Nieuws/Vrouw
1317882331
Vrouw

'Volgens de artsen zou ik nooit kinderen krijgen, maar toen gebeurde er een wonder'

Nathalie Pijl (32) was zeventien toen ze te horen kreeg dat ze vervroegd in de overgang terecht was gekomen. 'Tot overmaat van ramp vertelde de arts erbij dat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen.' Toch gebeurde er twaalf jaar later een wonder. 'Ik had alle hoop opgegeven, maar na een vakantie in Thailand bleek ik op natuurlijke wijze tóch zwanger te zijn geraakt.'

Ondanks haar jonge leeftijd, besloot Nathalie na de diagnose van de dokter meteen de strijd aan te gaan. "Volgens de arts was het misschien mogelijk om via ivf een kindje te krijgen. Mijn vriend, die elf jaar ouder was, stond er meteen achter. We zouden gewoon gaan bekijken welke opties we hadden. Want ook al was ik nog maar zeventien, ik had een heel grote kinderwens.”

Na research te hebben gepleegd, kozen Nathalie en haar vriend voor eiceldonatie. “Het liefst wilden we dat het kindje een genetische band met mij zou hebben. Mijn moeder stond meteen op. Zij wilde graag helpen en dook de medische molen in. Al snel bleek dat mijn moeders eitjes niet goed genoeg waren.”

“Ik was teleurgesteld, maar wilde er niet al te lang bij stilstaan. We gingen meteen op zoek naar een nieuwe donor en vonden die in mijn schoonzus. Zij onderging de hele hormoonbehandeling en na onderzoek bleken haar eitjes goed te zijn. Ze werden teruggeplaatst en enige tijd later mocht ik een zwangerschapstest doen. Mijn ouders, zus en man zaten er allemaal bij. Dolblij waren we toen er streepjes verschenen. Ik was zwanger!”

Kindjes verloren

“Na acht weken ging het mis. Ik kreeg vreselijke krampen en begon bloed te verliezen. Het ziekenhuis vertelde mij dat ik weeën had. Later die avond kreeg ik een miskraam. Het bleek een tweeling te zijn.”

“De dagen erna was ik heel erg verdrietig. Ik was gewoon twee kindjes verloren. Toch besloot ik de knop weer om te zetten. We probeerden het nog een keer. Want dit overkwam mij toch niet een tweede keer? Opnieuw werden twee eitjes van mijn schoonzus teruggeplaatst en weer was het meteen raak. Maar ook de tweede keer ging het mis.”

Minder vrouw

“Het gevoel wat ik toen had, is moeilijk te omschrijven. Niemand begreep mij echt, ook al deden ze hun best. Mijn zelfbeeld daalde tot een nulpunt. Ik voelde mij minder vrouw, omdat ik geen kinderen kon krijgen. En waarom lukte het nou niet? Wat als mijn man ook nog eens bij mij weg zou gaan, omdat het niet lukte? Hoewel hij mij bleef verzekeren dat hij bij mij zou blijven, was ik daar heel bang voor.”

“Om mij heen werd iedereen zwanger. Mijn jongste zusje, mijn middelste zusje en twee van mijn beste vriendinnen. Ik had het daar zó moeilijk mee. Als ik zag hoe mijn jongste zusje haar kindje in bad deed, wilde ik dat ook doen. En als ik het kindje mocht vasthouden, wilde ik het liever niet meer teruggeven. Ik wilde dit óók.”

“Onderweg naar een kraambezoek van een goede vriendin, kon ik alleen maar huilen. ‘Waarom kom je dan ook?’ vroeg mijn vriendin. Maar ik wilde ook blij voor hen zijn. Ik gunde het ze. Maar ik wilde het zelf ook meemaken. Ik was verdrietig, boos en gefrustreerd tegelijk. Waarom lukte het hen wel en mij niet?”

Twaalf zwangerschapstesten

“Ongeveer anderhalf jaar na mijn tweede miskraam werd duidelijk dat de ingevroren eitjes van mijn schoonzus niet goed meer waren. We besloten het op te geven. Maar op een babyborrel van een vriendin voelde ik mij niet goed. Ik herkende het gevoel en deed thuis een test. En die kleurde positief. Ik kon het niet geloven. In totaal hebben we twaalf testen gedaan om het zeker te weten.”

“In het ziekenhuis kreeg ik een echo, maar het blije nieuws bleef uit. Het kindje in mijn buik bleek te zijn overleden. Het was mijn derde miskraam. Na die keer werd ik nog een keer op natuurlijke wijze zwanger, maar ook dat kindje verloor ik. Ik moest gaan accepteren dat het niet voor ons weggelegd was, hoe moeilijk ik dat ook vond.”

Heup gebroken

“Ik ben in de periode daarna ingestort. Ik huilde ontzettend veel en voelde mij machteloos. Na nog verschillende hormoonkuren te hebben geprobeerd, besloot ik twaalf jaar na dat eerste gesprek met de arts mezelf te laten steriliseren. Ik had daarvoor al een afspraak gemaakt, maar ging eerst nog met mijn man en Jan en Hannie, mensen die ik als mijn tweede ouders zie, op vakantie naar Thailand.”

“Kort voordat we terug naar huis zouden gaan, viel Jan en brak hij zijn heup. Hij en Hannie moesten langer blijven. De afspraak voor mijn sterilisatie zegde ik af, omdat Hannie daar met mij mee naartoe zou gaan.”

Een test

“Een week later voelde ik mij weer niet zo lekker. Precies hetzelfde gevoel dat ik eerder had gehad. Met kloppend hart ben ik naar de winkel gegaan en heb een test gehaald. Op de wc gilde ik het uit toen ik twee streepjes zag. Hij was positief! Ik was zó blij, maar kon het nauwelijks geloven.”

“De volgende ochtend mocht ik meteen naar de gynaecoloog voor een echo en daar bleek dat ik pas drie weekjes zwanger was. Ik was ook heel bang, zou het nu wel goed gaan? Toch zei ik tegen iedereen dat deze wél zou blijven zitten. Na twaalf weken durfde ik iets positiever te zijn. We maakten de babykamer in orde, kochten babykleertjes… Ik voelde het baby’tje draaien in mijn buik en vond het fantastisch.”

“Het moment dat Levi werd geboren, was heel bijzonder. Het is via een keizersnede gegaan, omdat hij in een stuit lag. Maar toen hij in mijn armen werd gelegd, wilde ik hem nóóit meer loslaten. Iedereen, ook de artsen, noemden het een wonder. Mijn lichaam is in de overgang, er zijn nog nauwelijks eierstokken te zien en tóch is daar Levi. Natuurlijk zou ik graag nog een broertje of zusje voor Levi willen, maar als dat gebeurt is dat ook weer een heel groot wonder. Wel gaan we binnenkort weer naar Thailand, dus wie weet…”

Nathalie met Levi (bijna 2) - Eigen foto

Nathalie met Levi (bijna 2) - Eigen foto

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzonder, heftig, mooi of grappig verhaal dat je met ons wilt delen?

Stuur hier jouw verhaal in

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.