Vrouw/Seks & Relaties
1396941784
Seks & Relaties

Feuilleton - De Vechtscheiding

De Vechtscheiding deel 49: ’Van één zoen maak je een hele show, dramaqueen!’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

De spandoek-actie had ik niet goed doordacht en dat is niets voor mij. Natuurlijk was het leuk om Bas zo een hak te zetten, maar ik had niet bedacht wie nog meer deze beelden onder ogen zou krijgen.

Niet chill

Lente begint erover net voor we in de auto stappen om naar mijn ouders te gaan voor het vooruitgeschoven verjaardagsdiner van de kinderen. Mijn ouders komen nooit op een verjaardag. Wij moeten altijd bij hen langs om gefeliciteerd te worden.

„Hoe kun je nou zo stom zijn ons zo te kakken te zetten? Vond je dat zelf grappig of zo?” Als ik sprakeloos mijn schouders ophaal tiert ze verder: „Wat een domme actie. Ik heb nu gewoon even geen zin om met je mee te gaan naar opa en oma en te doen alsof er niets aan de hand is.” Woedend beent ze weg. Storm blijft achter. Ik zie dat hij zich ongemakkelijk voelt. „Sorry,” zeg ik. „Ik wilde jullie niet kwetsen.” „De hele school heeft je gezien,” mompelt hij. „Echt niet chill.”

Ik steek mijn hand uit om over zijn neus te aaien. Dat deed ik vroeger als hij niet kon slapen. Heerlijk vond hij dat. Nu slaat hij geïrriteerd mijn arm weg: „Niet doen,” bromt hij. Dan draait hij zich om. „Waar ga je naartoe?” vraag ik. „We gaan naar opa en oma.” „Nee,” schudt hij, „ik ga niet als Lente ook niet gaat.”

Financiële problemen

En zo zit ik alleen aan de tafel van mijn ouders, zonder de tweeling. Mijn moeder heeft er geen goed woord voor over. Ze preekt over gebrek aan opvoedskills, omgangsnormen en gevoel voor traditie. Ze wijst op mijn broer en zus, van wie de kinderen veel netter zijn dan die van mij. „Die zijn nog klein. Wacht maar tot zij puber worden,” verweer ik me zwakjes. Maar mijn moeder luistert niet. Dat is mìjn rol in dit gezelschap.

Ik laat de stortvloed aan woorden over me heen komen en kijk ondertussen rond. Het tafellaken heeft zijn beste tijd gehad en is nog steeds niet vervangen. En de zalm komt van de supermarkt, niet van de delicatessezaak in het dorp. Het wordt mij steeds duidelijker dat het financieel niet goed gaat met mijn ouders, maar ik durf er niet naar te vragen. Bang voor de consequenties.

Ondertussen heeft mijn moeder een ander onderwerp aangeboord: mijn huwelijk. „Je broer stuurde ons dit filmpje. Kun je uitleggen wat hier aan de hand is?” Ik verschiet van kleur. Ik heb ze nog steeds niet verteld dat we gaan scheiden, want ik heb geen zin om me een nog grotere mislukking te voelen dan ik hier al doe. „Bas en ik hadden ruzie en ik wilde wraak,” hakkel ik.

„Gaat Bas vreemd?” „Hij heeft gezoend met een collega,” hakkel ik verder. „En daar was ik erg boos over.” Mijn vader legt beschermend zijn hand op mijn arm. Het liefst zou ik me huilend in zijn armen storten en het hele verhaal vertellen, maar zoals altijd komt mijn moeder tussen ons: „Een zoen. Eén zoen en dan maak jij er weer een hele show van. Wat ben je toch een dramaqueen.”

Bubbels

Alsof hij mijn stemming aanvoelt, appt Samuel als ik naar huis rij: „Heb je zin in een wandeling?” „Altijd,” antwoord ik. Samuel wacht me op met een volle tas. „Wat zit daar in?” vraag ik nieuwsgierig. „Een kleed om zo even op te zitten, 2 glazen en een bubbeltje.” „Een bubbeltje? Hebben we iets te vieren?” Samuel lacht: „Ieder moment met jou wil ik vieren. Zullen we de wandeling skippen en meteen aan de bubbels gaan?”

Zittend op het kleedje met een glas in mijn hand voel ik mijn lijf weer ontspannen. Net als het gesprek. Ik nodig hem meteen uit voor de verjaardag. „Als de vader van Sem en niet als…. Nou ja, je weet wel.” „Een goede vriend van de moeder?” „Precies.”

De tijd vliegt voorbij. Als de fles op is en onze billen koud van de harde ondergrond, staat Samuel op: „Je moet nu wel de auto laten staan,” constateert hij. „Breng jij me dan achterop naar huis?” „Achterop? Ik wilde je een plek op mijn stang aanbieden.” Uitnodigend houdt hij zijn stang voor. Ik spring er op en samen fietsen we de nacht in.

Het is een zalige avond. De maan is vol, het dorp is stil. Ik voel me weer 16. Mijn hoofd tegen zijn brede schouder; zijn sterke armen om mij heen. Woorden zijn nu even niet nodig. Dit voelt zo vertrouwd als mijn oudste winterjas. Thuisgekomen glij ik van de stang. Ik ga op mijn tenen staan, sluit mijn ogen, tuit mijn lippen. Ik voel hoe Samuel vooroverbuigt, adem haalt en dan langs mijn wang aait. „Slaap lekker Anouk,” en weg is hij. Teleurgesteld staar ik hem na.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.