Vrouw/Verhalen achter het nieuws
1388180738
Verhalen achter het nieuws

’Door mijn traumatische bevalling wil ik geen tweede kind’

Volgens de Stichting Bevallingstrauma komt bij ongeveer 13% van de vrouwen een pathologische angst voor bevallen voor. Soms is die angst zelfs zo erg dat vrouwen obsessief bezig zijn met niet zwanger worden. Herkenbaar voor Astrid Spruit (38): zij ziet na een traumatische bevalling af van de wens voor een tweede kind.

„Ik werd zwanger toen ik 32 was, moeder op mijn 33ste. Ik dacht na een moeilijke tijd - waarin er een overval was geweest op de bank waar ik werkte en ik moest herstellen van een trauma - dat het geluk nu eindelijk aan onze zijde was. We wilden heel graag een kindje en keken reikhalzend uit naar haar komst. Na 27 weken kwamen er barstjes in ons geluk. Ik kreeg om de paar weken heftige bloedingen en werd dan een aantal dagen opgenomen in het ziekenhuis. De bloedingen waren onverklaarbaar, maar zijn steeds gelukkig na een paar dagen gestopt en dan mocht ik weer naar huis. De vierde ziekenhuisopname kreeg ik weeënremmers en prikjes om de longen van de baby eerder rijp te maken in het geval van een vroeggeboorte.”

Spoedkeizersnede

„Met 32 weken werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. In de avond kreeg ik thuis onder de douche opnieuw bloedingen. Toen zetten de weeën door. Ik moest weer naar het ziekenhuis en kwam midden in een weeënstorm toen bleek dat de baby gehaald moest worden. Ik verloor zoveel bloed dat de artsen over gingen op een spoedkeizersnede. Nadat mijn dochter is gehaald, werd ze naar de couveuseafdeling gereden. Ik kwam pas zes uur later uit mijn narcose. Toen ik wakker werd, heb ik mijn dochter op een foto ’ontmoet’; de verpleging had een foto van haar gemaakt zodat ik haar meteen kon zien. Zodra het kon, werd ik met bed en al naar haar afdeling gereden.”

Narcose

„Ik heb er nog steeds moeite mee dat ik de hele bevalling niet heb meegemaakt. Je bent weggeweest, hebt geen idee wat er is gebeurd, weet niet eens of je kind het overleefd heeft als je net uit narcose komt. Mijn man heeft te horen gekregen dat ze niet eens zeker wisten of ik het wel zou halen. Wat denk je dat dat met je doet?”

„Uiteindelijk is de hele bevalling ons niet in de koude kleren gaan zitten. Ik moest bloedtransfusies, omdat ik 2,5 liter bloed was verloren. Waarschijnlijk heeft de placenta losgelaten. Ik heb 6 matrashechtingen gehad. Mijn baby was ook te zwak voor borstvoeding, dus dat hele stuk is aan ons voorbijgegaan. Ze werd naar een ander ziekenhuis verplaatst waar ze haar in alle rust konden verzorgen, we mochten van intensive care naar medium care. Als moeder mag je daar niet slapen, dus moest ik elke dag heen en weer. Twintig minuten heen en twintig terug, maar ik was nog heel erg zwak door de operatie en de bloedtransfusies. Ik moest gebracht en gehaald worden. Na vijf weken mocht mijn meisje pas naar huis.”

Kinkhoest

„Ik het begin ging het allemaal nog wel, maar ik kreeg last van het gevoel alsof ze niet van mij was. Om het drama nog compleet te maken kregen we met acht weken allebei kinkhoest en zweefde ze even op het randje van de dood. Een half jaar later kwam daar bij haar nog een dubbele longontsteking bij door het RS-virus, waardoor het ook weer kantje boord was. Ik vond het allemaal superheftig en heb echt hulp moeten zoeken om alles te kunnen verwerken. De diagnose: een postnatale depressie. Niet gek als je ziet wat er allemaal is gebeurd.”

„Toen ik weer tot rust kwam, kon ik niet meer naar zwangere vrouwen kijken. Kraamvisite sloeg ik over. Mijn zwangerschapsfoto’s kon ik niet meer zien. We hadden heel graag een tweede gewild, maar ik durf het niet meer aan. Mijn zwangerschap met 4 ziekenhuisopnames was nog tot daaraantoe, maar de bevalling was een drama, en de kraamtijd en jaren daarna waren verre van zorgeloos. Een kind in het ziekenhuis is echt geen pretje. Inmiddels is mijn dochter 5 jaar en is het nu gelukkig een stuk rustiger.”

Roze wolk

„Ik vind dat je hier te weinig over leest, want wat als je zwangerschap, bevalling en kraamtijd géén roze wolk is? Voor ons is het in ieder geval superheftig geweest. Ik had het zo anders in gedachten. We hadden een bad besteld. Ik had gedacht lekker thuis in dat bad te bevallen. Nou, ik heb er geen voet ingezet. Ik had echt de wens nog een keer moeder te worden, maar deze wens is helaas echt verdwenen. Ik ben dankbaar voor wat ik nu heb en dat we er nog zijn.”

„Ik heb er wel veel van geleerd. Dat je hulp mag vragen als het nodig is. Daarin wil ik anderen ook inspireren. Ik ben een eigen bedrijf begonnen, de naam zegt eigenlijk alles als: Positieve Kijk. Als mindsetcoach leer ik anderen hoe ze van stress naar plezier kunnen gaan en van verdriet naar geluk. Hoe je kunt luisteren naar je gevoel. Ik vind het fijn om andere mensen te leren kijken met een positieve blik en dat je geen schaamte hoeft te hebben als dingen je overkomen zoals dat bij mij is gebeurd.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.