Vrouw/Helen’s dagboek
1331776779
Helen’s dagboek

Helen’s dagboek

Deel 147: ’Ik wil liever een kind dan hij’

Helen is tekstschrijver, gescheiden en moeder van Max en Nina. Ze woont samen met Boris en ze heeft een enorme kinderwens. Helemaal nu haar ex Paul en zijn vriendin Marleen net een dochtertje hebben gekregen.

Maandag

De bekoelde sfeer tussen Boris en mij houdt al dagen aan. Hij heeft geprobeerd er met me over te praten, maar dat ontaardde in ruzie. Ik ben bang dat ik liever een kind wil dan hij, hoewel ik weet dat hij een enorme kinderwens heeft. Als de Max en Nina er zijn, houden we de schijn op, maar zodra we samen zijn zeggen we niets meer tegen elkaar. Bizar, want we hebben vrijwel nooit ruzie…

„Je had zijn mannelijkheid ook niet in twijfel moeten trekken.”

Mijn moeder legt haar vinger op wat mogelijk de zere plek is: „Als jij al in de tweede maand begint over de kwaliteit zijn zaad, dan maakt dat onzeker. Dat het bij Max en Nina zo snel raak was, zegt niets. Laat het onderwerp rusten en maak je er niet te druk om.”

Haar wijze woorden storen me. Ze is een vrouw, ze kan zich toch wel een klein beetje inleven in mijn gevoel?

„Mam, straks ben ik 40! Heb je wel eens gelezen hoe groot de kans dan is op een kindje met een afwijking?”

„Ja, dat neemt behoorlijk toe. Maar wat wil je nou precies? Al na twee maanden bij je huisarts aankloppen om een medisch traject in te stappen? Je maandenlang zo vastbijten in het onderwerp en de leuke dingen in het leven laten om het maar zo snel mogelijk zwanger te worden? Je wordt er niet leuker op schat…”

Ik sta op het punt om ook met mijn moeder ruzie te krijgen. Snel rond ik het gesprek af en ik blijf met een ongelukkig gevoel achter. Pas als ik online een veel te dure poncho heb besteld, voel ik me iets beter.

Woensdag

„Sorry, ik sla een beetje door. Ik weet ook niet wat ik heb.” Het komt er zachtjes uit en ik voel me er niet prettig bij mijn ongelijk aan Boris toe te geven. Gelukkig reageert hij sportief. Hij laat zijn boosheid varen en slaat zijn beide armen om mij heen. Ik mok nog wat na.

„Lieverd, ik begrijp je echt wel. Je bent ongeduldig. Je wilt nu en niet morgen zwanger zijn, maar zo werkt het niet. Ik wil het net zo graag als jij. Het komt wel goed.”

Enkele minuten later springt hij op om iets uit de gang te pakken. „Dit kwam de buurvrouw vanmiddag brengen.”

De poncho! Ik ruk het pakje open en aai gelukzalig over de roze wol.

„Zo…mevrouw had een troostaankoop nodig?”

Ik schiet in de lach, opgelucht dat onze ruzie voorbij is.

Helen’s dagboek teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.