Vrouw/Columns & Opinie
1360021141
Columns & Opinie

Columns & opinie

’Jammer dan, ik ga lekker weer mijn borsten tonen’

Mijn naam is Stella Bergsma en ik heb tieten en dat spijt me heel erg. Ik kan er niets aan doen, ik ben ermee geboren, nou ja geboren, u snapt me. Ze zitten er op mijn borst, hangen er rond, vol en mooi te zijn, maar dat is niet goed. Het is kwetsend en schokkend.

Je weet in deze preutse tijden nooit wie je nu weer met je borsten voor het hoofd stoot. Te klein, te groot, te scheef, te bloot, te tepelig. Het vrouwenlichaam is een probleem. We seksualiseren het kapot en dan geven we de draagster ervan de schuld. We verkopen ermee, maar doen totaal hysterisch als een vrouw er zelf mee rondloopt. Doek erover, bloes dicht. En borstvoeden doe je niet in het zicht.

Het vrouwenlichaam is nog altijd niet van onszelf. Dat blijkt wel uit de commentaren op internet. Ik zie mijn lichaam als een beeldhouwwerk en mijn decolleté als een Monet. Dus soms geef ik een tietententoonstelling. Op een bescheiden manier hoor, dus digitaal gemutileerd, want ik ben allang geknecht door de regels van het internet.

Geschokt

Maar als ik dat wel doe krijg ik geschokte of onaardige reacties. Ik ben dan niet trots op mezelf of wil een mooie foto tonen, maar ik ben een ’aandachtshoer’, en waarom wil ik dat laten zien en zeker op mijn leeftijd. Laat gewoon je nageslacht zien of desnoods je bord eten, maar niet het lichaam dat onder je kleren zit.

’Er lopen hier kinderen rond’, schreef iemand me nadat ik een foto van mijn borsten, die ik met mijn handen vasthoud, had gepost. Nou denk ik dus eigenlijk dat kinderen en tieten helemaal geen vreemden voor elkaar zijn. Ik bedoel: borsten, wie is er niet groot mee geworden? ’Je bent vijftig, laat het tonen van borsten over aan jonge meiden, houd je bezig met de inhoud en met de vooruitgang van vrouwen’, schreef iemand anders me. Een vrouw nota bene.

Tietenfoto’s

Nou, reken maar dat mijn beha inhoud heeft. Maar omdat de reacties steeds negatiever werden, post ik eigenlijk al een tijdje geen borstenfoto’s meer. Mijn spontane drang werd een beetje de grond in getrapt voor mijn gevoel en dat raakte me. Vooral van mensen die ik leuk of aardig vond, vond ik het naar om te lezen.

Sinds ik ’op leeftijd’ ben krijg ik opeens te horen dat ik hangtieten heb, ook als ik dezelfde foto’s post als toen ik jonger was. Mensen zeggen steeds vaker dat ik anderen mijn borsten opdring of in hun gezicht steek. Omdat ik niemand lastig wil vallen, was ik dus gestopt met mijn spontane plaatjes.

Maandag had ik een redactrice van de 5 uur show aan de telefoon en toen werd ik eigenlijk zo treurig van mijn eigen verhaal; een vrouw van 50 die altijd trots op zichzelf en haar lichaam is geweest en zich nu toch langzaam in een hoekje laat shamen? Jammer dan. Ik ga ze weer lekker topless. In your face. Kijk ze hangen. En je hoeft me niet te volgen op social media dus je hoeft je niet te storen aan mijn schokkende bloot.

Vier je borsten

Laten we vieren dat we een lichaam hebben. Vieren dat we vrij zijn om ermee te doen wat we willen. Laten we lief zijn voor onszelf en elkaar. Ik stel voor om dit jaar een ’vier je tietendag’ in te stellen, heerlijk met allemaal lastige vrouwen topless op het strand liggen, bubbels drinken en schijt hebben aan alle vormen van body shaming of andere oordelen. Vier het leven. Vier je borsten!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.