Nu is het aan de natuur en kan ik niets meer doen. Ik sta op van de stoel, trek mijn broek omhoog, bedank de behandelaar en loop naar buiten. O mijn god, het zaad zit erin en kan er niet meer uit! Misschien mag ik wel zwanger worden. Het besef wat er zojuist is gebeurd komt binnen en met een licht knikkende knietjes stap ik de auto weer in, terug naar huis. De wachtweken zijn begonnen.

Volg de verhalen van Isabelle ook via haar YouTube-kanaal.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.