Vrouw/Helen’s dagboek
134392507
Helen’s dagboek

Deel 135: 'Doen alsof er niets aan de hand is, werkt ook niet'

Helen is tekstschrijver, gescheiden en moeder van Max en Nina. Ze woont samen met haar nieuwe liefde Boris. Haar ex Paul en zijn vriendin Marleen hebben net een dochtertje gekregen.

Dinsdag

Rob neemt met een ernstig gezicht plaats aan de keukentafel. "Ik maak me toch zorgen om je moeder, Helen. Ik weet dat we haar niet kunnen dwingen naar de huisarts te gaan, maar doen alsof er niets aan de hand is, werkt ook niet."

Ik schenk koffie voor hem in en ga erbij zitten.

"Wat merk je dan aan d’r?"

"Kleine dingen. Ze zoekt soms naar woorden. En ik vind haar verward. Nou ja, hetzelfde wat jou al is opgevallen denk ik…"

"Ja, er is iets mis. Het zijn alleen momentopnames. Ze is 95% van de tijd dat ik haar spreek heel normaal."

Rob knikt. "Maar die andere 5% baart mij zorgen. Kun jij haar niet overhalen naar de huisarts te gaan?"

"Dat is goed. Maar daar wacht ik wel een echt geschikt moment voor af. Je zag hoe ze de vorige keer reageerde en daar hebben we ook niets aan."

Donderdag

Het vergde behoorlijk wat overredingskracht om Paul zover te krijgen met mij en Max af te spreken. Hij vond dat we maar gewoon op kraamvisite moesten komen, net als iedereen.

"Max kan dat niet aan Paul. Hij heeft het veel te moeilijk met de situatie en hij wil jou uitleggen waarom dat is."

En nu zitten we dan met z’n drietjes bij ons thuis op de bank.

"Nou, vertel maar eens. Waarom wil jij je zusje niet zien?"

Ik zucht. Verdorie. Waarom kan hij nou niet op een normale manier het gesprek openen? Dit werkt alleen maar averechts. Ik wil het woord voor Max doen, maar dan blijkt dat mijn hulp helemaal niet nodig is. Blijkbaar heeft hij zich zo voorbereid op dit gesprek, dat hij zijn woorden perfect klaar heeft.

"Het is mijn zusje niet, het is mijn halfzusje. Het zou mijn zusje zijn als mama en jij een baby hadden gekregen. Ik heb je de afgelopen maanden amper gezien, omdat je te druk was met Marleen. Als jij en mama samen een baby hadden gekregen, en mama was moe en ziek geweest, hadden jullie mij en Nina dan ook een paar maanden buiten de deur gezet? Ik ben boos omdat je niet voor ons hebt gekozen. En ik ben boos op Marleen omdat zij doet alsof wij minder belangrijk zijn dan de nieuwe baby. Maar wij zijn er ook nog!"

Het komt er in één woordenstroom uit, maar de emotie in zijn stem is niet te missen. Ik zie hoe Pauls ogen, voor hij zijn hoofd buigt, vochtig worden. Max kijkt mij aan en ik geef hem een bemoedigende knipoog. "Ik wil echt wel komen kijken pap, maar dan moet er wel wat bij jullie veranderen."

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.