Nieuws/Vrouw
1341203145
Vrouw

‘Kinderen pushen om huiswerk te maken, heeft dat eigenlijk wel zin?’

Hoewel mijn geheugen doorgaans nog prima functioneert, herinner ik mij lang niet alles meer van mijn jeugd. Mijn ouders fungeren dan als een soort tijdmachine wanneer ik een bombardement aan vragen op ze afvuur over hoe ik was als puber.

Nu mijn beide kinderen in hun puberale fase zijn beland, vind ik het bovendien extra interessant om te weten hoe ik mij vroeger manifesteerde. Ook omdat het schijnt, dat de appel vaak niet ver van de boom valt.

Willem, rustig blijven nu

Een tijdje terug had ik na het avondeten een fikse woordenwisseling met mijn zoon in de woonkamer. Meneer stond pontificaal voor me en maakte zijn nog wat kleine gestalte groot door zijn borstkas naar voren te duwen.

Even daarvoor had ik hem vriendelijk verzocht om zijn mobieltje weg te leggen en nu eens eindelijk aan zijn huiswerk te beginnen. Toen mijn uitnodigende boodschap niet aan leek te komen, vroeg ik het nog één keer beleefd en toen ik weer constateerde dat er helemaal niets veranderde aan zijn houding, schoot ik direct in het standje ‘flippen’.

Niet goed natuurlijk, maar soms kan ik mezelf dan niet meer in bedwang houden en voel ik me soms net zo'n spuwende vulkaan. In mijn achterhoofd hoor ik vaak nog wel een stemmetje dat zegt: ‘Willem, rustig blijven nu’, maar de acute emotie op zo’n moment versmelt de ratio tot een woede-uitbarsting.

Daar stonden we dan als twee kemphanen tegenover elkaar. Ik, bijna twee koppen groter dan hij, die zich niet gehoord voelde. Hij, als opstandig jongmens, dat zich onbegrepen voelde en bovendien niet meer zo onder de indruk leek van mijn vaderlijke gezag. Hij is inmiddels wel wat gewend, zal ik maar zeggen.

Gorilla-vertoning

Mijn dochter, die iets verderop op de bank zat en eigenlijk ook allang aan haar huiswerk had moeten zitten, leek zich aanvankelijk te distantiëren van de smakeloze gorilla-vertoning van haar broer en vader.

Eén supporterende blik van haar broer was echter voldoende om haar van de bank te krijgen en zich naast hem te scharen. Ze slaan elkaar soms de koppen in, maar als er een gemeenschappelijk belang te verdedigen valt, dan treden ze op als milde nazaten van Bonnie en Clyde.

Ze nam direct maar het woordvoerderschap over van haar broer en zei met een vrij kalme stem: “Pap, je moet nu echt eens stoppen met altijd zeuren over ons huiswerk. We worden er gek van en we bepalen zelf wel wanneer we ons huiswerk maken. Het is ons leven, oké?”

Haar broer knikte instemmend, was zichtbaar opgelucht met haar bijval en sloot af met een theatrale uithaal door te zeggen dat de school ‘alleen maar bestaat om zijn leven te verpesten’.

Geen haar beter

Toen ik daar zo stond, betrapte ik me heel even op de onzalige gedachte hoe heerlijk het zou zijn, als ik gezegend was met kinderen die wel geheel op eigen houtje het initiatief zouden nemen om huiswerk te maken.

Voor wie een ‘zesje’ niet al snel goed genoeg is en die rond bedtijd niet in schoolsysteem Magister hoeven te lezen dat er voor de volgende dag toch nog huiswerk wacht.

Dat de appel inderdaad niet ver van de boom valt, is mij inmiddels duidelijk. Volgens mijn ouders was ik vroeger echter geen haar beter en zocht ik mijn heil liever in voetballen of fietscrossen buiten dan huiswerk maken. Een snelle rondgang bij vrienden leert bovendien, dat ik verre van de enige ben die zich regelmatig groen en geel ergert aan het studiegedrag van het kroost.

Loslaten

Dat ik steeds maar weer opgefokt raak, zegt vooral veel over mezelf. Opvoeden betekent vooral ook loslaten en de verantwoordelijkheid daar neerleggen waar die hoort. Door mij te gedragen als een idiote politieagent, die met een vermanend vingertje dreigt met represailles, stimuleer ik eerder rebellie dan begrip en medewerking.

Mijn thuiskapper kreeg mijn kinderen drie weken terug trouwens wel mooi stil toen hij live getuige was van mijn - in zijn ogen - neurotische gezever over huiswerk maken.

Hij vroeg aan mijn kinderen of ik altijd zo aan het zeuren ben. Toen ze haast synchroon volmondig ‘JA!’ knikten, zei hij dat hij een veel relaxtere vader voor ze zou zijn.

“Ik zit jullie niet steeds achter de broek aan, maar zal jullie altijd helpen als je daarom vraagt. En als je dat niet wilt, even goede vrienden. Doe je gewoon een jaartje over, en nog één voor mijn part. Weet je in ieder geval zeker dat je altijd de oudste in de klas bent.”

En terwijl hij mij trakteerde op een vette knipoog, zag ik mijn dochter wat flauwtjes naar haar broer lachen, die in allerijl onderweg was naar zijn schoolkrat met boeken.

Hij kan niet alleen goed knippen, maar is ook nog eens geknipt voor het vaderschap.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.