Nieuws/Vrouw
1311803159
Vrouw

Met z'n allen lijnrecht achter Ranomi

Samen met het voltallige Team Kromo (pa, ma, broer en beste vriendin) stap ik het Olympische zwemstadion in. We zoeken onze plekken en komen tot de conclusie dat we lijnrecht achter startblok 1 zitten. Lijnrecht achter Ranomi’s startblok. Meer symboliek hoef je op een avond als vanavond niet te hebben, wat mij betreft.

Een enerverende week in Rio mondt uit in dit moment: hier hebben we afgelopen dagen naartoe geleefd, de Kromo’s en ik. We hebben bij de series en de halve finale gezeten. Alles voor dat ene moment: de finale op de 100 meter vrije slag.

Als we in het stadion aankomen, tovert Rudi allerhande parafernalia tevoorschijn: een grote Nederlandse vlag met Go! Ramoni erop, een paar houten oranje klompjes van de Koninklijke Nederlandse Zwembond, een oranje t-shirt van Team Kromo speciaal voor mij. Achter Ranomi staat vanavond – letterlijk – het belangrijkste supportteam van haar leven.

KROMO!

Als het moment daar is en de naam Ranomi Kromowidjojo door de luidsprekers van het stadion schalt, voel ik de spanning links naast me. Pa Kromo schreeuwt keihard ‘KROMO!’. Gespannen gezichten, vol verwachting op de komende 50+ seconden die Ranomi gaat zwemmen.

Het klinkt gek, maar ik voel de adrenaline door mijn lijf gieren. Mijn hart klopt in mijn keel, te meer als ik besef dat die vrouw daar op startblok 1 jarenlang dag in dag uit traint voor deze ene race. Voor die paar seconden.

Ze hurkt naast het startblok, maakt haar badpak nat en stapt op het blok. Ze recht haar bril en trekt haar badmuts goed over haar hoofd. Opperste concentratie. Het publiek is muisstil. "On your marks" … En dan het geluid van het startsein. Ze is weg!

Krachtige slagen door het water. Pa Kromo schreeuwt bemoedigende woorden, Netty leunt over de reling en tuurt gespannen naar het water in baan 1, broer Chjanoy springt op en neer, op en neer.

Snelste tijd in jaren

De 8 finalisten keren. Het lijkt erop dat Ranomi dichterbij de voorste zwemster komt. Het publiek gilt, schreeuwt, is door het dolle heen. En dan tikken de zwemsters – voor mijn gevoel – gelijktijdig de rand van het zwembad aan. Op het bord boven het zwembad verschijnt razendsnel de score.

Een totaal onverwachte uitslag: favorieten als de Australische zusjes Campbell vallen buiten de medailles. Goud gaat naar 2 zwemsters, de Amerikaanse Simone Manuel (20) en Canadese Penny Oleksiak (16). Ranomi, die eindigt op een vijfde plaats, heeft zojuist haar snelste tijd in jaren gezwommen: 53:08 seconden. Slechts 9 honderdsten verwijderd van een bronzen medaille …

Bizarre wedstrijd

Het eerste wat Netty en Rudi zeggen, is: "Dat is een mooie tijd, daar mag ze heel trots op zijn." Als we teruglopen naar de bus vertelt Netty dat ze, ondanks de 'bizarre wedstrijd', blij is met het resultaat. Niet die vijfde plek, maar Ranomi’s persoonlijke tijd is belangrijk.

"Op de Spelen kan alles gebeuren. Dat zie je vanavond maar weer. Het is echt een bizarre finale geweest. Vaak zie je dat er zo’n druk komt te staan op de schouders van favorieten zoals Ranomi, dat concurrenten die minder in de schijnwerpers staan, door de mazen glippen en dus medailles pakken. Maar Ranomi heeft echt een hele mooie tijd gezwommen, de snelste van afgelopen seizoen. Dit belooft echt wat voor zaterdag, voor de 50 meter vrije slag ..."

Ranomi's grootste supporters

Nu ben ik van nature een nogal emotioneel dier – waarvoor bedankt, mam! – maar als ik terugkijk op gisteravond, en afgelopen week, dan vind ik het een buitengewoon ontroerende ervaring om naast de belangrijkste mensen in Ranomi’s leven te hebben gestaan. De gezichten achter de topsporter. Haar grootste supporters. De mensen die het mogelijk hebben gemaakt dat zij vanavond op dat startblok nummer 1 staat en die fantastische tijd heeft gezwommen.

Deze mensen gunnen haar de wedstrijd van haar leven en zijn er elke minuut, elke dag bij om te zorgen dat Ranomi’s basis altijd sterk is. Zij strijken de weg naar De Perfecte Race glad. Het was een absoluut voorrecht om dit te mogen meemaken.

Lieve mam, bedankt

En wie had dat gedacht: ik ging naar Rio en kwam rijker terug. Door alles wat ik hier heb gezien, gehoord en vooral heb gevoeld van Team Kromo, maakt dat ik straks, als ik weer met beide benen op Hollandse bodem sta, als allereerste mijn moeder ga bellen. Míjn grootste supporter. De vrouw die trots op me is, ongeacht welke keuzes ik maak. De moeder die in haar leven altijd beslissingen heeft genomen voor de kinderen, niet zichzelf. Die kritisch durft te zijn en me echt op de juiste weg heeft gezet.

Mam, deze is voor jou. Bedankt.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.