Vrouw/Columns & Opinie
1330143884
Columns & Opinie

Blog - De weg naar alleenstaand moederschap

Deel 8: ’Ik denk vaak: waarom raken zij wel zwanger en ik niet?’

’’Tot nu toe trek ik maand na maand de beugels van mijn achtbaankarretje goed tegen me aan en laat ik mezelf keer op keer weer omhoog takelen. Uitstappen is geen optie; nog niet.’’

’’Tot nu toe trek ik maand na maand de beugels van mijn achtbaankarretje goed tegen me aan en laat ik mezelf keer op keer weer omhoog takelen. Uitstappen is geen optie; nog niet.’’

Isabelle Don Griot (35) was er vroeger van overtuigd dat ze jong moeder zou worden, maar haar relatie strandde en het leven liep anders dan gedacht. Op haar 30e kreeg ze een maagverkleinende operatie. Dit zorgde er niet alleen voor dat Isabelle er anders uit ging zien, maar ook dat ze anders over zaken in het leven ging nadenken. Met deze blog neemt Isabelle je wekelijks mee in haar leven als (hopelijk) toekomstige BAM-mer: bewust alleenstaande moeder. Deze week: een achtbaan aan emoties.

’’Tot nu toe trek ik maand na maand de beugels van mijn achtbaankarretje goed tegen me aan en laat ik mezelf keer op keer weer omhoog takelen. Uitstappen is geen optie; nog niet.’’

’’Tot nu toe trek ik maand na maand de beugels van mijn achtbaankarretje goed tegen me aan en laat ik mezelf keer op keer weer omhoog takelen. Uitstappen is geen optie; nog niet.’’

In mijn blog van vorige week nam ik jullie mee in mijn eerste IUI-poging en vertelde ik dat ik in twee weken tijd van heel veel vreugde en verbazing naar verdriet en teleurstelling ging. Mijn eerste IUI-poging was namelijk raak!

Ik was zwanger, maar helaas werd ik een aantal dagen daarna van mijn roze wolk af gesodemieterd en besloot het vruchtje niet bij mij te blijven. Helemaal niet leuk natuurlijk, maar toen mij dit net gebeurde, probeerde ik er heel klinisch en rationeel over na te denken.

Chemische zwangerschap

Een ’chemische zwangerschap’ wordt het genoemd, zag ik toen ik het opzocht op internet. Het klinkt heel fout, alsof het niets was. Op papier en op internet lijkt dat ook zo als je informatie zoekt van miskramen rond de 4 à 5 weken. Overal lees je dat er chromosomale problemen ontstaan in de ontwikkeling van het kind, waardoor het heeft kunnen doorgroeien. Zou dit bij mij ook zo zijn gebeurd?

Het blijft gissen, en zeker weten doe je het niet, maar het blijft heel verdrietig. Omdat het nog zo klein was en nog geen hartje had, is het ’niets’. Zo heb ik mijn gevoel ook enorm geparkeerd de eerste maand(en) nadat dit was voorgevallen. ’Isabelle, het was niets’, of ’als ik geen zwangerschapstest had gedaan, dan was ik gewoon ongesteld geworden en had ik niet eens geweten dat ik zwanger was’. Dat was op dat moment mijn manier om er mee om te gaan, en vooral om door te kunnen gaan.

Boosheid

Want hoe moeilijk het ook is, ik moest door. Er moest weer worden getest, want IUI nummer twee wachtte natuurlijk ook weer op me. De echte eerste boosheid kwam door een agendamelding in mijn telefoon die ik vergeten was te verwijderen.

Om 08.00 uur ging mijn alarm af met de tekst ’7 weken echo MCK’. Dat was een flinke klap in mijn gezicht. Het besef dat het ook anders had kunnen zijn, kwam wel even binnen. Want ondanks dat 50% van de zwangerschappen alsnog afbreekt rond de 4 - 6 weken, had ik ook op die dag het hartje kunnen horen kloppen van mijn kindje. Ik heb wel even gehuild.

Zwangerschapsaankondigingen

De maanden daarna komt die eerste IUI en die eerste positieve zwangerschapstest met regelmaat als een boemerang bij me terug en dat is confronterend. Zo kondigen 2 mensen in mijn naaste omgeving een zwangerschap aan. Een collega die vader wordt in april, en een andere collega die oom wordt in april. Ik zou op Koningsdag 2021 uitgerekend zijn.

De gedachte ’waarom zij wel en ik niet’ schiet met regelmaat door mijn hoofd. Geloof mij als ik zeg dat ik het iedereen zo gun. Je kent niemands verhaal achter een zwangerschap. Ik gun het hun, maar ik gun het mezelf ook zo erg.

Achtbaan

Dit hele traject noem ik een achtbaan, en Danny Vera zingt daar zo prachtig over in zijn lied Roller Coaster: on this roller coaster life we know, with those crazy highs and reel deep lows. Zo voelt het ook voor mij. Ik ben in juli die achtbaan ingestapt, en niet de kinderachtbaan. Nee, zo eentje met loopings en kurkendraaiers en vrije vallen. Zo eentje waarvan je denkt: mag ik al uitstappen?, maar wat niet gaat.

Ik omschrijf de inseminatie als het optakelen van het karretje naar grote hoogtes. De wachtweken omschrijf ik als een wervelwind aan emoties, die je ook hebt als dat karretje de diepte in dendert en de ene bocht en looping na de andere maakt. En dan is er het einde, de deceptie. Het is voorbij; terwijl de rit toch wel heel spannend en leuk was. Aan het einde heb je een keus; je kunt uitstappen of de rit omhoog nog een keer maken.

Lucky number 7

Tot nu toe trek ik maand na maand de beugels van mijn achtbaankarretje goed tegen me aan en laat ik mezelf keer op keer weer omhoog takelen. Uitstappen is geen optie; nog niet. Op dit moment heb ik al vele teleurstelling te verduren gehad. Maar de hoop geef ik niet op. Momenteel zit ik in mijn wachtweken na IUI-poging 7 alweer. Misschien is dit wel lucky number 7.

Volg de verhalen van Isabelle ook via haar YouTube-kanaal.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.