Nieuws/Vrouw
1340036820
Vrouw

Anniek (26) heeft de ziekte van Lyme: Ik word nu behandeld in Amerika

Het aantal tekenbeten is de afgelopen twee maanden enorm toegenomen. Dat een beet van dit kleine beestje veel teweeg kan brengen weet Anniek Reijmer (26) maar al te goed. Zij kampt al zeven jaar met Lyme en wordt nu behandeld in Amerika.

"Al vanaf mijn achttiende ben ik ziek, ernstig verzwakt en oververmoeid. Soms zijn er dagen waarop ik mijn bed helemaal niet uitkom. Gewoon omdat ik de energie er niet voor heb. Van het voeren van een eenvoudig gesprek ben ik soms al gebroken. En dat allemaal door de beet van zo'n klein beestje..."

Geen zorgen

"Het begon allemaal tijdens een vakantie in Mexico, zeven jaar geleden. Ineens werd ik erg ziek. Ik had last van uitdrogingsverschijnselen en heb bijna de hele vakantie in de hotelkamer gelegen. Ik voelde me zo beroerd. Tóch was het volgens artsen niets om mij zorgen over te maken. Het zou vanzelf weer verdwijnen."

"Daar ga je op zo'n moment dan maar vanuit. Ik kon tijdens die vakantie niets anders dan uitzieken. Pas toen bij thuiskomst mijn klachten nóg niet verdwenen, kreeg ik argwaan. Een simpel griepje zal toch niet zo lang aanhouden? En dan zouden de klachten toch ook niet zo ernstig zijn?"

De ziekte van Lyme

Anniek besluit een bezoekje te brengen aan de huisarts en sindsdien staat haar wereld op de kop. "Ze deden tientallen onderzoeken, maar hadden geen idee wat er met mij aan de hand was. Mijn symptomen leken veel op de symptomen van de ziekte van Lyme, maar tóch was de test negatief. Ik had de ziekte niet."

"Zelf had ik wel het idee dat ik Lyme had. Ik had me inmiddels in de ziekte verdiept en het klopte precies met mijn verschijnselen. Daarnaast had ik als jong meisje ooit een puntje op mijn kin met daaromheen een rode kring. Dat is destijds afgedaan als een versteend haarzakje, maar misschien was het wel een teek?!"

Positieve test

Om het zekere voor het onzekere te nemen, laat Anniek zich ook in Duitsland testen op de ziekte. "Ik had gelezen dat de testen in Nederland minder betrouwbaar zijn als je de ziekte al langer hebt. Iets wat inderdaad bleek te kloppen. In Duitsland was de test meteen positief. Na jaren stond het zwart op wit: ik had Lyme."

Ondanks de uitslag konden de artsen in Nederland niks voor Anniek betekenen. "Omdat ik volgens de Nederlandse wet geen Lyme heb, mochten ze mij in het ziekenhuis geen antibiotica voorschrijven. Bizar! Ze hebben daarna nog wel diverse onderzoeken gedaan, maar uiteindelijk was er niets wat ze voor mij konden doen."

Aftakelen

In de daaropvolgende jaren gaat de gezondheid van Anniek verder achteruit. "We hebben overal aan de bel getrokken, maar hulp bleef keer op keer uit. Ik heb wel behandelingen geprobeerd in de loop der jaren, maar telkens stuitte ik op een muur. Of het sloeg niet aan of ik werd nog zieker. Op een gegeven moment zakt de moed je in de schoenen. Zou ik ooit weer beter worden?"

"Ik kon op den duur ook niet veel meer. Ik belandde in een rolstoel, had ernstige hoofdpijn, totaal geen energie en was tevens overgevoelig voor licht. Vaak lag ik de hele dag in een donkere kamer in bed. Gewoon omdat ik het anders niet aankon. Soms kwam ik dagen de deur niet uit. Ik kwam hierdoor steeds meer in een isolement."

Pauze

"Ik had het gevoel dat mijn leven op pauze was gezet. Ik moest noodgedwongen stoppen met werken, had geen energie om af te spreken met vriendinnen en zelfs voor een eenvoudige boodschap moest ik hulp inschakelen. Ik kon niets meer zelf. Die afhankelijkheid vond en vind ik nog steeds een van de moeilijkste dingen aan mijn ziekte."

Precies op het moment dat Anniek de wanhoop nabij is, komt ze via een vriendin in contact met een kliniek in Amerika. "Zij werd daar zelf ook behandeld voor Lyme en... met succes! Ze lopen daar heel ver voor en kijken echt naar de individuele patiënt. Tóch vond ik het wel een enorme stap. Je gaat immers niet zomaar voor een paar maanden naar Amerika."

100.000 euro

"Ondanks de twijfel had ik toch het gevoel dat ik het moest doen. Ik was er zo slecht aan toe en kon alleen nog maar in bed liggen. Dat was toch ook geen leven voor iemand van midden twintig? Alleen was er wel 70.000 a 100.000 euro nodig om mijn behandeling te kunnen bekostigen. Waar moesten we dat geld in hemelsnaam vandaan halen?"

Iets waar de vrienden, familie en kennissen van Anniek wel raad mee weten. Ze starten een grote inzamelingsactie om de behandeling te kunnen bekostigen. "Het is nog steeds niet te bevatten. Ik ben zo dankbaar voor al die mensen die een steentje hebben bijgedragen. Nog steeds besef ik soms niet wat ze voor mij hebben gedaan. Echt hartverwarmend."

Kleine dingen

Anniek is inmiddels vijf maanden in Amerika en hoewel het inmiddels wel iets beter gaat, is het einde nog niet in zicht. "Er is een enorm gevecht gaande in mijn lichaam, maar nog steeds ben ik erg ziek, zwak en vermoeid. Natuurlijk is dat heel frustrerend, maar ik besef ook dat ik van ver moet komen en nog een lange weg te gaan heb. Ik ben al zeven jaar ziek, dat los je niet zomaar even in een paar weken op. Het heeft tijd nodig."

"Gelukkig heb ik veel steun aan mijn familie, vrienden en mijn vriend Ronnie, die ik leerde kennen toen ik net ziek was. We hebben zoveel meegemaakt samen en zijn enorm naar elkaar toegegroeid. We kunnen misschien niet het leven leiden als ieder ander stel, maar toch zijn we dolgelukkig. We genieten van kleine dingen en dromen van een toekomst waarin ik weer beter ben. Want wat er ook gebeurt: ik blijf erop vertrouwen dat ik ooit weer beter word."

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.