Vrouw/Dagboek van een minnares
1313183936
Dagboek van een minnares

Dagboek van een minnares

Deel 215: ’Als hij mijn suggesties opvolgt, merk ik dat ik opgewonden word’

Mijn gegil maakt veel reacties los. Frank, Eline en Dana staan met z’n drieën op de deur van de wc te bonzen. Ik besef dat ik in actie moet komen en roep dat ze een ambulance moeten bellen. Eline stuurt de andere twee weg en vraagt wat er aan de hand is. „Ik ben 18 weken zwanger”, zeg ik. „En ik verlies bloed. Niet veel, maar toch.”

Dinsdag

Eline knikt en zegt dat ze me met de auto naar het ziekenhuis zal brengen. Dan vraag ik haar zachtjes of ze Mark wil bellen. „Mark? Welke Mark? Bedoel je Mark, de broer van Frank? Die getrouwd is met Josien?” Ik word knalrood en knik. Ze kijkt heel geïrriteerd. „Ik zal Frank vragen hem te bellen. Ik denk niet dat hij er blij mee zal zijn. Waarom heb je ons het niet eerder verteld?” Ik haal mijn schouders op. Dat snapt ze toch zelf ook wel.

Woensdag

Ik heb me ziek gemeld, ook al is er niets aan de hand. Gisteren om deze tijd zag ik ons kleine wondertje op de echo. Alles zat erop en eraan en de oorzaak van de bloeding was waarschijnlijk de voorliggende placenta. Ik kneep de hand van Mark – die gelukkig meteen naar het ziekenhuis was gekomen – helemaal fijn. Tot hij naar het geslacht van de baby vroeg. „Ik wil dat helemaal niet weten”, zei ik snibbig. „En ja, het is me bekend dat de 20-weken echo binnenkort is, maar ook dan blijft het wat mij betreft geheim. Ik zie wel bij de bevalling of het een jongen of meisje is.”

„Er gaat een tram naar jouw huis toch”, grauwt Mark als we eenmaal in de hal van het ziekenhuis staan. „Ik kan je niet naar huis brengen. Ik moet Josien over jouw zwangerschap vertellen voor ze het van iemand anders hoort. En ik zal haar óók zeggen dat het niet zeker is dat ik de vader ben.” Trouwens, het is toch alleen jouw kind. Ik heb er blijkbaar niks over te zeggen.” Met die woorden laat hij mij op de stoep staan.

Vrijdag

Ik ben zo moe en lusteloos dat ik nergens anders toe in staat ben dan op de bank liggen. Frank heeft me een mail gestuurd waarin staat dat we maandag een gesprek hebben en hij anders de bedrijfsarts gaat inschakelen. Ik heb Mark al minstens 20 keer een appje gestuurd en allerlei boodschappen bij hem ingesproken, maar hij reageert helemaal nergens op. Het maakt me nerveus. Hoe zou Josien hebben gereageerd? Waarom heeft ze hem de deur niet uitgezet?

Een lang en leeg weekend strekt zich voor me uit. Ik heb behoefte aan aandacht en aan gezelschap. Ik scroll door mijn telefoon tot ik bij Jelle, de klusjesman, kom. Ik kan de verleiding niet weerstaan om hem een appje te sturen. En toch wel tot mijn schrik krijg ik een foto van zijn penis terug. Zucht. Waarom denken mannen toch altijd dat wij dat wel lekker vinden?

’Een goede dickpic is een gewenste dickpic,’ schrijf ik en dat vindt hij grappig. En dat moedigt mij weer aan om verder te gaan. ’Ik vind het geiler als de foto wat suggestiever is,’ zeg ik. ’Een hand rond de schacht bijvoorbeeld. Of een erectie in een boxershort.’ Als hij mijn suggesties opvolgt, merk ik dat ik opgewonden word. Shit, dat kan natuurlijk helemaal niet. Ik moet me op de baby concentreren.

Jelle vraagt of hij naar me toe mag komen. Ik twijfel. Mijn haar is vet en ik heb een joggingpak vol vlekken aan. Het huis is een puinhoop. Bovendien kan ik mijn zwangerschap nu echt niet meer verbergen. Maar voor ik kan antwoorden, gaat de bel. Shit. Daar is Mark.

„We moeten praten”, zegt hij als hij boven is. Ik antwoord dat ik het met hem eens ben, maar dat ik eerst even wil douchen. Als ik vraag of hij mee wil, schudt hij zijn hoofd. „Dat lijkt me niet verstandig. Ga jij maar douchen, dan ruim ik hier een beetje op.”

Als ik onder de douche sta, hoor ik mijn telefoon weer piepen. Shit. Als dat maar niet Jelle weer is met zijn vunzige foto’s. Helaas, het is hem wel. Binnen 5 seconden staat Mark met het toestel in de badkamer te zwaaien. „Je bent een ongelooflijk vuile slet”, sist hij. „Zelfs nu je zwanger bent, loop je alsnog met andere mannen te vozen. En ondertussen heb je mijn huwelijk kapotgemaakt.”

Ik word boos. Zolang hij nog met zijn vrouw is, heeft hij niets over mij te zeggen. Ik mag zoveel foto’s van blote piemels ontvangen als ik wil. Aan de andere kant wil ik ook geen ruzie met hem. Ik wil maar één ding. Dat hij blijft. Maar hoe kan ik deze situatie óóit nog rechtbreien?

Dagboek van een minnares teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.