Vrouw/Seks & Relaties
1323074287
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding deel 78: ’Ik wil geen seks meer met dwang, zeg ik’

„Waar was je?” buldert ze. „Ik schrok me dood toen je weg was. Wat is er gebeurd?”

„Waar was je?” buldert ze. „Ik schrok me dood toen je weg was. Wat is er gebeurd?”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (15). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

„Waar was je?” buldert ze. „Ik schrok me dood toen je weg was. Wat is er gebeurd?”

„Waar was je?” buldert ze. „Ik schrok me dood toen je weg was. Wat is er gebeurd?”

„Ha ha… mag ik hier even een foto van maken?” In plaats van Sara komt Anouk proestend het bioscoopzaaltje binnen. „Anouk! Wat doe jij hier?” Ze is gehuld in een handdoek. „Inspectie van het huis. En jij?” „Ook zoiets”, mompel ik. „Ik zie het”, antwoordt ze droog. „Wil je nu ophouden met foto’s maken en mijn handen losmaken.”

Giechelend maakt Anouk de knopen los. „Dank je wel. Wil je alsjeblieft de foto’s weggooien?” „Nee, die kunnen nog een keer van pas komen.” „Als je maar weet dat jij nu net zo fout zit als ik”, bijt ik haar toe. Ze haalt nonchalant haar schouders op: „Wil je een lift naar huis?” „Ja graag.”

Boos

Anouk zet mij thuis af en verdwijnt dan weer om ’nog even iets af te maken’. Ik maak de soep voor de kinderen. Ze hebben allebei gesport en komen met honger en rode wangen thuis. Terwijl ik het eten voor ze opwarm vertelt Lente over het toernooi waar haar hockeyteam voor geselecteerd is. Alleen de allerbeste teams van de regio zijn uitgenodigd. Vorig jaar liepen ze de deelname net mis. Dit jaar is het ze wel gelukt: „Ook door jou, pappie. Want jij rijdt ons altijd” Ik smelt: „Natuurlijk.” Ze gooit haar lange armen om mijn nek en knuffelt me.

Op het aanrecht gaat mijn telefoon af. Aan de ringtone te horen is het Sara. Lente pakt hem vliegensvlug op en roept: „Nu even niet. We hebben een familiemoment.” Sara protesteert luidkeels. Jammer dan. Ik ben nog boos om het incident in de villa. Mijn telefoon gaat op mute zodat ik ook haar appjes niet hoor en ik concentreer me op de kinderen. Ondanks de rare start wordt het toch nog een gezellige avond.

Ongerust

De volgende ochtend marcheert Sara meteen mijn kantoor binnen. Ze knalt de deur dicht en gaat aan het bureau zitten. „Waar was je?” buldert ze. „Ik schrok me dood toen je weg was. Wat is er gebeurd?” „Jij hebt mij achter gelaten”, corrigeer ik haar: „Ik ben aan jou geen verantwoording schuldig.” Tot mijn verbazing begint ze te huilen.

Uiteindelijk was ze thuis meteen omgekeerd, maar tegen de tijd dat ze weer bij de villa was, was ik al vertrokken: „Ik was zo ongerust. Ik wilde je niet straffen, maar ik was zo teleurgesteld over je reactie.” „Mijn reactie?” „Ja, je zei dat je geen seks wil om kinderen te maken, terwijl ik dacht dat je ook wilde dat ik zwanger zou worden. Dat hadden we toch afgesproken?”

Therapeut

Ik knik. Dat hadden we inderdaad afgesproken: „Als je geen kind met mij wilt, moet je het nu zeggen. Dan heeft het geen zin om elkaar nog langer vast te houden en ga ik op zoek naar iemand anders.” Oef. Dat is nou ook weer niet de bedoeling. „Ik wil echt een kindje met je, Saartje” antwoord ik. „Maar ik wil niet meer die dwang. Ik wil gewoon spontaan jou zwanger maken en niet meer met het gevoel dat dat de enige reden is, waarom we seks hebben.”

Sara veegt de tranen uit haar ogen. „Dat begrijp ik. Dat wil ik ook. Een baby uit liefde.” Ze ziet er schattig uit. Mijn hart breekt. Ik loop naar haar toe en kniel bij haar neer. „Het komt echt goed, Saartje. Heus. Weet je wat? Ik ga naar die therapeut van jou. Die Freder Ik, ok?” Ze knikt maar snottert door. „Gaan we dit weekend iets leuks doen?” vraagt ze. „Ik heb beloofd dit weekend met Lente naar een toernooi te gaan.” Sara’s gezicht betrekt: „Maar je kunt wel mee. Dan duiken wij daar in een hotelletje”, zeg ik er snel achteraan.

Ogen die vuur spuwen

„Waarom moet die Sara nou weer mee”, zucht Lente als ik haar vertel dat er een kleine wijziging is. „Je hebt er geen last van. Wij gaan in een hotel.” „Ja, maar nu is het toch anders. Ik had me net zo verheugd op iets van ons samen.” „Het blijft van ons samen. Alleen slaap ik ergens anders. Heb je ook geen last van me bij het feest”, grap ik er achter aan.

We vertrekken die zaterdag al vroeg. Het is pas 7 uur als we bij Sara voor rijden. Toch staat ze al stralend klaar. Verwachtingsvol opent ze de bijrijdersdeur. Lente die op de bijrijdersstoel zit, kijkt verbaasd op: „Wat is er?”

„Ik wil graag naast je vader zitten”, antwoordt Sara. Lente lacht: „Fijn voor je.” „Ga jij dan achterin zitten?” vraagt Sara. Ik knik Lente bemoedigend toe. „Ik denk het niet”, antwoordt Lente. „Toe nou Lente”, meng ik me in het gesprek. „Nee”, zegt Lente „Van achterin zitten word ik misselijk.” „O ja?” Dat wist ik niet. „Oké poes, blijf dan maar zitten. Jij kan toch ook achterin”, vraag ik aan Sara. Haar ogen spugen vuur en ze snauwt: „Natuurlijk.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.