Nieuws/Vrouw
1309940867
Vrouw

Odette blogt 'Kanker is geen kwestie van winnen of verliezen'

Eigen beeld

Eigen beeld

“Hij wilde echt niet dood”, luidde de tekst in een artikel over het recente overlijden van David Bowie. Ik kan nog net een ‘duh’ geluid onderdrukken. De woorden ‘strijd’ en ‘gevecht’ vliegen je om de oren. En dat is het.

Eigen beeld

Eigen beeld

Nu heb ik daar nog al eens gesprekken over. Want veel mensen die met kanker te maken hebben, of hebben gehad, vinden dat een lastige woordkeuze. Een gevecht is namelijk een tweeledig woord. Een eerlijk gevecht kun je immers winnen of verliezen. Maar is dit wel een gevecht? Of spelen we, zoals ik ooit al eerder schreef, mee in het ‘casino des levens’? Waar strijden we tegen? Een voor ons onbevatbare, alleen voor artsen zichtbare, vijand. Nee, kanker is geen kwestie van winnen of verliezen.

Dagelijks gevecht

En toch is het een strijd. Een dagelijks gevecht. Nee, niet zo zeer tegen kanker, want kanker doet wat kanker wil. Maar wel met kanker. Ja, dat klinkt als slapen met de vijand. En dat is het ook. Hij is er. Ook als hij er niet is. Onbewust, sluipend onder de oppervlakte, klaar om onze gedachten en emoties te beheersen. Ja, want deze rakker doet zowel een fysieke, als mentale aanval.

Ongenode gast

Hij gonst op onverwachte momenten door je hoofd als een ongenode gast. Of de gedachte aan hem wordt geïnviteerd door een vriendelijke vriend, die even vraagt hoe het met je is. Het kost energie om die memoire constant weer weg te bannen. Dat is een strijd. Een gevecht. Zo zijn er vele strijdjes en vechtpartijen gaande. Hetgeen overigens ook geldt voor een ieder die te kampen heeft met bijvoorbeeld M.S. of een andere ernstige ziekte van dien aard.

Toch is kanker een rare snuiter, want sommigen van ons voelen zich gewoon goed. Die controverse maakt het zo mogelijk nog verwarrender. Want daar ‘moeten’ we dan eigenlijk ook weer blij om zijn.

Voor de poppenkast begon

Ik denk best vaak aan wie ik was, voor deze poppenkast begon. Dat klinkt wellicht wat oneerbiedig, en waarschijnlijk is het dat ook. Ik heb niet veel respect voor kanker. Dat heeft niemand naar ik vrees. De gluiperd heeft ook niets gedaan om respect te verdienen. Natuurlijk zijn er overlevers die stellig beweren dat ze dankzij kanker nu eindelijk dit of dat zijn gaan doen. Of zijn geworden wie ze altijd al hadden willen zijn. Dat is mooi, als je zo kunt denken.

Toch is het een bijna een verfomfraaide pleister op een niet te bevatten wond. We kennen ze allemaal de holle frasen… Van “Niemand krijgt wat hij of zij niet aan kan” , “Alles heeft een reden” en voor de gelovigen onder ons is er nog altijd “Gods wil”. In mijn optiek neemt geen enkele god een leven dat hij zelf heeft gegeven. Alhoewel, ik verscheur ook nog wel eens een goed manuscript, of een mooie illustratie, die mij dan even in een luttele seconde, net iets minder lijkt te bevallen. Maar toch.

Positieve opkikker

Nee, vrees niet, uw wekelijkse “positivo”, heeft geen depressie opgelopen. Verre van. Ik denk alleen wel dat we nog steeds een omslag moeten maken. Massaal en wereldwijd. Onze kijk op ziekten zoals kanker is omlijst door allerlei gedachten, die we ons zelf voorhouden om het mentaal aan te kunnen. Zo posten velen het liefste de hele dag op social media dat zomeralsem, cannabis en zuiveringszout de kuur zijn. Omdat we stiekem hopen dat het ons dan echt niet overkomt.

Ja, natuurlijk zien velen mij als een boegbeeld. Want met mijn blogs help ik weer anderen om zich minder eenzaam in de strijd te voelen. Om zich gesterkt te voelen met een positieve opkikker. Maar kom bij mij niet aanzetten met het excuus dat ik daarom kankers kreeg. Daar waren ook vierentachtighonderd miljard andere opties voor geweest.

Niet laten winnen

En dat is de kern van het gevecht. De essentie van de strijd. Wat doe je met de onvoldongen feiten. Waar leg je de kracht van slapen met de vijand? Geef je je over aan zijn nukken? Of besluit je om het kwaad zoveel mogelijk de rug toe te keren? Het heeft geen nut om je mes te trekken. Laat dat maar aan de chirurgen over. Deze vijand is onvoorspelbaar en vecht niet met open vizier. Dus het enige dat je kunt doen om hem niet te laten winnen, is het behouden van je vrijheid. De macht van jouw gedachten, de kracht van het jezelf blijven en ja, waar mogelijk hem positief misbruiken door je in te zetten tegen zijn eigen wapenvuur.

Voor de één zal dat zich uiten in het constant leuke dingen proberen te doen. De ander gaat fanatiek sporten, de volgende wil wellicht slechts truien breien en weer een ander schrijft een blog. We vechten allemaal een strijd. Een gevecht om de baas te blijven, de manager van onze emoties en gedachten, terwijl de vijand onophoudelijk naast ons slaapt. Hopend dat hij niet zal ontwaken. Dat is waar het om draait.

Over Odette

Al jaren runt Odette Schoonenberg samen met haar zakenpartner en tv-persoonlijkheid Thijs Willekes het succesvolle PR-bureau So PR. Wanneer zij gediagnosticeerd wordt met maar liefst drie totaal verschillende kankersoorten, probeert zij haar reputatie als 'boeddhist op hoge hakken' niet alleen waar te maken, maar gaat tevens glimlachend de strijd aan met het nog altijd heersende stigma rondom kanker.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.