Vrouw/Columns & Opinie
1353203595
Columns & Opinie

Columns & opinie

’Ik kon niet wachten tot ze het huis uit zouden gaan, dacht ik...’

Esther (49) woont samen met Paul, maar is ‘getrouwd’ met haar beste vriendin (want je moet toch wat). Ze heeft naast groene vingers vaak vooral blauwe plekken vanwege haar gebrek aan coördinatie. Gebruikt botox, maar houdt dat stil en verwerkt momenteel dat dochter twee (17) binnenkort het huis uitgaat. In deze wekelijkse column telt ze af naar de 50. Want hé, daar begint het leven toch?

Stats: nog 49 weken tot V-dag, grondpizza’s, een extra muffin en … uitvliegende uilskuikens

Drie redenen waarom ik nooit ‘het lege nest-syndroom’ zou ervaren:

1. Mijn kinderen zouden nooit uit huis gaan.

2. Het paste niet bij mijn karakter.

3. Met mijn vrijwilligerswerk bij de vogelopvang was er altijd wel ergens een gevuld nest te vinden.

Het liep anders

Maar zoals met zoveel dingen in het leven, liep ook dit anders. Om te beginnen hadden mijn kinderen lak aan punt 1, stelde ik mezelf flink teleur op punt 2 en bleek punt 3 niet genoeg om de opkomende paniek in de kiem te smoren. De oudste vertrok vorig jaar, de jongste staat op hun punt van uitvliegen, om maar in de vogeltermen te blijven.

Grondpizza’s

Kijk, met die oudste (19) zag ik het aankomen. Die had in de brugklas een stip op de horizon gezet en nog voor ze haar examen gehaald had, waren haar koffers gepakt. Op naar het studentenleven, naar natte tosti’s, de dimibo en grondpizza’s (die laatste beter niet googelen).

Patronen doorbreken

Maar dan die jongste (17). Die was nog een baby. Net zindelijk. Die zou nog minimaal tien jaar thuis wonen. Die zou ‘Het Patroon’ voorlopig niet doorbreken. (Het Patroon als in: soggen, sporten, stappen en tenslotte stampij vanwege te laat thuis). Die kon ook helemaal niet zonder de koffie die ik haar elke ochtend op bed bracht. Toch?

Met muffin dan?

Maar toen kwam de hotelschool. Amsterdam! Intern! Avontuur! Tja, daar kon ik natuurlijk niet tegenop met mijn koffie. (Ik zei nog: ‘En als ik er nou een muffin bij doe?’ maar dat maakt helaas geen verschil.) En dus bevinden we ons nu tussen twee #ikvertrekjes in. De een hebben we inmiddels drie keer verhuisd (daar doen we niets meer aan), de ander zwaait af in februari. En ondertussen lig ik wakker. Dit keer niet van badkamerruzies en ander puberruis maar van mijn eigen gedachten.

Ik meende het niet echt

Want ik weet dat ik een week na de geboorte (en daarna nog vele malen) heb geroepen: ‘Ik kan niet wachten tot ze het huis uitgaan!’, maar heus. Ik meende het niet zo. En ja, ik zei wel eens: ‘Als het je niet bevalt, ga je maar ergens anders wonen’, maar het was niet de bedoeling dat ze dat ook echt zouden doen. Tenminste niet voor hun dertigste. Kan ik iemand mijn excuses aanbieden zodat mijn ‘wens’ ongedaan gemaakt wordt? Want wat moet ik nou met dit… dit… kindervacuüm?

Casemanager

Of nou ja, vacuüm… zo leeg is eigenlijk niet. Er zijn nog flink wat bezette gebieden: hun oude kamers, de zolder (‘Néé mijn oude agenda’s mogen écht niet weg!’), de kapstok. En wat te denken van de achtergelaten huisdieren. Alle schoenen op de trap? Het ‘social domein’ waar ik als casemanager aan de slag moet (‘Mááám, hoe werkt dat met die zorgtoeslag?!). Eigenlijk is zo’n leeg nest best vol. Vol herinneringen, anekdotes, schuilplaatsen en inderdaad: oude schoolagenda’s.

O, die uilskuikens zijn er misschien uit maar dat zegt niets. Die zitten nog vrij kwetsbaar op de grond en kunnen nog helemaal niet goed vliegen. Het voederschema van de ouders gaat voorlopig gewoon door. Gelukkig maar.

Wil je niets van VROUW missen?

Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.