Vrouw/Columns & Opinie
1411453213
Columns & Opinie

Of je geen, één of tien kinderen wilt is aan jou en niemand anders!

Journaliste Hester Zitvast schrijft over wat haar opvalt in het nieuws of over wat haar bezighoudt. Dit keer over het oordeel dat vaak schuilgaat in de vraag naar iemands kinderwens. "Wil je écht weten waarom ik nog een vierde wil of...?"

Het zwanger worden wil na mijn miskraam afgelopen najaar nog niet vlotten. Dat is niet gek, mijn lijf moest blijkbaar herstellen en daarbij ben ik met 41 de jongste niet meer. Als je net een miskraam hebt gehad, vertelt vrijwel iedereen je enthousiast dat je direct weer mega-vruchtbaar bent en daar klamp je je hoopvol aan vast (niet doen, weet ik nu, het is onzin!). Gisteren bezocht ik een nieuwe gynaecoloog. "Heb je al kinderen?" vroeg ze, toen ik mijn verhaal deed. "Ja, drie", antwoordde ik, ietwat beschaamd.

Verdediging

'OOOOH!', reageerde ze – waarschijnlijk alleen maar omdat het haar de geruststellende bevestiging gaf dat ik in elk geval vruchtbaar was. Toch schoot ik meteen in de verdediging, zoals ik heel veel doe, de laatste tijd. Ik vertelde over mijn tweede leg na mijn scheiding, mijn inmiddels volwassen oudste kind, mijn puber en mijn jongste kleuter, die heel vaak alleen is - opdat ze begreep dat ik niet zomaar in de wilde weg en ondoordacht een nest kinderen bij elkaar aan het broeden was. Ze knikte begripvol en zei dat alles er op het echoscherm perfect uitzag, dat niets een nieuwe zwangerschap in de weg leek te staan.

Lief bedoeld

Ik ben heel open over het feit dat we graag een vierde willen. Dat was ik ook toen we nog twijfelden na de geboorte van onze jongste. Maar met die openheid komt iets bijzonders om de hoek kijken. Veel mensen menen je een advies of oordeel te moeten geven. Alleen hoe lief ongetwijfeld ook bedoeld, adviseren in of oordelen over misschien wel meest persoonlijke keuze die een mens in zijn of haar leven maakt, moet je nóóit doen. Die keuze komt vanuit het hart en heeft geen oor naar verstandelijk beredeneren.

'Straks is het gehandicapt'

Ik heb ze heel dicht bij me staan, mensen die zeggen dat ze niet snappen waar ik nog aan begin. Of mensen die het mij met klem afraden, want ze kennen iemand die spijt heeft van het besluit. Mensen die mij erop wijzen dat het leeftijdsverschil met je jongste nu ook best wel groot aan het worden is. Of: "Dan ben je 50 als je kind nog op de basisschool zit!" Het wordt me voorgehouden als een schrikbeeld. Net als: "Zul je zien, wordt het een tweeling!" Of (echt!): "Zul je zien, is het gehandicapt!"' En ook de extra jaren 'in de luiers' worden bizar vaak ingezet in de discussie. Maar ik dróóm van luiers; ik kan niet wachten rompers vol poep uit te spoelen. Ik kreeg zelfs een mail van iemand die mij egoïstisch noemde; ik moest eens aan het milieu denken! Hoe dan?

Biologische klok

Ik weet dat het omgekeerd ook volop gebeurt. Ik interviewde recent drie vrouwen die beslist géén kinderen willen. Daar zouden ze wel op terug komen als de biologische klok begon te tikken, kregen ze met grote regelmaat te horen. En ook zij worden egoïstisch genoemd, maar in hun geval omdat ze bijvoorbeeld hun vrijheid niet willen opofferen aan luiers en snotneuzen.

Enorme druk

Waar bemoeit iedereen zich toch mee? Op Twitter zag ik schrijfster Aafke Romeijn vanmorgen haar gal spuien over de talloze keren haar gevraagd wordt of er misschien een tweede komt: "Het is niet dat mensen die de vraag stellen direct een verantwoording eisen, maar: weet wel dat door die vraag steeds maar weer te stellen je iemand het gevoel geeft een onlogische (en dus "onverantwoorde") keuze maakt. En dat voelt soms naar." Je hoeft je over dat besluit nooit te verantwoorden. Maar de druk dat tocht te doen is enorm.

Zonder oordeel

Ik snap de interesse. En als er helemaal niet naar gevraagd wordt, levert dat ook ongemakkelijke situaties op. Maar laten we eens proberen te vragen zonder oordeel, écht zonder oordeel - dan zijn mensen mogelijk minder geneigd zich te verdedigen. Het is lastig, dat weet ik. We zijn allemaal heel erg geneigd direct een reactie op van alles en nog wat te geven die begint met het woord 'ik...'

Je eigen plasje

Maar als iemand je vertelt dat het haar grootste wens is dat er nog een vierde kindje komt, hoef je er niet overheen te gillen dat JIJ er niet aan moet denken, zo'n hok vol. Je vraagt naar die ander. We hebben het hier over iemand diepste verlangen. Dus wil je het écht van iemand weten of wil je er gewoon even je eigen plasje over doen? Als het dat laatste is, zwijg dan liever.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.