1302241
Vrouw

Afdalen in het mannenbrein

Single bells, single bells, waarom zij dan wel

Ik schaar mijzelf volmondig onder de categorie 'familieman'. Niets maakt mij gelukkiger dan heerlijk een beetje aanklooien met mijn kinderen thuis. Liefst op zo'n druilige zondag en dan lekker de hele dag rondlopen in mijn net iets te grote badjas.

Vroeger bij mijn ouders thuis was het ook altijd een knusse, gezellige boel. De woonkamer van onze niet al te grote hoekwoning was door mijn moeder in de loop der jaren volgestouwd met prullaria. Niets paste bij elkaar en toch ook weer wel. Je brak bijna je nek als je door ons ouderlijk huis liep. De planten in de vensterbank hadden wel wat weg van een subtropisch oerwoud.

Nooit meer samen

Maar juist door al deze attributen ontstond zoiets als warmte. Een gevoel van thuiskomen; een plek waar wij als gezin veel bij elkaar zaten. Toen mijn ouders alweer heel wat jaren geleden verhuisden naar een wat praktischer onderkomen en ik voor een weeshuis aan spullen aan het inpakken was, voelde ik de weemoed door mijn aderen stromen. Hier zouden we nooit meer samen zijn.

Je gezin missen

Een zelfde soort gemis hoor ik vaak bij gescheiden vrouwen die het gezin missen. Als gescheiden man begrijp ik goed wat ze hiermee bedoelen, alhoewel mannen (mijzelf incluis) daar wat minder last van lijken te hebben. Die vrouwen vertellen mij doorgaans dat ze voor geen goud hun ex-genoot terug zouden willen. No way, dat station is (allang) gepasseerd.

Lees verder op VROUW.nl: 'Voor 2e kerstdag heb ik alvast wel een tafeltje voor twee gereserveerd...'