Vrouw/Alles komt goed
1311688435
Alles komt goed

Alles komt goed

Alles komt goed 9:’Nu snap ik wat waanbeelden zijn’

Renée Brouwer heeft vier kinderen. In juli 2018 verloor ze tijdens haar vakantie in Spanje haar ongeboren tweelingdochters waar ze later het boek Alles komt goed over schreef. Momenteel is ze zwanger van haar vijfde kindje en voor VROUW schrijft ze elke week over het verloop van haar huidige zwangerschap.

In shock

Ik schrik wakker. Het is middenin de nacht, 23 augustus. Momenteel ben ik 18 weken zwanger. Wat een nachtmerrie heb ik gehad. De tweede al deze week… Ik droomde dat ik in een onbekend, oud huis was en moest plassen. Op de wc bleek ik heel veel bloedverlies te hebben met grote stolsels erbij. In paniek riep ik mijn moeder die er blijkbaar ook was en ik liet haar het bloed zien. In shock staarde ze me aan, terwijl ze ondertussen haastig dingen bedacht die we moesten doen. Ik moest rustig gaan zitten, zij zou de ambulance bellen, de baby mocht nog niet komen, ze was pas 18 weken… Maar het was al te laat. En dat zei ik ook, letterlijk. „Het is te laat. Ik voel haar komen. Ik voel haar!”

Voordat ik het goed en wel besefte, voelde ik wat naar beneden zakken en gleed er een baby uit me. Precies zoals het bij Féliz ook is gegaan. Alleen in mijn droom wist ik dat het niet opnieuw Féliz was, maar het nieuwe kindje waar ik nu zwanger van ben. En in tegenstelling tot hoe het vorig jaar in Spanje ging, pakte ik dit kindje wel direct op en wiegde haar in mijn armen. Het was een meisje, ons derde dochtertje, en hoewel de zenuwen door mijn lijf gierden, dacht ik alleen maar: ’Nu ga ik het wel goed doen. Ik zet mijn eigen angsten opzij en ik ga er nu als moeder zijn voor dit kindje. Ze is veel te jong, dus ik kan haar niet helpen, maar ik kan haar wel rustig in mijn armen laten sterven en zeggen hoeveel ik van haar houd…’. En dus deed ik dat.

Schopje

Met een brok in mijn keel kijk ik beduusd om me heen. Ik zit nog steeds rechtop in bed en het duurt even voordat ik weet waar ik ben. Gelukkig, ik ben in onze eigen slaapkamer, denk ik als ik in het donker rondkijk. Veilig in ons eigen huis. Mijn vriend ligt rustig naast me te slapen en snel leg ik mijn hand op mijn buik. De baby reageert direct met een klein schopje. Ik slaak een zucht van opluchting.

„Wat is er?” vraagt mijn vriend slaperig als hij zich naar me omdraait. „Waarom ben je wakker?” Ik slik. Het is niet dat ik niet wil huilen, maar ik heb het gevoel alsof de steen in mijn maag mijn tranen blokkeert. „Ik droomde dat ik plotseling beviel van dit kindje”, antwoord ik zacht. „Het voelde zo echt. Ik voel haar nog in mijn schoot.” „Oh lieverd toch. Kom maar lekker bij me liggen”, zegt mijn vriend. Hij trekt me naar zich toe en ik krul me tegen hem aan, terwijl hij zijn sterke armen om me heen slaat. „Het was maar een droom he, het was niet echt.”

EMDR

Ik knik: „Het zijn gewoon mijn eigen angsten, dat weet ik ook wel, maar het gekke is dat het gevoel zo sterk was. Nu snap ik wat waanbeelden zijn. Dat je echt iets voelt wat er niet is. Misschien is het nog een stukje van die PTSS die ik na de meisjes opliep. Zou ik weer in therapie moeten? Het is al de tweede keer deze week dat ik droom dat ik weer plotseling en veel te vroeg beval…”

„Misschien”, zegt mijn vriend. „Maar je hebt al EMDR gehad toch? Ik denk dat het eerder door de echo van volgende week komt. Het is niet zo gek dat je daar zenuwachtig voor bent.” Ik knik. Ja, misschien is dat het wel. Volgende week hebben we de 20 wekenecho en daarna naderen we langzaam de 21 weken. Precies het termijn dat we Joëlle en Féliz verloren. Best een gek idee dat dit kindje haar zussen over een tijdje gaat inhalen qua groei. Binnenkort is ze ouder dan zij ooit zijn geweest. Als de 20 wekenecho tenminste goed is... Ik zucht opnieuw. Dit piekeren heeft geen zin. Ik los er toch niks mee op. Dingen komen zoals ze komen, dat weten we inmiddels nu wel…

Meer weten over Renée? Volg haar op Instagram.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.