Vrouw/Columns & Opinie
1346327941
Columns & Opinie

Dit wordt mijn eerste Vaderdag zonder vader

Lieve papa,

Het kon ons eigenlijk beiden nooit zoveel schelen, dingen als Vaderdag. Ik geloof dat je van de laatste drie jaar nog een cadeautje moest krijgen. Niks had je meer nodig, ‘want je had mij.’ En een heel arsenaal aan moderne apparatuur, een auto waar je gek op was en gereedschap, ‘waar je nóóit genoeg van kon hebben.’

Dan maar weer die ene boormachine, die vond je wel mooi. Waarop ik altijd quasi-beledigd zei dat je al vijf soorten boormachines had en dat je maar iets anders moest verzinnen. Kon ik maar terug. Ik had je met alle liefde elk jaar een boormachine gegeven als dat je écht heel blij had gemaakt.

Het zat door je hele lichaam

Alhoewel… dan had ik nu met veertien boormachines gezeten in plaats van die vijf die je al had en waar ik mij ook geen raad mee weet. In november kregen we te horen dat je kanker had. Slokdarm- en maagkanker, met uitzaaiingen naar de lever en god weet ik het waar nog meer. Het zat door je hele lichaam, die klote kanker.

Nog geen twee maanden later overleed je, op 5 januari van dit jaar. En hoewel ik van binnen best wel kapot ging, had ik er vrede mee. Mijn sterke vader was veranderd in een slappe, kotsende vaatdoek. Elke dag ging je een beetje meer dood en als ik je iets niet gunde, was het zo leven. ‘Het was beter zo’, al is het natuurlijk helemaal niet beter maar gewoon hartstikke k*t.

Dat stomme Vaderdag

Dus dit jaar kan het mij automatisch wél wat schelen, dat stomme Vaderdag. Het wordt namelijk mijn eerste Vaderdag zonder jou. Dat werd me pijnlijk duidelijk toen ik een perspakketje in de brievenbus kreeg: Voor je lieve vader. ‘Tsja, die heb ik niet meer’, dacht ik. En voor het eerst sinds tijden moest ik huilen toen ik de mannenproducten dan maar aan mijn vriendje cadeau gaf.

Deze week heb ik het best een paar keer even moeilijk. Gek genoeg moeilijker dan met je verjaardag. Waarom? Omdat ik mij met Vaderdag pijnlijk realiseer dat er dus geen vader meer is voor mij.

Ik heb geen vader meer op Vaderdag, maar straks ook niet als ik ga trouwen, als ik kinderen krijg of als ik nog een keer iets groots presteer in mijn leven en mijn vader bij een welkoms,- afscheids- of ‘celebration’-borrel wil hebben.

Altijd in mijn hart

Natuurlijk zit jij altijd in mijn hart, maar veel liever zat je nog gewoon bij me op de bank. Altijd veel te vroeg, want dat was zo’n irritante eigenschap. Dan zat ik nog in pyjama omdat je om 11.00 uur pas zou komen, zat jij om half 11 – wanneer ik de slaap nog uit mijn ogen moest wrijven omdat je me weer eens uit bed had gewekt – al op de bank voor een bak koffie.

Die bank is trouwens naar de gallemiezen pap, toen ik met een knie kracht zette omdat ik iets wilde ophangen. Knak, ingezakt. De vijf kilo extra die erbij is gekomen toen ik tijdens je ziekbed en na je begrafenis maar weinig zin had om te koken en iets te vaak een afhaalpizza of Burger King naar binnen schoof, werd mij niet in dank afgenomen.

En je bent er niet eens meer voor een magische oplossing om de bank te maken. Alhoewel Ink (mijn kater) het gat verschrikkelijk lekker vindt zitten. Misschien deed je het wel expres…

Vier het leven

Dit soort dingen spoken deze week constant door mijn hoofd. Alleen maar door die stomme Vaderdag zonder vader. Wat ik zondag ga doen? Ik ben denk ik zo brak als een banaan. Ik ga zaterdag feesten op een festival, iets wat wij ook een paar keer samen gedaan hebben.

‘Vier het leven, want het duurt soms maar even’, was stiekem ons motto. En zondag? Zondag knal ik er heel stiekem misschien voor de laatste keer wel een afhaalpizza in. Al Netflix-kijkend, op die doorgezakte bank. Want het kon ons eigenlijk toch niets schelen, dat stomme Vaderdag.

JIJ op VROUW.nl

Wil jij ook iets kwijt over Vaderdag en dit delen met de lezeressen van VROUW?

Dat kan hier

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.