Vrouw/Columns & Opinie
1352867670
Columns & Opinie

'Papa, ik mis je terwijl je er nog bent'

In Nederland hebben ongeveer 12.000 mensen een vorm van dementie op jonge leeftijd, aldus Alzheimer Nederland. Als je jonger bent dan 65 jaar wordt bij deze klachten niet snel gedacht aan een vorm van dementie. Het duurt dan ook gemiddeld 4,4 jaar voordat de juiste diagnose gesteld wordt. Journalist Janneke Giliam weet daar alles van. Ze was 15 toen haar pas 52 jarige vader de diagnose kreeg. Eerder schreef ze hem deze ontroerende brief al.

Ik schreef een brief aan mama, omdat ik het zo knap vind hoe zij omgaat met jouw ziekte. Maar jij bent mijn vader en degene met Alzheimer. En ik vind dat jij niet vergeten mag worden. Daarom schrijf ik ook een brief aan jou.

Je moest eens weten hoe erg ik je mis. Hoe graag ik met jou wil delen hoe ik in het leven sta, hoe het in de liefde gaat en wat mijn toekomstplannen zijn. Maar wat ik vooral mis, is dat ik je nooit écht heb leren kennen, terwijl je er fysiek nog bent.

Vaders huilen niet

Ik denk dat wij erg op elkaar lijken, als ik hoor hoe mama over jou praat; optimistisch, sociaal en altijd in voor een goeie grap. Toen jij ziek werd, was ik een opstandige puber, maar wel eentje met voelsprietjes. Ik zag aan je dat je ongelukkig was, je blik werd waziger.

Ik zag je zelfs in tranen. 'Papa hoort een stoere man te zijn, vaders huilen niet' dacht ik toen. Je was zo verdrietig omdat je wist dat je ging vergeten. Dat je moest nadenken over een verzorgingstehuis in plaats van samen oud worden met mama.

Schrijven en dwalen

De periode waarin je thuis zat omdat je niet meer kon werken, vond ik heel lastig om van zo dichtbij te zien. Je was veel aan het schrijven en dwalen.

Ik zag hoe moeilijk je het soms had, hoe erg je in de knoop zat. Maar erover praten met jou durfde ik niet. Het was al zo verdrietig en ik wilde je er niet mee confronteren.

Een voorbeeldfiguur

Voor mij was je net als vele vaders een voorbeeldfiguur. Je gaf wijze adviezen en als wij een gesprek voerden over mijn toekomst, motiveerde je mij en luisterde je met volle aandacht.

Je zei dat ik alles uit het leven moest halen. Want dat deed jij ook. Papa ik wil je graag vertellen dat ik je adviezen, maar vooral ook je positieve mindset, in mijn leven toepas.

Het voortouw

Helaas veranderde die vaderlijke rol. Je nam steeds minder het initiatief, waarschijnlijk ook omdat je bang was om iets fout te doen.

Pinpasjes gaf je aan mij, zodat jij niet voor het blok stond als je een pincode moest invoeren. De rollen draaiden om, dat vond ik heel moeilijk. Ik nam het voortouw als we op pad waren, jij niet meer.

Brok in mijn keel

Het voelt zo onnatuurlijk om jou te missen terwijl je er nog bent. Maar de vader die er altijd voor mij was, is er niet meer. De Alzheimer heeft je een beetje opgegeten. Al zie ik jouw puurheid en humor gelukkig nog steeds.

Nog elke keer als ik bij je langsga heb ik een brok in mijn keel. Je bent zo lief, aandoenlijk zelfs. Maar je loopt langs me heen alsof ik een vreemdeling ben. Dat doet pijn, maar daar kun jij niks aan doen.

Trouwen

Het maakt me nog verdrietiger dat je mij niet meer ziet afstuderen, uitvliegen of trouwen. En dat mijn kinderen later geen idee hebben wie hun fantastische opa was.

Tegelijkertijd stelt het mij gerust, dat je niet meer beseft dat je Alzheimer hebt. En juist daarom vind ik het belangrijk om over je te schrijven, opdat niemand jou vergeet.

Kusjes op je wang

Gevoel is voor jou heel belangrijk, een vriendelijk gezicht ook. Het gaat niet meer om werk, zorgen of politiek. Nee, het gaat om de arm die ik om je heen sla, de kusjes op je wang.

Ondanks je ziekte heb ik veel van je geleerd. Ik ben sneller zelfstandig geworden, sneller bewust. Dankzij jou geniet ik van de kleine momentjes in het leven. Zo ook van de schaarse momenten dat je me aankijkt met een liefdevolle blik van herkenning.

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook, net als Janneke, iemand een 'Open brief' schrijven?

Dan kan dat hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.