Vrouw/Columns & Opinie
131757071
Columns & Opinie

Maartje zoekt een man

Column 46: ’Hoe kon een man van 45 zich zó onzeker opstellen?’

„Mijn telefoon stond roodgloeiend van de wanhopige berichtjes’

„Mijn telefoon stond roodgloeiend van de wanhopige berichtjes’

Maartje is 33 en woont samen met haar 7-jarige dochtertje in Amsterdam. Na een relatie van tien jaar is ze nu al best een poos single. En zelfs met aardig wat ’date-ervaring’ op zak blijven mannen en de datingwereld haar verbazen. Bij VROUW deelt Maartje wekelijks haar meest bizarre avonturen.

„Mijn telefoon stond roodgloeiend van de wanhopige berichtjes’

„Mijn telefoon stond roodgloeiend van de wanhopige berichtjes’

Ken je dat gevoel van ogen in je rug? De afgelopen dagen had ik het non stop; zodra ik één voet buiten de deur zette, stond ik in de spotlights. Het bleken de felblauwe ogen van de nieuwe aannemer bij de overburen. En het bleef niet bij blikken. Na lang loeren, sloeg hij toe.

Even afstoffen

’Jij ziet er ook elke dag uit alsof je een modeshow gaat lopen’, was het eerste wat ’ie zei toen ik op donderdagochtend net uit bed gerold richting de Vomar liep voor een ontbijtje. Gevolgd door een: ’Ik zie er normaal ook heel anders uit hoor. Nu zit ik onder het stof van de verbouwing hiero en heb ik mijn kloffie aan. Maar neem maar van mij aan dat ik ook mijn weg weet in de mode.’ De man probeerde meteen een soort common ground te vinden. Nu neem ik niet zomaar iets van vreemden aan (netjes opgevoed), dus ik reageerde beleefd maar kortaf; ik had boodschappen te doen en niet meteen zo’n boodschap aan zijn bouw-en flirtavances.

Gouden handjes

Natuurlijk liet Bob de Bouwer zich niet zo makkelijk afwimpelen. Elke volgende keer dat ik beneden kwam, had hij wel weer wat nieuws verzonnen. Wat de beste lunchspots in mijn buurtje waren, of ik wel eens borrelde met de andere buren en meer van die steigerpraat. Om vervolgens van de hak op de tak zijn hele levensverhaal op me te gooien.

Enes heette hij. Hij was half Turks, half Nederlands en had de meest heldere blauwe ogen ooit (ik val al mijn leven lang op donkere ogen, maar zelfs op mij maakten ze indruk). Hij was 45 jaar, gescheiden en had al twee volwassen kinderen. Hij woonde in Castricum, aan het strand, waar ik natuurlijk beslist een keer met hem moest gaan uitwaaien. En Enes was dus aannemer en had naar eigen zeggen een paar gouden handjes.

Win-win?

Daar kun je twee kanten mee op. Maar waar ik eerst slechts een ietwat dommige klusser in hem zag, spotte ik opeens kansen. Ik wilde al langer mijn slaapkamer restylen en misschien kon ik hem daarbij wel voor mijn karretje spannen. Ik was verder niet zo geïnteresseerd in zijn persoontje, maar in deze skere tijden wat korting scoren met een bouwflirtje zou niet slecht zijn.

’Ik word vaker ingehuurd in jouw straat. Ik heb een half jaar geleden hier tegenover al een groot project begeleid. Heb jij geen verbouwingsplannen?’, begon hij uit zichzelf. Ik zag de kosten van mijn eigen bouwprojectje al halveren. We wisselden nummers uit en ik stuurde hem wat tekeningen van mijn plannetjes. ’Lastig in te schatten. Ik moet het zelf even zien’, stuurde hij om later die avond voor te stellen een hapje te gaan eten bij de brasserie op de hoek.

Twilight zone

Ik deelde wat foto’s (zo ingewikkeld was mijn projectje nu ook weer niet) en hield de rendez-vous verder af. Maar waar ik niet hapte op zijn dateplannen, kwam hij niet over de brug met een bouwplan of prijs. Intussen voelde ik zijn felblauwe spotlights wel op mij en mijn ramen gericht en durfde ik na het douchen niet eens meer zonder badjas richting kledingkast te sprinten. Er popten allerlei voorstellen op op mijn scherm (hapje eten, bootje varen, motorrijden), maar niet één ging er over mijn gedroomde inloopkast of het nieuwe wandje waar ik op aasde.

Aannemer met anxiety

Ik reageerde steeds lakser en zijn berichten schreeuwden steeds meer om aandacht. Voor elke keer dat ik niet reageerde, kreeg ik een stortvloed met een vijfvoud van het aantal berichtjes. Enes veranderde van een zelfverzekerde aannemer in een wanhopige weggever van opgekropte emoties. ’Waarom reageer je niet?’ ’Niemand ziet mij staan.’ Hoe kon een man van 45 zich zó onzeker opstellen? En deze man stond letterlijk elke dag voor mijn deur he… weliswaar aan de overkant van de straat, maar je zou er een blokje voor omlopen.

Sluiproute naar huis

Toen ik op een gegeven moment via de garage aan een sluiproute was begonnen om Enes te omzeilen, besloot ik dat het afgelopen moest zijn. Dan maar geen inloopkast. Aan de overkant confronteerde ik Enes met zijn labiele appgedrag. Hij bond meteen in, beloofde me niet meer lastig te vallen en ik moest hem maar op zijn fonkelblauwe ogen vertrouwen. Enes stond echter niet voor zichzelf in. Die avond nog stond mijn telefoon roodgloeiend van de overgedramatiseerde appjes. Ik weet dat sommige van mijn vriendinnen uit onzekerheid zulke fratsen hebben, maar van een meer dan volwassen man had ik dit niet zien aankomen.

Opbouwend afbouwend berichtje

Om zijn ego niet verder richting bouwval te duwen, stuurde ik hem uit een soort medelijden een laatste opbouwend berichtje: dat hij in zichzelf moest geloven en dat zowel de klussen als de dames voor hem in de rij zouden staan. Daarna blokkeerde ik hem en zijn wanhoopprojectje richting mij. Ik kan uit beleefdheid soms al veel te aardig blijven, maar: hij niet mijn klusser, ik niet zijn mental coach. En ik vind vast wel een ander die mijn slaapkamer wil komen verbouwen, Enes, neem dat maar van mij aan, aannemertje!

Meer VROUW

Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.