Nieuws/Vrouw
1440594017
Vrouw

Hoe de dansdroom van Juliette in duigen viel: Ik werd geschept en bestolen

Ex-ballerina Juliette Waalswijk (55)

Ex-ballerina Juliette Waalswijk (55)

Op 19-jarige leeftijd verhuisde Juliette Zwaanswijk (55) naar New York om ballerina te worden. Maar door op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn, veranderde deze droom in een nachtmerrie en kwam er een fikse streep door haar danscarrière.

Ex-ballerina Juliette Waalswijk (55)

Ex-ballerina Juliette Waalswijk (55)

Juliette werd geschept door een auto, op een plek die achteraf gezien daar al lange tijd om berucht was. Tel daar bij op dat de betreffende man geen rijbewijs had en het drama was compleet: met het amputeren van haar been behoorde het draaien van een pirouette voorgoed tot het verleden.

Tutu

Juliette vertelt dat ze als klein meisje al droomde over een carrière in een tutu. "Ik danste al toen ik op de lagere school zat en was er echt altijd mee bezig. We zijn heel veel verhuisd toen ik klein was, maar dat heeft me nooit tegengehouden. Ik vond altijd weer een nieuwe dansschool."

Om de beste kansen te hebben op een bloeiende danscarrière, verhuisde Juliette op 19-jarige leeftijd naar de VS. "Mijn ouders wilden dat ik rechten ging studeren, maar dit wilde ik niet. Ik hield voet bij stuk en emigreerde naar Amerika. Daar kun je dans met andere vakken combineren, waardoor je iets breder onderlegd bent na het voltooien van je studie."

Vooruitziende blik

De tijd in Amerika beschrijft Juliette als 'geweldig'. "Ik was helemaal niet beroemd, maar het voelde wel zo. Ik voelde me een prinses, en iedereen behandelde me ook een beetje zo. Omdat ik uit het buitenland kwam, vond iedereen mij speciaal."

Toch kon Juliette niet alleen blijven dansen, want het bestaan in New York was duur. "Ik moest naast mijn studie gaan werken om mijn lening terug te kunnen betalen en ging naast dans ook nog economie studeren. Dat is uiteindelijk mijn redding geweest. Het lijkt wel alsof ik voorvoelde dat ik niet zou kunnen blijven dansen."

Geen rijbewijs

Tien jaar woonde Juliette in New York, toen het noodlot toesloeg. "Ik stak de straat over en werd geschept door een auto. Hij bleek geen rijbewijs te hebben en reed in de auto van zijn oom.

Ik klapte met een dubbele salto op de weg, en het moet direct duidelijk zijn geweest dat het ernstig was. De bestuurder liet me echter gewoon op straat liggen en reed door."

Tot boven de knie

Een passerende man belde 911, maar de ambulancebroeders beschouwden Juliette al als levenloos. "Omdat ze dachten dat ik het toch niet meer zou redden, stalen ze alle sieraden die ik droeg.

Eenmaal in het ziekenhuis bleek mijn been aan gruzelementen te zijn, kreeg ik een hartstilstand én een interne bloeding. En omdat de slagaderen in mijn been dusdanig stuk waren, werd er besloten om mijn linkerbeen tot boven de knie te amputeren."

Morfine

"Ik had nog nooit in een ziekenhuis gelegen en was compleet in de war door de morfine en de pillen. Toen een bevriende arts vertelde dat we afscheid gingen nemen van mijn been, antwoordde ik alleen maar met dingen als How’s your daughter?. Ik wilde het gewoon niet weten."

Pas drie weken na de amputatie besefte ik, doordat ik minder pillen ging slikken, wat er gebeurd was. En toen nog: ik wíst dat mijn been er niet meer was, maar gek genoeg dacht ik voor lange tijd dat het wel weer aan zou groeien."

Prothese

Toen doordrong dat haar meisjesdroom nooit meer zou kunnen uitkomen kon ze alleen maar huilen. "Ik wilde niet meer leven. Maar door het kordate gedrag van mijn moeder, de aanmoedigingen van vrienden en mijn vriend én de Amerikaanse just do it-cultuur, heb ik doorgezet."

Ze kreeg een prothese en na twee maanden revalideren keerde Juliette terug naar Nederland. En dit bracht haar op een idee. Omdat mijn prothese in Amerika gemaakt werd en ik dus heel vaak vanuit Nederland naar Amerika zou moeten reizen, besloot ik te solliciteren voor een baan als intermediair technische dienst bij de KLM. Dit zou het onderhouden van de prothese een stuk gemakkelijker maken."

Bewijsdrang

"In mijn brief schreef ik dat ik een been miste, maar dat dit mijn werk niet in de weg zou staan. Door mijn master in economie werd ik direct aangenomen, en voor ik het wist vloog ik voor die baan naar Seattle en New York. Alles liep volgens plan en zo kon ik regelmatig naar de prothesemaker in Amerika."

Het dansen miste Juliette heel erg. "Ik vond het verschrikkelijk dat ik nooit meer zou kunnen dansen, werken was mijn manier van overleven. Ik had door het ongeluk een grote bewijsdrang gekregen en vond het verschrikkelijk om betutteld te worden doordat ik moeizaam liep. Dit was mijn manier om de regie over mijn leven terug te krijgen."

Doorzetter

"Ik heb me nooit tegen laten houden door de prothese. Zo heb ik inmiddels een bedrijf opgezet, verhuur ik mezelf als inkoopmanager van investeringen voor grote merken en dat gaat ontzettend goed. Daarnaast loop ik hard met een speciale prothese. Het is zwaar en ik ga zeker niet snel, maar ik moet in beweging blijven en dus doe ik het gewoon.

Ik ben altijd een doorzetter geweest, maar ben misschien nog wel een grotere vechter geworden dan ik al was. Ik ben heel kritisch op mezelf en zorg ervoor dat ik er altijd goed uitzie. Maar dat is geloof ik geen compensatie voor het feit dat ik invalide ben."

Een kind

"Laatst vroeg iemand of ik gelukkig was, en dat deed me beseffen dat ik oprecht gelukkig ben. Het ongeluk is gebeurd, het leven gaat door. Het went nooit, maar ik had het ook níet kunnen overleven.

Achteraf gezien is het dansen mijn redding geweest. Want doordat ik zo goed getraind was, was mijn lichaam erg sterk. Ik heb twee titanium pennen in mijn bekken en mis een been, maar heb ondanks dat wel een kind kunnen krijgen: Florence van inmiddels 24. En dat is eigenlijk gewoon een wonder!"

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook jouw verhaal vertellen?

Dan kan dat hier...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.